Lone Assembly verzorgt een heerlijk avondje postpunk in Sittard
Terug naar de begindagen van Editors
Lone Assembly is een kwartet uit Genève dat simpelweg begon als een groep vrienden, die muziek wilden maken. De dynamiek en het doel van de band veranderde echter drastisch na het overlijden van Jessica Richard, een dierbare naaste van de bandleden. Haar plotselinge verlies liet een diepe wond achter en muziek maken was vanaf dat moment niet langer een vrijblijvende hobby, maar werd een manier van heling en emotionele verbondenheid. Dit rouwproces werd verwerkt in hun debuut-EP “That Never Happened” uit 2024. Hun muziek heeft dan ook zeker wat melancholische trekjes. Dat is ook nog te horen op hun eerste album “Knots & Chains’ dat in februari 2026 verscheen.
Voorafgaand aan Lone Assembly mag Day Fever de avond openen. De kleine zaal van Poppodium Volt is uitverkocht - goed voor een kleine 100 man - en dat komt waarschijnlijk deels doordat familie en kennissen van Day Fever hen wilden zien spelen. Dit vijftal komt namelijk van net over de grens, uit het Belgische Bilzen. De band maakt min of meer een nieuwe start: zanger Lode van de Berg stopte recent en sinds een week of vier maakt zangeres Babs Vonk deel uit van de band. De overgang is zelfs zo vers dat de onlangs uitgebrachte single ‘All The Lights’ nog door Lode werd ingezongen.
Babs maakt dus haar grote livedebuut vanavond. Dat debuut verloopt niet zonder slag of stoot: zo nu en dan wordt ze overstemd door de muziek en het is absoluut nog even wennen voor de zangeres. Muzikaal is het voor de rest allemaal best strak en het gitaargeluid doet enigszins denken aan The Haunted Youth. Het beste nummer van het zestal is ‘Ceilings’, maar er blijft duidelijk nog ruimte voor groei.
Dat blijkt des te meer als de hoofdact begint; het verschil in niveau is groot. Met Lone Assembly staat er een band met flink wat live-ervaring en zanger Raphaël Bressler beschikt over een loepzuivere stem. Daarnaast heeft hij met zijn lange haren ook echt de uitstraling van een frontman. Soms lijkt hij het publiek bijna te hypnotiseren met zijn blik.
Hij is echter niet het enige pluspunt van deze band. Gitarist Glenn Le Meur oogt als een bad boy - volledig getatoeëerde armen, piercings in de oren - maar hij speelt opvallend nonchalant. Geen ellenlange gitaarsolo’s, maar korte, catchy en melodieuze riffs, die soms doen denken aan het gitaarwerk van Coldplay.
Jim Bodeman op bas en Romain Segu op drums vormen de ruggengraat van de band en ze spelen de volledige set met zonnebril op. De interactie met het publiek blijft redelijk beperkt: van een "het is altijd leuk om in Nederland op te treden" tot een dankwoord aan het personeel van Volt, de geluidsman en het voorprogramma. Gelukkig draait het uiteindelijk vooral om de muziek. De baritonstem van Bressler bezweert het publiek van begin tot eind.
Op plaat kan de muziek soms enigszins monotoon overkomen, maar live blijft het voortdurend boeien. Daarbij dringt zich nog één vergelijking op: de sound van Lone Assembly doet op een bijna bizar griezelige wijze denken aan het vroege werk van Editors, mede doordat Bresslers stem nauwelijks is te onderscheiden van die van Tom Smith.
De absolute hoogtepunten van de dertien nummers tellende set zijn de elfde en twaalfde song: ‘You’re Pulling At The Same Strings’ en ‘In The Open’. Lone Assembly is een band waarvan we hopelijk nog veel gaan horen.