Niet de noise maar hypnose is het geheime wapen van Polarized
Release feestje Subject: Object is muzikaal avontuur voor fijnproevers
Veteranen heten ze te zijn. Voordeel van veel ervaring in het bandcircuit is dat het najagen van succes naar de achtergrond verdwijnt en je simpelweg kunt genieten van het ten gehore brengen van je muziek in je eigen stad, in het bijzijn van je eigen vrienden. Dat plezier gutst vrijdag 2 oktober uit de poriën van Stephan C. Kaffa, Manfred Gstrein en Maurice Schillemans. Het trio lijkt met Polarized definitief het spoor te hebben gevonden en dat mondt vrijdag 2 oktober uit in het releasefeestje rond het verschijnen van debuutplaat Subject: Object in The Grey Space in the Middle.
Sluit je ogen, en je waant je in een kleine club ergens in een grote stad in de Verenigde Staten. De sfeer is duister, bijna claustrofobisch. Versterkers op tien, ongecontroleerd gillende feedback; de bas knort niet maar schraapt groeven in je gehoorgang en benadert de sound van Shellac’s Steve Albini. Polarized staat bekend als noise-rockformatie, diep geworteld in de Haagse scene. Referenties als The Jesus Lizard, Shellac en Unwound liggen voor de hand. Maar net zo goed moet je bij de dwarse gitaarakkoorden uiteraard aan Sonic Youth denken. Live in The Grey Space in the Middle én op hun formidabele debuutalbum Subject: Object slaat het trio je vooral ook om de oren met repeterende patronen. Aangevoerd door Steph Kaffa die op zijn bas als een machine schier eindeloos patronen herhaalt. Het beukt in je buik en hypnotiseert, naar het voorbeeld van de betere Duitse krautrock uit een ver verleden: Can in een noise rock-saus. Gitarist Maurice Schillemans levert daaraan zijn bijdrage met repeterende patronen in een al even indringende schelle sound die doet denken aan Gang Of Four.
Sfeer en hypnose blijken tijdens de release show voorname wapens van Polarized. Op de plaat wordt dit bereikt met ritmisch voortmalende nummers, maar ook met soundscapes. Live worden die soundscapes gebruikt om de tijd te vullen als Kaffa en Schillemans van plaats verruilen, maar draagt ook dan bij aan het unheimische sfeertje. De gescandeerde teksten van Kaffa dragen niet zozeer bij aan de melodie, maar wel aan de beelden van vervallen wijken die zich onvermijdbaar aan je opdringen. En dat is gek genoeg toch heerlijk om in op te gaan.
Mooi is het contrast tussen de doom en gloom in de industriële muziek van het Haagse trio, en het plezier waarmee zij hun muziek maken en vanavond genieten van het gezelschap van vrienden en bekenden. Dat maakt de release show tot een intiem topavondje, een feestje voor een niche in de Haagse scene.
Wie er bij mocht zijn, geniet deze lange avond van een waar muzikaal avontuur. De presentatie van het debuut van Polarized sluit de avond af, maar wordt voorafgegaan door minstens zo bedwelmende soundscapes van ARTIFICIAL SLITS, waar we de muzikanten Bart Schotman (HOWRAH en Bark Bark) en Chandor Gloomy, gevierd experimenteel muzikant, herkennen. Hun bijdrage vanavond zweeft tussen geïmproviseerde muziek en performance. Ze staan verborgen achter vitrage als een dj-duo naast elkaar. Voor zich een tafel vol apparatuur en instrumenten. Er wordt aan knoppen gedraaid, met drumstokken triggers geactiveerd, er is zelfs een snaarinstrument en een megafoon om onheilspellende teksten de ruimte in te jagen.
Nick Trepka van het Brits-Nederlandse duo Eye With An Eye typeert de bijkans huiveringwekkende soundscape van ARTIFICIAL SLITS als een ‘aangename paniekaanval’. Het contrast kan bijna niet groter wanneer hij samen met Bloem de Wilde aftrapt voor een set vol avontuurlijke en zachtaardige synthpop, die een traktatie voor het avontuurlijk ingestelde oor blijkt te zijn. Bloem de Wilde betovert met haar mooie licht hese stem en fenomenaal zangtalent. In het verleden werd haar uitstraling al veelvuldig vergeleken met Björk, maar in de elektronische muziek van Eye With An Eye doen haar meanderende zanglijnen vooral ook denken aan Amelia Meath van Sylvan Esso. Het krijgt door haar verschijning en expressieve bewegingen een sprookjesachtig karakter. Onderstreept door de gepolijste bruine kei die zij het hele optreden behendig met haar lrechterhand stevig omklemt. Het duo wordt vanavond bijgestaan door Polarized-drummer Manfred Gstrein. Live-drums in elektronische muziek kunnen uitstekend werken. Maar dan moet de balans wel in orde zijn. Gstrein mept er vol overgave op los en overstemt in het begin van de set de backing track en elektronische muziek. Maar als single ‘Remember’ aan de beurt is, valt alles netjes op zijn plek en kan de muziek van het Brits-Nederlandse duo aangevuld met gepeperde drums tot volle bloei komen.
Daarna gaat het roer radicaal om en bereidt Fine China Superbone het publiek voor op de afsluiter van de avond, waar iedereen toch voor is komen opdraven. Evenals Polarized gaat deze band al een flink aantal jaren mee en is diep geworteld in de scene. Er wordt wel gefluisterd dat een aanzienlijk deel van de noise-rockscene in en om de Randstad ooit deel heeft uitgemaakt van dit gezelschap. Hun energieke set is verwant aan het werk van Polarized en vormt dus een ideale opwarmer voor de helden van deze avond. Toch is er ook hier een stevig contrast tussen de twee gitaargedreven acts: de liedjes van Fine China Superbone lijken soms een aaneenrijging van desoriënterende breaks, die wel heel knap en zorgvuldig ingestudeerd worden gespeeld.
In vergelijking daarmee is het repertoire van Polarized uitgebeend, teruggebracht tot de essentie, hypnotiserend.
