Nieuw van Groningse Bodem: The Lay, TAXITAXI, Bad Luck Baby en meer
Dit kwam er allemaal uit in november
Het is weer tijd voor onze vaste lijst met nieuwe Groningse pareltjes. En zoals elke maand kwam er ook in november een hoop nieuwe muziek uit. TAXITAXI, de vaandeldragers van Groningen tijdens de Popronde zijn terug met een nieuwe oorwurm. Ook hebben we eindelijk nieuwe muziek van The Lay en nemen Vanity Box en Bad Luck Baby ons op hun eigen manier allebei mee terug naar de nineties. Kortom, pak die playlist er maar bij en schrijf mee!
Stem nu op het Beste Nummer van Groningse Bodem 2024
2024 was weer een ongelofelijk creatief jaar voor onze Groningse artiesten. Van indie tot hiphop. Van soundscapes tot rock. Alle genres zijn voorbij gekomen. Maar wat was het tofste nummer van het afgelopen jaar? We horen het graag! Breng daarom je stem uit en kom het jaar muzikaal met ons afsluiten op 27 december in VERA!
Room For Dreaming: strak, gelaagd en bomvol plezier
The Lay. Vijf man sterk, twee meter lang en een dikke sound. Zo omschrijft deze Groningse band zichzelf. Na de oprichting van de band zo’n tien jaar geleden heeft The Lay met hun catchy, classic rock-achtige nummers de meeste Groningse podia meer dan eens platgespeeld. In 2018 was daar dan ook een EP, genaamd Dying Weight met onder andere het bluesy moordnummer The Ripper. Nu is daar dan eindelijk het langverwachte debuutalbum Room For Dreaming. En wat een album is het geworden! Het laat een band zien die al lang niet meer bang is om hun muzikale invloeden op de mouw te dragen. Bomvol nummers die je na één keer luisteren gemakkelijk meezingt is het album een ode aan de toch ietwat verloren kunst van de klassieke popnummers.
Vigil ontroert in een (bijna) stille downstage
Tartarus-baas en Ortega-frontman Richard Postma neemt zijn slowcore-soloproject mee naar de kelder. In een warme container op Noorderzon zorgde het eerste Vigil optreden al voor de nodige rillingen. Hoewel de luide doom-gitaren, die toch wel de boventoon voeren in Richard’s oeuvre, werden ingewisseld voor een akoestische, deed de show in emotie niet onder aan de meest duistere doom en sludge acts. Kan Vigil op dezelfde manier de aandacht vasthouden in een kelderbar die wordt gedeeld met beschonken uitlopers van het concert in de grote zaal?