Pol hult Sittard in onvervalste new wave

Gebroeders Pol brengen de jaren tachtig naar Volt

Miranda Valkenburg

3 mei 2025

Onze verwachtingen waren hooggespannen, sinds we Pol vorig jaar op Geleen Calling zagen. De band maakte toen diepe indruk met onvervalste new wave in een vertrouwde jas. Pol wordt gevormd door de broers Ruben en Matthijs Pol, aangevuld met Noa Kariem (toetsen) en Max van Dijk (drums). Pol startte in 2022 en bracht in 2023 hun titelloze debuut-EP uit, met nummers die zich kenmerken door hun analoge sound. De broers zingen allebei en spelen beiden afwisselend gitaar en basgitaar (en vooruit: ook tamboerijn). De talrijke instrumentenchangementen tijdens de show in Poppodium Volt zijn haast duizelingwekkend.

Pol opent met het fijne ‘Celebration’ en hup, we zijn meteen terug in de jaren tachtig. Hierna volgen nummers als ‘Masks’, ‘The Chameleon’ en een cover van de Britse band Japan: ‘Adolescent Sex’ uit 1978. (Tip: wil je het origineel googlen, typ dan niet alleen bandnaam en songtitel in de zoekbalk. Of wees voorbereid op een scherpe waarschuwing voor illegale content en een indringende oproep om vooral hulp te zoeken.) De eerste helft van de set is zonder meer goed, muzikaal sterk, met her en der aardige gitaarsolo’s en interessante basloopjes, zoals in ‘Sentimental Figures’. Maar het wordt nog nergens écht spannend. Het blijft rechttoe rechtaan oude new wave, met als enige vernieuwende factor de voorgeprogrammeerde backing track.

Dat de boys wel degelijk in staat zijn om new wave de eenentwintigste eeuw in te trekken, blijkt vooral uit de tweede helft van de show. Tijdens ‘Modern Strange Love’, ‘Malpaso Man’ (een cover van hun grootste inspiratiebron, de band Visage) en ‘Boys Are’ (een aanklacht tegen toxic masculinity) lijkt er ontspanning te komen, en daarmee ruimte voor meer experimentele improvisatie. Waar studio-opnames van hun muziek soms wat braaf en netjes blijven, brengen ze de nummers live waarlijk tot leven. De synths zijn creatiever dan op de plaat, er wordt wat gegeind op het podium en het plezier werkt aanstekelijk. Dat is genieten met een grote G.

Tijdens de laatste drie nummers van de set komt het publiek goed los. Het prettige ‘Burlesque’ met een heerlijk kermisdeuntje in de outro, het rockende ‘Primary’ met een scheurende gitaarsolo, en een puike uitvoering van ‘L’Amour Fait Mal’ worden dan ook getrakteerd op een uitbundig applaus. Pol jast er in een goed uur vijftien nummers doorheen, waarbij tussendoor nauwelijks gepraat wordt. Een uitzondering daarop is een stukje spoken word, met de intrigerende mantra ‘steeds alleen’. Na aandringen van het publiek volgt nog een toegift, waar de band ogenschijnlijk niet op gerekend had. Het wordt ‘Comme Ça’, dat al eerder ten gehore is gebracht, maar ditmaal in een uitvoering die ontegenzeglijk losser en dus lekkerder klinkt. Pol zet in Sittard een prima show neer met een goede opbouw, muzikaal robuust en met een podiumprésence om U tegen te zeggen.

Meer:

Pol hult Sittard in onvervalste new wave

ILA betovert Volt met rauwe intensiteit

Doodseskader maakt indruk met hun mix van metal, hiphop en elektronica

Jasper Steverlinck krijgt volle zaal muisstil