Obed Brinkman zonder filters
“Ik heb ook een tijd niet op het podium willen staan”
We spraken Obed Brinkman voor het laatst zeven jaar geleden. Onder zijn artiestennaam O-Bat had hij toen net zijn derde album uitgebracht. Sinds die tijd heeft hij regelmatig nieuwe nummers uitgebracht. Nu heeft hij laten weten dat er een nieuw album uit gaat komen, maar ook dat hij sinds kort gestart is met een nieuw sideproject. Hoog tijd dus het verhaal weer op te pikken. Het werd een uitermate openhartig gesprek: onder andere over de ontwikkeling van zijn muziek, over het ontbreken van filters, en over hoe hij reageert op onrechtvaardigheid.
Muzikant zijn
We kennen trombonist Obed Brinkman nu met name als O-Bat. Toen hij in de jaren negentig op het conservatorium zat begon hij al veel te spelen. Hij zat onder andere voor het grootste gedeelte van het bestaan in de band Jammah Tammah. Maar op zijn palmares staan nog vele andere bands en gastbijdragen. Muzikant zijn was niet iets wat hij specifiek vanuit huis had meegekregen. “Nee, het was altijd iets vanuit mijzelf, en ik wilde ook heel specifiek al heel lang trombone spelen.” En waarom de trombone? “Geen idee… Ik denk dat ik gewoon zo geboren ben. Je zou kunnen zeggen dat je waarschijnlijk het een keer moet hebben gezien op televisie. Maar dat weet ik me niet te herinneren. Het was er gewoon. Ik ging op een gegeven ogenblik naar de middelbare school en ze vroegen aan mij wat ik wilde gaan worden. Mijn antwoord was duidelijk: ik wilde trombone spelen en naar het conservatorium, er was geen alternatief.” “Uiteraard hebben mensen me gewaarschuwd dat er met muziek geen droog brood te verdienen zou zijn. En het klopt ook natuurlijk, maar - nee - dat maakt niet zoveel uit.”
Wellicht ga ik er een keer een vuurspuwer bij vragen. Waarom ook niet?
Uitlaatklep
Wanneer je het YouTube kanaal van Obed Brinkman volgt dan had het je kunnen opvallen dat zijn meest recente nummers thematisch gezien vooral gaan over donkere gedachten. Met name zijn jongste single is heel expliciet: Suicide Mind. “Muziek is in algemene zin voor mij een uitlaatklep. De nummers die ik schrijf, de thema’s daarvan, dat zijn ook gewoon dingen die in mijn eigen leven belangrijk zijn. Met de laatste nummers probeer ik iets te doen met mijn eigen gedachten. Ik ben mijn hele leven al chronisch depressief. Het helpt mij wanneer ik daarover schrijf. Dan kan ik er wat afstand van nemen, in plaats van dat het me helemaal overneemt.”
“Met Suicide Mind heb ik echter wel getwijfeld of ik dat uit zou brengen. Want ik weet, er zijn natuurlijk mensen die iemand hebben verloren door zelfdoding. Zo’n nummer kan dan pijnlijk zijn omdat het woord Suicide erin voorkomt. De boodschap is echter niet negatief. Het is meer in de zin van ik probeer mezelf te uiten. En ik denk dat als iemand zelf zulke gedachten heeft dat het ook tof kan zijn om te merken dat andere mensen er ook mee worstelen en het dan onder woorden brengen.” Brinkman denkt juist bij dit onderwerp dat het niet de weg is om het te verbloemen. “Ik denk dat het juist de weg is om het bespreekbaar te maken.” “Ik kan iedereen aanraden die rondloopt met deze gedachten om erover te praten.”
“Suicide Mind is trouwens eigenlijk mijn eerste nummer waarbij ik de enige vocals ben. Ik was ook wel verbaasd. Ik had mezelf wel eens vaker opgenomen, waarbij ik dacht: nee dat ga ik niet uitbrengen. Maar dit keer was ik tevreden. Het gevoel zat er echt in, en het moest er ook echt uit.”
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Punk
Veel nummers van O-Bat zijn geschreven als reactie op misstanden of onrechtvaardigheid: “Ik heb altijd moeite gehad met onrecht, van kinds af aan. Daar ben ik mee geboren, net zo goed ik geboren ben met mijn trombone. Ik kan er niet goed tegen als er ergens onrecht wordt aangedaan. Ik maak daar ook nummers over: over racisme uiteraard, een van de meest bizarre dingen die bestaan.” “Het is iets wat ik kan niet echt kan stoppen. Ik heb een beetje rare hersenen. Dan krijg ik ineens zo’n onderwerp en dan moet het er allemaal uit.” “Een tijd was het anders, dan wist ik er niet zoveel raad mee. Vervolgens ging ik meer om met mensen uit de punkscene. Wat ik daarvan geleerd heb is de directe actie: het doen in plaats van eeuwig erover na blijven denken.” “Ik vind het zo tof van zangers van punkbands dat die de rauwe emotie er zomaar uit kunnen gooien. Dat is prachtig om te zien, zo’n uitlaatklep: doen in plaats van denken.” “Ik stop onrecht nu in een liedje of ik ga de straat op om te zeggen dat ik iets niet oké vindt. Dat zijn mooie dingen om te doen.”
Van The Mudd naar Novko
The Mudd is niet meer. De Groningse shoegaze/dreampop band die al flink aan de weg timmerende, is helaas niet meer. Maar niet getreurd! Drie leden van de The Mudd; Eljosha, Bas en Taska besloten met z’n drieën verder te gaan als Novko. Op 4 maart brachten zij een livesessie naar buiten met drie nieuwe nummers die ons zeker benieuwd maken naar meer! De sound is anders, maar zeker veelbelovend. In dit interview spreken we Taska, de frontvrouw van Novko. Niet alleen over de nieuwe band en de nieuwe muziek, maar ook over waarom The Mudd niet langer kon blijven bestaan.