UP:Next 2026: maak kennis met de vijf acts op de shortlist

Waar kunnen mensen jullie van kennen?

“Van onze felle latexpakken! En anders wel van onze liveshows zoals in TivoliVredenburg, Teatro, Centraal Laat, de NAR of De Nijverheid, of course van onze collab met het waterkanon op de A12.”

Hoe omschrijven jullie jullie muziek aan iemand die jullie nog nooit heeft gehoord?

“Trap en hiphop muziek met een hoge BPM, smerige 808’s en catchy jersey beats. Female rage written all over it. Met absurde lines waarin we rappen over wat we willen likken en waar we tegenaan willen schoppen. Perfecte mix van sexy en boos.”

Hoe zien jullie liveshows eruit?

“Onze liveshows zijn als een blikje energie. Explosief, theatraal en een grote hyperbool. Wij zijn ongefilterde, zelfverzekerde, goedegebekte (maar ook soms kwetsbare) VIXEN’s die je ass laat shaken en wij laten je zien hoe je het patriarchaat kapotstampt. Met ademcirkels die eindigen in een moshpit en orgasmes op het podium.”

Wat kunnen mensen verwachten als ze naar een VIXEN-show gaan?

“Verwacht chaos, zweet en pure sexiness. Je verliest jezelf ergens tussen het beuken en het schreeuwen, terwijl onze linkse propaganda stiekem je hoofd overneemt. Harde techno, ghetto house en hyperpop met een duister randje, because these times are dark. Met vocals en teksten het systeem zwart maken en het verzet in je aanwakkeren. Beuken beuken beuken.”

Welk fictief personage zou goed in het duo passen (en dat het dan geen duo meer is...)? “Tecna van Winxclub. Zij gaat ons helpen om die beats nog naar een hoger leven te tillen en gaat die zieke lichtinstallaties voor ons fixen. En ze is gewoon een hele hotte fee. En ze heeft een latexpak, check.”

Hoe omschrijven jullie jullie muziek aan iemand die jullie nog nooit heeft gehoord?

“Avontuurlijke dansbare muziek met drie blazers, viool en een uitgebreide ritmesectie dat genres doorbreekt met gelaagde melodieën, stuwende baslijnen en percussieve grooves. Een breed scala aan muzikale kleuren met invloeden vanuit allerlei muziekculturen."

Wat betekent Utrecht voor jullie?

“Utrecht is onze launchpad en thuishonk waar de meeste bandgenoten wonen en/of hebben gestudeerd. Het is de stad waar we experimenteren, repeteren en publiek vonden. De stad waar de gemeente ons heeft geholpen om nu al twee edities van TURN THE DICE te realiseren. Daarnaast zijn er geen betere plekken zoals De Nijverheid of Kantine om koffie te drinken en nieuwe ideeën te bedenken.”

Wat is het mooiste moment dat jullie als band samen hebben meegemaakt?

“De tour in september 2025 naar Indonesië! Drie festivalshows in verschillende steden op Java, workshops geven en workshops krijgen van Indonesische muzikanten. Die reis bracht ons terug bij de kern van waarom we muziek maken - verbinding - en liet zien hoe universeel muziek is. Het is moeilijk te omvatten in woorden wat deze reis ons als band, als individuen en als vrienden heeft gebracht. Daarnaast de kennismaking met een cultuur die zo rijk en veelzijdig is als die van Indonesië. Tot slot de verbinding met het lieve, enthousiaste publiek en hoe bijzonder het is dat wat we doen ook aanslaat aan de andere kant van de wereld.”

Welk fictief personage zou goed in de band passen? Welke rol krijgt die?

“Pippi Langkous als MC; anarchistische energie en publieksinteractie als de rest de toeters aan de mond heeft en niet kan praten.”

Als jullie een cult zouden starten gebaseerd op jullie muziek, wat is dan het belangrijkste gebod?

“Gij zult altijd samen dansen, spelen en niemand buitensluiten.”

Hoe zou je je muziek omschrijven aan iemand die je nog nooit heeft gehoord?

“Mijn muziek voelt alsof je langs het raam van een vreemde loopt en per ongeluk een glimp naar binnen opvangt. Iemand die danst met zijn hond, lachend en huilend tegelijk. Je kunt niet anders dan even stilstaan en kijken.”

Hoe zien je liveoptredens eruit?

“Een achtbaan, zacht beginnend, grappig en warm, dan het publiek meenemen in iets zwaars, donkers, echts en tot nadenken stemmend en emotioneel, en dan weer samen bovenkomen voor adem, hoop en lentebloesem.”

Wat zijn de gouden luciferdoosjes die je uitdeelt met de boodschap “Keep The Fire Alive”?

“Als kind speelde ik altijd graag met vuur. Het idee kreeg vorm nadat ik Iran ontvluchtte en in Nederland aankwam, dakloos en alleen, terwijl ik probeerde te overleven. In die zware momenten stak ik een lucifer aan en staarde ernaar. Een paar seconden lang voelde ik me warm, geliefd, verbonden met mezelf en levend. Dat doe ik nog steeds als het leven in het AZC te zwaar wordt. Ik geef die paar seconden kracht graag cadeau aan iedereen die het nodig heeft. Het is een klein teken van hoop in tijden van verandering en onzekerheid. Het is ook een manier om verbinding te maken met andere mensen. Om goud te vinden in onze donkerste momenten.”

