Paaspop 2026: Hiigo bewijst klaar te zijn voor de grote podia
Groeispurt van Zwolse band wordt beloond met plekje in de Phoenix
Wij zijn er nog niet helemaal over uit of je de zondag van een festival het beste begint met een bak rauwe punkenergie of iets rustigers, maar Hiigo maakt als opener van de dag een sterk pleidooi voor Nederlandstalige indiepop met een rafelrandje.
De Zwolse band timmert de afgelopen jaren gestaag aan de weg, van de Popronde in 2022 en kleinere clubshows naar steeds vollere zalen en nu dus een plek op een van de grotere podia van Paaspop. Die groei hoor je terug: Hiigo klinkt zelfverzekerd en strak, zonder hun licht dromerige karakter te verliezen. De zwoele, zware zangstem van frontman Hans van der Werf is uitermate geschikt om lekker bij weg te zwijmelen, al blijkt al snel dat zachtjes meedeinen niet genoeg is.
Zodra het tempo omhoog gaat, moeten ook de knieën aan het werk. Ochtendgymnastiek voor festivalgangers, maar Hiigo wegzetten als een soort Nederland in Beweging-huisband zou ze tekortdoen. Daarvoor zijn de songs simpelweg te goed opgebouwd en te gelaagd. De band laveert tussen Nederpop, rock en folk invloeden, op plaat ligt de nadruk duidelijk op het popgevoel, live durft Hiigo de rafelranden écht op te zoeken. De songs hebben een sterke opbouw die je meenemen van zachte folkachtige liedjes naar oppeppende indiepoprock. Precies daarin zit de kracht van Hiigo, want ook in de rustigere passages houden ze de aandacht moeiteloos vast. Dat terwijl de omstandigheden niet bepaald meehelpen. Door de harde wind kraakt de Phoenix-tent hoorbaar en met Bente elders op het terrein blijft het hier iets minder druk dan je zou hopen en wil het geluid hier en daar ook een beetje echoën. Dat deert Hiigo echter niet.
Het is waarschijnlijk de eerste keer dat mensen luisteren naar de vraag om een stapje naar voren te doen en daar zelfs een paar stappen extra van durven te maken. Misschien is het geheim om dit pas op de helft van de set te vragen zodat je bewezen hebt dat het de moeite waard is om die enge plek voor het podium voor te betreden.
Na het breekbare ‘Tankstation’, opgedragen aan jeugdvriend Lars, volgt met ‘Alles Wat Ik Zoek’ een overtuigende alles-of-niets-afsluiter, inclusief sitdown. Het Zwolse vijftal laat vandaag op Paaspop zien dat het Nederlandsetalige indielandschap nog lang niet verzadigd is.
