Met 'My Hometown’s Bleeding’ schetst Mazis de pijn van Iraniërs in een meedogenloos regime
Mazis brengt vanuit het azc in Utrecht een ode aan zijn jeugd en de vrienden die hem hielpen te ontsnappen van een zinkend schip
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Wanneer het Iraanse regime begin januari keihard reageert op protesten over de economische crisis en het gebrek aan vrijheid en mensenrechten in het land, heeft Mazis zijn plaat ‘My Hometown’s Bleeding’ al een paar maanden af. Zijn nieuwe nummer over het Iran dat hij moest verlaten, is met de Amerikaans-Israëlische inmenging nóg relevanter geworden.
Singer-songwriter Mazis brengt in 2018 zijn album The Wise Idiot uit in een (cultureel) onderdrukt Iran, waar iedere songtekst wordt gecontroleerd door een staatsinstituut. Na spionage door de staat, een gevangenisperiode en de jaren die hij als gevolg van die enorme onderdrukking als kluizenaar doorbrengt, vlucht hij via Italië naar Nederland. De eerste maanden is hij dakloos, maar sinds 2023 verblijft hij in een azc in Utrecht waar hij zich als muzikant is gaan ontwikkelen. Met zijn nummer 'My Hometown's Bleeding', geproduceerd door Alain Clark, brengt hij zijn jeugdjaren onder woorden.
Het nummer wordt gekenmerkt door uitersten, van een Iran vol vreugde, vrede en optimisme, tot één van verdriet, oorlog en realisme. Dat contrast is vanaf de eerste zin aanwezig, wanneer Mazis jeugdherinneringen met zijn vriend ophaalt als ze samen in de modder in een tuin van zijn opa zitten te spelen. Een paar zinnen later worden de twee - inmiddels volwassen - van elkaar gescheiden: “My boat set sail for a safe shore, your house is going under”. Ook het tweede couplet begint hoopvol met Mazis’ droom van een toekomst op een boerderij in Iran met een kind dat is vernoemd naar zijn vriend. Hij schrikt wakker en moet zijn woede eruit schreeuwen wanneer hij realiseert dat zijn land omringd is met 'monsters on both sides’.
Die hoop in tijden van wanhoop voel je door het hele nummer heen en wordt het best omschreven richting het einde wanneer klinkt “Trying to fight the bombs with a fucking song”. Gesteund door de verbondenheid met zijn vrienden en andere Iraniërs weigert Mazis te geloven dat hij niks aan het huidige Iran kan veranderen.