Paaspop 2026: Jools is een punkrollercoaster van woede en activisme
Als je nog niet boos bent, wat ben je aan het doen?
Er wordt gelijk wild naar ons gewuifd als Jools het podium betreedt. Of we even boos kunnen doen. De band komt binnendenderen met een woede die aan het begin van de show wat extreem voelt op deze gemoedelijke Paaspopmiddag. Toch valt de extreme energie al snel op zijn plek.
De thema’s die Britse punkband Jools bezingt- veelal geweld naar vrouwen, maar ook rouw en opgroeien rond verslaving- zijn nu eenmaal flink en vereisen een heleboel foktop-energie van de bandleden. Zo zien we frontman Mitch Gordon (die zijn shirt al uittrekt na het eerste nummer) constant ijsberen en gaat frontvrouw Kate Price (in kort leren pakje) regelmatig voor de mystieke, sensuele dansmoves die niet altijd bij de muziek aansluiten. Het botst, maar noem het ‘glitterpunk’ en de combinatie is eigenlijk volstrekt logisch. Jools wil je bang maken en probeert dat met aandoenlijke stoerdoenerij.
Over de zware gitaren en vrij standaard-maar-toch-lekkere punkriffs gaat de aandacht vooral naar de vocalen, die afwisselend door Mitch en Kate worden gedaan. Jammer is dat we de liedteksten vaak amper tot niet kunnen verstaan, terwijl klein onderzoek al toont dat er zowel maatschappelijk als poëtisch veel inhoud in zit. De nummers doen emotioneel veel met de band; er worden tranen gelaten en steunende handen op schouders gelegd tussen het boze geschreeuw door. Mitch zegt na een nummer over zijn overleden vader zelfs dat elke vader in de zaal hem na de show mag opzoeken voor een knuffel.
De boodschap van Jools is duidelijk: “I want you all to feel rage!”. Naast de nummers, die erg breedsprakig in tekst zijn, wordt er ook in de tussenpraatjes veel aandacht besteed aan maatschappelijke onderwerpen. “Fuck transphobes”, “Society should count themselves lucky that there are women like me (Price) and her (bassist) and her (drummer) that want equality and revenge”. De zangeres begint over de onveiligheid van vrouwen op festivals als deze, maar bespreekt ook femicide. “Every person in this room should be shouting!”
De frontman en gitarist geven elkaar nog even snel een kusje voor het laatste nummer begint. Aan het einde van hun optreden is de opluchting te voelen. Het is taai materiaal waar de band mee werkt, die veel emotie oproept en duidelijk heftig is om te spelen. Het slot is dan ook echt een release, waar we meer het plezier van dit collectief zien. “Nobody decides when it’s over for me, but me.” Punk kan helend zijn, maar helen kan ook punk zijn, blijkt maar weer.
