Marble Sounds en Bed Rugs: hypnotiserend en melodieus in Gebouw-T
"Het past bij een avond waarop melancholie steeds gezelschap krijgt van iets lichters: energie, melodie, humor en uiteindelijk hoop."
Een bezoeker die speciaal uit Verona naar Bergen op Zoom is gekomen, een bassist die ontdekt hoe gezellig de stad eigenlijk is en twee Belgische bands die ieder op hun eigen manier grossieren in melodie en sfeer. In Gebouw-T nemen Bed Rugs en Marble Sounds het publiek mee van psychedelische gitaarpop naar melancholische, soms bijna hypnotiserende indiepop.
Na een stilte van acht jaar begon de Antwerpse band Bed Rugs eind maart weer met optreden. In mei verscheen Good Hands, de opvolger van Hard Fun Grand Design uit 2018. De band duikt eerst het verleden in met ‘Each Side’: betoverende zang, meanderende psychedelica en zelfs een vleugje country. In ‘Influenza’ klinkt driestemmige zang boven bijna kerstachtige tingeltangel, terwijl ‘Naturally’ als een treintje op gang komt. Zoete, driestemmige zang met een Beatles-twist wordt afgewisseld met fraaie gitaarsolo’s.
Daarna is het tijd voor het nieuwe werk. ‘Palette’ begint met ambient gitaargeluid, schuift langzaam richting psychedelica en eindigt in distortion. In ‘Specks’ uit 2015 gaat het er steviger aan toe. Gitaar en synthesizer zetten nadrukkelijk in en het zoete koortje “Feel the rising” nestelt zich moeiteloos in het hoofd. Een gitaarmuur maakt het af.
De single ‘Pleasure & Guilt’ kiest vervolgens een jazzy richting, met wisselende synthesizertonen. Het applaus mag van de band best wat langer duren, benadrukken de bandleden lachend. ‘The Power Runs Ripe’ is uptempo en melodieus, waarna ‘Your Back’, met veel synthesizer, snare en cymbals, de set afsluit. Na ‘You cannot fall’ zit deze heerlijke opener er alweer op en dat voelt als veel te snel.
Melancholie zonder zwaarmoedigheid
Voor Marble Sounds is Gebouw-T inmiddels behoorlijk gevuld. Op het podium staan drie verhogingen, met daarachter een lichtmuur. Tijdens een mistige intro klinkt synthesizer en zang: ‘Listen From The Start’ van de recente EP More Memory. Het is een mooie uitnodiging om mee te gaan in de verhalen van Pieter Van Dessel en zijn band. Hypnotiserend en melodieus – en dat blijft het de rest van de avond.
Marble Sounds heeft melancholie al jaren als handelsmerk, maar die wordt nergens zwaarmoedig. Van Dessel en zijn band – Gianni Marzo op gitaar, Gerd Van Mulders op bas, trompet en bugel, Brecht Plasschaert op toetsen en synths, Mattijs Vanderleen op drums en Renée Sijs op zang – laten ingetogen passages moeiteloos overgaan in stevige uitbarstingen.
‘If You Would Prove Me Wrong Now’ meandert bijna liturgisch voort. ‘When The Cool Kids Ruled’ gaat, vertelt Van Dessel, over het kiezen van teams op de lagere school. Daarna klinkt ‘Nothing To Get Over’ strak en is ‘Said So’, over keuzes maken, indringend en bijna onheilspellend.
Een verrassing is ‘The Time To Sleep’ uit 2010. “We hebben dit nummer lang niet gespeeld”, vertelt Van Dessel. Het begint als een muziekdoosje, nu eens lieflijk, dan dreigend. Het publiek deint mee, hier en daar met gesloten ogen, totdat het nummer richting het einde openbreekt met gillende gitaren.
Van lichtpuntje tot watersalamander
Een zoet moment volgt met ‘Leave A Light On’, de Marble Sounds-klassieker uit 2013. Klein gezongen en omlijst door de trompet van Van Mulders nodigt het nummer vanzelf uit tot meezingen. Daarna vormen haast horrorachtige geluiden uit de instrumenten de opmaat naar ‘Tout et Partout’, met een vleugje Tom Waits, maar zonder diens gruizige stem. De engelachtige zang van Renée Sijs tilt het nummer op.
‘Hear Me Talking’ grijpt nadrukkelijk terug op elektronische muziek uit de jaren tachtig. Bij ‘Give Or Take A Few’ komt Vanessa Carlton ter sprake. “Kent u die clip? Met Vanessa achter een piano op een remorque, ach: hoe zeggen jullie dat? Een aanhangwagen!”
Ook de axolotl krijgt een hoofdrol. De watersalamander die verloren lichaamsdelen kan laten teruggroeien, biedt volgens Van Dessel misschien wel hoop voor de mensheid. Hij brengt ‘Axolotl’ met veel reverb en zit daarbij een deel van het nummer op de rand van het podium. Uiteindelijk groeit het uit tot een apotheose met een geweldige gitaarsolo van Marzo. Daarna mag er gedanst worden op de vette beat van ‘Not All Is In Vain’. Tijdens het voorstellen van de band krijgt iedere muzikant nog even zijn of haar moment en dan lijkt het concert voorbij.
Er is altijd hoop
Maar het publiek denkt daar anders over. Staccato geklap brengt Marble Sounds terug voor twee toegiften. Eerst is daar ‘Firewall’, een nieuw nummer dat klein en akoestisch begint. Daarna volgt ‘Soon It’ll Make Us Laugh’ uit 2022. De zaal beweegt vrolijk mee en zingt gezamenlijk “eja eja eja”, als het soothing choir uit de tekst.
Het past bij een avond waarop melancholie steeds gezelschap krijgt van iets lichters: energie, melodie, humor en uiteindelijk hoop. Pak het moment, lijkt Marble Sounds ons mee te geven. Na alle muziek en verhalen wordt er nog wat nagepraat voordat iedereen de nacht in gaat. Met één regel die dan nog lang kan blijven hangen: “Sure can I leave a light on, leave a light on for you.”
