Paaspop 2026: SPRINTS doet naam geen eer aan
Ierse punkband mist de vaart die het beloofd
Deze Ierse garagepunkband heeft dan wel een enorm roze doek met hun bandnaam erop, een fiere frontvrouw die wat te zeggen heeft en een helder politieke boodschap, maar daarmee is eigenlijk alles wel gezegd. Door de slepende ritmes die terugkomen in elk nummer is er niet veel dynamiek te vinden in het optreden van SPRINTS. Dat is jammer, want potentie heeft de band uit Dublin zeker.
Af en toe zit er wel wat in voor de gitaarliefhebber (de bas hangt zo laag op de knieën dat we vanaf het begin wel weten dat het goedkomt), maar ritmisch is het alles behalve spannend te noemen en de spanningsopbouw is ook ver te zoeken, waardoor de band op dit podium gewoon niet heel bijzonder uit de verf komt.
Het is niet dat de muziek niet goed is, het album All That Is Over luistert lekker weg, maar live imponeren de liedjes niet. Ook deze band spreekt zich, in lijn met de punktraditie, uit over geweld tegen vrouwen en onrecht in de wereld, zo is er ‘Free Palestine’ op de speakers getaped, draagt hun runner een Palestijns voetbalshirt en wordt de synthesizer gepresenteerd op een tafeltje met Palestijnse vlag. Moge het duidelijk zijn: free Palestine.
SPRINTS doet erg z’n best om het publiek mee te krijgen maar moet het vooral hebben van hun frontvrouw Karla Chubb, die de show met charme en Ierse droogte aan elkaar praat en tussendoor gewoon even recht door het publiek loopt en een wit wijntje haalt. Ze is vrij duidelijk: er moet een moshpit komen (“Do you know what happens at a rock show?”), iedereen moet zakken, er moet een circlepit komen, er moet gecrowdsurfd worden. Voor het oog een succesvolle show, voor het oor minder interessant.
