Meer met minder op Leidse Record Store Day 2026

Fay+The Maenads

Deze formatie wist de eerste plek te veroveren tijdens Nobel Award 2025, en in het prijzenpakket zat een instore in de Velvet. Plus een interview met ons, waarin te horen is dat er ook al nieuw apparatuur is aangeschaft na de winst. Geen pittigere plek om het te testen dan met deze akoestiek.

Drumster en zangeres Fay is iemand die vast heel goed tegelijk op haar hoofd kan tikken en over haar buik kan wrijven, en hanteert stick, brush, ratel, en meer in verschillende combinaties tegelijk. Een spaarse setting maakt de elegische emotie in de zang wat warmer, maar de duistere sporen zijn er nog steeds. Synths zijn scherp geslepen, keelklanken benauwd, en af en toe sluipt er zelfs een streepje jazz in.

Handtrom met scat en polyritmisch klapwerk past ook prima in deze roerende heksenketel van spokende teksten en borrelende instrumentenwisselingen. Het stroomt echter nooit over de rand heen qua technisch toneel, en de vollere bijdrages van de maenaden tijdens 'Never Trust A Liar' vult de ruimte net zo goed als de show in de Nobel. Het einde van het optreden is als ontwaken uit een roes.

Melle

Vanwege de uitloop van het vorige optreden pakken we alleen het staartje van Melle mee. Akoestisch klinkt het bezield en nostalgisch, en met meerdere stops op één dag moet de jongen zich een beetje inhouden met hoeveel instrumenten uit zijn collectie hij mee kan slepen. De stem staat natuurlijk centraal en ver van zijn leest loopt hij niet.

Vandaag staat in het teken van herbewerkingen van zijn oudere nummers, die alleen op vinyl te vinden zijn. Één van zijn oudste tracks ('Old Summers') ging akoestisch viraal op TikTok, wat een perfecte gelegenheid was voor een nieuw jasje, incluus gastmuzikanten (helaas geen plaats in de kofferbak op dit moment).

Het segment dat we van de set meemaken is een mooie balans tussen melodrama en Cullum-achtige pep, dat laatste vooral in een versie van 'Run, Run, Run' waarbij de troubadour wegloopt van de mic om te kijken of ook zonder versterking het publiek het beter doet dan de gemiddelde Nederlandse babbelaar. De toeschouwers slagen met vlag en wimpel.

Silver Lake

We blijven plakken in de Plato voor Silver Lake, verfrissende folk die ze zelf het label melancholische art pop geven. Ruziën over genre komen we echter niet aan toe in deze zonnige setting. De lillende zang van de toetseniste maakt van verdrietige thema's vertier, met een mooi randje van de zwaardere stem van de gitarist. Hij plukt aan de snaren alsof het bloemen zijn tijdens aankomende album titeltrack 'Flowers Grow In The Saddest Parts', een nummer met rollende lyrics als "your heavy heart is heavenly haunted". Alle lof voor de alliteratie.

De toetsen blijven diep ingedrukt terwijl de opgave van de overgave en de eenzaamheid in een menigte bezongen worden. Het blijft beklijvend zonder zware kluiven. Normaal is de formatie met vijf, maar voor hun release in het Paard eind mei beloven ze koor en kopersectie. Op een gegeven punt denkt de dame dat ik een programmeur van Werfpop ben. Die vlieger gaat niet op, maar ze zouden er prima kunnen staan als ze ook stripped een begrip zijn. Met een opgewekt einde doorbreekt het tweetal het lichte wolkendek dat ze tot leven hebben gespeeld.

Nagasaki Swim

Nagasaki Swim levert een theatrale set die lijkt te verwijzen naar Wachten Op Godot: een drumkit komt niet op dagen en een aerofoon blijft ongebruikt. Wat overblijft is een trits nummers voor de underdog, zowel in tekst als in de tegen het zeverige aanzwevende zang met loom instrumentarium. Dit is geen miss, dit is een mood. De frontman danst op de rolstoelhelling terwijl hij nostalgie met een "coulda been a contender"
twist serveert. Voor de Leidenaar is een vergelijking met Sunday At Eight op z'n plaats.

De zanger bekent een hekel aan de hectiek van Record Store Day voor rondracende artiesten, maar vond bij een verleden editie wel genoeg tijd om het nummer 'Only For A While' uit te pennen. De sax jengelt er lekker op los terwijl de heren door hun setlist slenteren, vol van lyrics die door hun manier van brengen in lijzig leedvermaak uitmonden. Bij vlagen bijna bluesy, vooral het gitaarwerk. Je hart breekt wanneer je hoort dat ze nog door moeten naar Breda.

Rens & Jaïr

Een onbekend instrument kan je altijd wel opzoeken aan de hand van een vage omschrijving, maar alle kastjes met samples die in de hiphop gebruikt worden blijven vaak een mysterie. Rens en Jaïr geven halverwege de set een lesje geschiedenis over de SP404, één van de pilaren van de boom-bap. Het is slechts één element uit de kit die het tweetal heeft staan in de Plato, klaar voor een performance die eigenlijk een tweesplitsing is tussen hun vroege party plaat en meer geëngageerde tweede album. Alhoewel voormalig lid Ome Uncle inmiddels ontbreekt, zit het enige gat tijdens dit optreden in het doorbroken dak.

Rens komt dichtbij in zijn iconische Mokum varsity jacket, bruisend van leef-in-het-moment lust, en Jaïr weet zwierend zijn elektronica te bestieren. Hun album 'Vlammenzee' verkopen ze vandaag voor een donatieprijs, maar bezitters van een platenspeler hebben vast wel wat te makken. Even rijk is de glitchy backing die vanachter Rens de winkel in brult tijdens een flow over vaderschap. Voor de bling fanaten heeft één van de heren een hippe horlogering om, en voor de kindertjes is er een dopey stemfilter van tijd tot tijd.

Het duo smijt met throwbacks en de vocals gaan van gelikt naar gehikt. Orgeltonen maken van een mis om te strijden voor je waarden een ware hit. 'Afstand' is ook een uitschieter, een openhartig relaas op Mach 3 over de ups and downs van de samenwerking tussen de twee mannen, welke de vriendschap alleen maar sterker lijkt te hebben gemaakt. 'Zo licht als een veertje' brengt vervolgens weer bounce in de benen, waarna helaas de rest van de uitgebreide setlist geschrapt moet worden om tijdsredenen.

Subterranean Street Society

We bereiken een plateau in de Plato met Subterranean Street Society en hun dubbele harmonica's, die ze veel te snel ditchen. De heren zweven nog op de high van een gelukte crowdfunding, en doen het zonder microfoons. Klassiek, evenals de cassettebandjes die ze mee hebben genomen. De format is nu steeds meer erkend als een volwaardig medium met een geheel eigen geluid. Terug naar de band. Grungy folk klinkt vandaag zonder drummer (die speelt in de avond in een afrobeat act) als klutchige country folk voor de plattelandslieden. Leunend tegen elkaar schallen ze het rauwe 'Leftover Wine' (een nummer in twee delen) door de Plato heen.

Het hele optreden heeft een straatmuzikanten sfeer, met grapjes tussen de akkoorden door en smeuïg snaarwerk dat voetgangers tot stilstand zou moeten brengen. Als ze wisselen van instrument, hoort het getokkel nog steeds op een sokkel, terwijl de zang een sappige rasp krijgt. Het perfecte energie voor een afsluiter van de middag.