Manfred Mann’s Earth Band pleziert de oudere jongeren
Een enigszins cliché rockshow stelt de fans tevreden
Manfred Mann’s Earth Band is een progressieve rockband die in 1971 werd opgericht door de Zuid-Afrikaanse toetsenist Manfred Mann. Hij en medeoprichter/gitarist Mick Rogers maken nog steeds deel uit van het gezelschap, al was Rogers er niet bij tijdens de hoogtijdagen van de band eind jaren 70. Deze heren gaan dus al menig jaartje mee in de muziekscene; de gemiddelde leeftijd van de vijf huidige bandleden ligt dan ook ruim boven de 70 jaar, terwijl Mann zelf de oudste is met 85 levensjaren. Af en toe doet keyboardtechnicus James Stewart ook nog mee op de keytar als zesde bandlid.
En niet alleen op het podium kun je spreken van bejaarden- of rollatorrock: in het publiek zie je af en toe een verdwaalde zoon of dochter, maar ook hier — in een drukke, grote zaal van de Nieuwe Nor — zijn de meesten de 50 ruim gepasseerd. Desalniettemin kunnen deze door de wol geverfde muzikanten nog steeds een behoorlijk nummertje spelen en gaat het er bij de in groten getale opgekomen fanschare — inclusief veel bandshirts — nog altijd in als zoete koek. De Earth Band staat bekend om breed uitgesponnen instrumentale tussenstukken in hun songs, en die krijgen we dan ook volop voorgeschoteld.
Bij zo’n klassieke rockshow draait echter alles om goede zang, en die is bij het ‘juniorlid’ (met zijn 67 jaar) Robert Hart prima verzorgd. Dat moet ook wel, want hij was niet de zanger ten tijde van de grootste successen van de band. Toch valt daar niets op aan te merken: een uitstekende vocalist. Regelmatig verlaat hij tijdens de songs het podium, waarna we worden getrakteerd op een keyboardstuk van Manfred Mann of een gitaarsolo van Mick Rogers. Ja, alle rockclichés komen voorbij: gitaarsolo’s, drumsolo’s — alles. Op de eerste rij staat een eenzame headbanger die volledig losgaat tijdens de instrumentale stukken.
De eerste helft van het optreden bestaat vooral uit symfonische klassiekers uit hun repertoire — klassiekers in de zin dat ze al decennia worden gespeeld. Opvallend is dat geen van de gespeelde nummers oorspronkelijk door de band zelf is geschreven: het zijn allemaal covers, al heeft Manfred Mann’s Earth Band daar destijds wel geheel eigen versies van gemaakt en er grote hits mee gescoord. Overigens is de ballad 'Stronger Than Me', oorspronkelijk uit 1999 van Melissa Etheridge, het meest recente nummer dat vanavond gespeeld wordt.
Na dit eerste deel komt Manfred Mann met zijn karakteristieke Afrikaanse bushhoed vanachter zijn keyboards vandaan. Hij beweert dat er instrumentale problemen zijn en grijpt dat moment aan om een penismop te vertellen — de zaal ligt in ieder geval plat. Dan is het tijd voor de bekendste nummers: eerst nog 'Father of Day, Father of Night', een lang progressief stuk gezongen door Mick Rogers, maar daarna volgen de Bruce Springsteen-covers 'For You' en hun grootste hit 'Blinded by the Light'. Zowel deze als de daaropvolgende 'Davy’s on the Road Again' worden enthousiast meegezongen.
In de toegift komen nog nummers voorbij die hits waren in de jaren 60, toen het nog gewoon Manfred Mann was (zonder Earth Band). 'Do Wah Diddy Diddy' — in Nederland ook bekend door de versie van de Dolly Dots — passeert de revue. De afsluiter is 'Mighty Quinn', en als verrassing komt Chris Thompson nog even meezingen. Hij was wél de zanger tijdens de populairste periode van de band; de door hem gezongen versie van 'Blinded by the Light' staat nog altijd in de NPO Radio 2 Top 2000.
De conclusie van de avond: een prima optreden. Niks vernieuwends, maar daar kwamen de fans ook niet voor. Zij wilden de klassiekers nog eens live horen (en meezingen), en daarin werden ze volledig op hun wenken bediend.