Je zat gevangen in Iran vanwege je muziek. Kun je daar iets over vertellen? 

“Mijn liefde voor het maken van muziek en voor het vrij uiten van mezelf was zo sterk. Ik wist dat gevangenisstraf een reële mogelijkheid was, maar ik moest doen wat ik moest doen. Ik bracht vrijheid in de praktijk. Toen mijn muziek en mijn manier van leven gelijkgestemden aantrok, werd het iets groters dan alleen liedjes. En dat konden ze niet tolereren. Ze hebben mij en veel van mijn vrienden en supporters gevangengezet in een poging om angst te zaaien. Maar dat werkt niet. Het Iraanse volk is in de loop der tijd steeds meer onderdrukt en moediger geworden. Ik heb mijn rol gespeeld in het verzet en de revolutie, en ik heb de prijs betaald, en ik betaal die nog steeds.”

Hoe omschrijf je je muziek aan iemand die je nog nooit heeft gehoord?

“Mijn muziek beweegt tussen elektronische beats en invloeden uit R&B en afrobeat. Het is euforisch en tegelijkertijd geaard. Het is kwetsbaar, soms energiek en meeslepend. De percussies zijn afro-ritmisch, waardoor er ruimte is om expres te verdwalen.”

Als je een cult zou starten gebaseerd op je muziek, wat is dan het belangrijkste gebod?

“Durf te vertragen in een wereld die je opjaagt. Laat je stilte net zo hard spreken als geluid.”

Je werkt met live muzikanten naast elektronische productie. Hoe zit dat?

“Ik ben opgegroeid tussen live muziek en elektronische muziek. Voor mij gaat muziek om gevoel en live muzikanten brengen iets wat je niet volledig kan programmeren. In elektronische productie kun je alles perfect maken, maar juist die imperfectie van live spel maakt het menselijk. Met live muzikanten ontstaat er interactie, energie en spontaniteit. Elke show wordt anders, omdat we echt op elkaar reageren in het moment. Dat zorgt ervoor dat het niet alleen een optreden is, maar een beleving. Daarnaast voelt het voor mij als een brug: tussen digitaal en analoog, tussen controle en loslaten. Precies in die balans ontstaat voor mij de magie.”

Bij welke artiest zou je wel in het voorprogramma willen spelen als alles mogelijk is?

“Eefje de Visser.”

Hoe zien je liveshows eruit?

“Daar gaat deze aanvraag over, want ik wil dat mijn liveshows er beter uit gaan zien. Dat het meer een interdisciplinaire ervaring wordt, want op dit moment zien mijn liveshows eruit als een soort jazzoptreden. Dus dat je de muzikanten met elkaar ziet communiceren en de muziek voor zichzelf laat spreken. Met deze aanvraag wil ik het visuele aspect wat breder trekken met een decor en projecties, zodat het verhaal nog meer wordt uitgebeeld. Zo kan ik meer werken vanuit het concept en een verhaal, in plaats van de nummers achter elkaar te spelen.”

Wat zijn je ambities?

“Op dit moment ben ik veel in samenwerking met mensen uit het buitenland, dus ik ben afgelopen maanden een paar weken in Londen geweest en twee weken in Portugal. Daar heb ik veel mogen samenwerken met andere artiesten uit die landen en in Londen waren het vooral producers. Ik heb ook geschreven met dezelfde producer en de pianist van Lianne La Havas. Mijn ambities zijn om het wat breder te trekken dan alleen Nederland. En meer spelen, meer live spelen, meer festivals pakken met mijn band.”

Wat betekent Utrecht voor jou als artiest?

“Alles. Ik ben hier geboren en getogen. Via de scene hier heb ik al mijn contacten gelegd en heb ik al mijn muzikale ondernemingen geleerd. Ik hou van Utrecht. Mijn ouders hebben, net als ik, gestudeerd op het HKU Conservatorium, dus ik ben de tweede generatie die daar naartoe gaat. Ik leer heel veel van de scene; van verschillende podia die hier zijn, van andere culturele ondernemingen, de kunst hier, het theater hier en de jonge energie. Het is open en het voelt veilig om te creëren.”

Je wil de neo-soul scene in Utrecht groter maken. Wat mist Utrecht daar nog in?

“Ik denk podia die dit soort muziek omarmen. Het is een nog wat onbekender genre, maar het komt wel steeds meer op. Ik denk ook dat het een wat progressiever genre is en ook wat meer muzikanten-genre. Dus dan is het soms wat gevaarlijker voor podia om het te programmeren, terwijl er wel altijd heel veel publiek op afkomt. Ik denk dat de naam neo-soul niet zo vaak wordt gebruikt, dus mensen weten niet wat het is. Terwijl mensen wel veel affiniteit met die muziek hebben als je artiesten opnoemt in dat genre, zoals Eloise, Bruno Major, Lianne La Havas en Erykah Badu. Ze weten niet dat dit neo-soul is en ik denk dat Utrecht dat genre nog meer aan artiesten kan koppelen.”