Paaspop 2026: Somebody’s Child komt pas laat tot leven
Eerste helft kabbelt, tweede helft bijt terug
Somebody’s Child is nou niet echt de volgende U2 of The War of Drugs, maar lijkt dat in de eerste helft van hun set wel te aspireren. De Ierse band staat op het podium met een flinke dosis nonchalance à la Fontaines D.C. en The Murder Capital, maar dan zonder de overtuigingskracht die die bands wel hebben.
De mellow indierocksongs waarmee Somebody’s Child de set opent hebben te weinig bite om te blijven hangen en zouden vele malen beter werken op een zonnige festivalweide dan in deze vuige, zweterige rocktent. Het tij lijkt wel officieel gekeerd voor The Shelter, want hij staat wederom goed gevuld. Echter duurt het een goed half uur voordat er echt wat spanning in de set komt en de band eindelijk wat overtuiging laat zien in hun spel.
Het duurt een goed half uur voordat er echt wat spanning in de set komt en de Ierse band eindelijk lijkt te veranderen in een rockband die eindelijk lijkt te menen wat ze spelen. Wanneer frontman Cian Godfrey het podium afstapt om het publiek eens van dichtbij te inspecteren en op te zwepen lijkt dit al te laat te komen, maar niets is minder waar. Ineens gaan alle registers open, meeklap momentje inbegrepen, en legt het publiek de gesprekken over wat er tussen Carnaval en nu in hun levens is gebeurd stil om toch maar even aandachtig naar het podium te kijken.
Het is eigenlijk best knap dat het publiek het lang genoeg volgehouden heeft om dit stevige rocksalvo nog mee te krijgen. Niet alleen vanwege de veel te saaie start van de set, maar ook vooral door het veel te schelle geluid dat uit de luidsprekers komt. De cymbalhits en feedback doen pijn aan je oren, desalniettemin weet Somebody’s Child zich te herpakken en weten ze toch nog een paar keer te scoren in de tweede helft.
