Paaspop 2026: Grote Geelstaart doet goede zaken
Zeeuwse noiserockers balanceren op het randje van totale chaos
De Zeeuwse jonkies staan er zakelijk bij in hun witte overhemden met stropdassen, niet helemaal in lijn met de dresscode van de andere bands in The Shelter dit weekend. Zonder nog een noot gehoord te hebben weet je dus al dat hier een band staat die het helemaal op hun eigen manier doet. Paaspop is het begin van een storm van een festivalseizoen dat nog in het verschiet ligt (Motel Mozaique, Best Kept Secret, Oerol).
Grote Geelstaart lijkt precies te weten wat ze aan het doen zijn: de prog-/ noise-/ math-chaosrockers hebben een totaal eigen universum gecreëerd met hun absurde mix van hoogstaande kwaliteit. Met nadruk op kwaliteit. De scherpe focus waarmee de band speelt zorgt ervoor dat we geen moment de andere kant op willen kijken. Danny Rottier (synth/saxofoon) wisselt nauwkeurig spel af met momenten waarop hij zijn toetsen bespeelt alsof het een percussie-instrument is. Er wordt van alle kanten naar ons geschreeuwd: door drummer Finley Nijsse, door drummer/gitarist Jesper Rottier, maar vooral door gitarist/vocalist Luuk Bosma, die met zijn excentrieke bewegingen wel wat wegheeft van een hele jonge David Byrne.
Vrijwel iedereen bekleedt meerdere rollen, wat ook wel moet met zo’n vol en gelaagd geluid. Toch zijn vijf koppen genoeg en blijft het overzicht bewaard. We worden belaagd met een spervuur aan wisselende maatsoorten, vervormde stemmen en theatrale, staccato teksten. Het optreden voelt als een ritueel waar je niet alleen naar kijkt, maar waar je langzaam in wordt gezogen en deel van uitmaakt. Wie niet een beetje gek aan het worden is, luistert niet goed genoeg.
Halverwege slaat die energie pas echt over op de zaal: een groep mensen begint plots door de ruimte te rennen, armen wijd, alsof ze aan het vliegen zijn. Grote Geelstaart speelt hard en strak, maar laat de boel tegelijk voortdurend op het randje van ontsporen balanceren, precisiewerk dus. De band lijkt een bijzonder eigen structuur gevonden te hebben in de chaos die ze zelf maar al te graag veroorzaken. De bretels zakken ervan af, maar de knoopjes blijven netjes dicht. De show van Grote Geelstaart zit goed in elkaar, en lokt evengoed publiek dat niet per se van hardere rock houdt, maar wel in is voor een perfect vreemde middag.
