Made in Belgium: muzikale liefde kent geen grenzen
Made in Belgium laat zien hoeveel gezichten de Vlaamse muziekscene heeft

Een wonderlijk tafereel voor argeloze passanten in Bergen op Zoom zaterdagavond: grote groepen mensen die zich van Gebouw-T naar het Groot Arsenaal en weer terug bewegen. Vier keer zelfs, want tijdens Made in Belgium staan vijf Vlaamse bands op het programma. Een mix van gevestigde namen en opkomend talent, met muziek die alle kanten op gaat. En vooral veel plezier en liefde voor muziek.
Ciska Dhaenens (Ciska Ciska) opent in Gebouw-T met breekbare, maar dynamische liedjes over de weg naar volwassenheid. De Gentse singer-songwriter bracht in september haar album Page of Cups uit en neemt het publiek mee in haar persoonlijke gevoelswereld. Met subtiel gitaarspel, spaarzame toetsen en haar warme stem weet ze meteen de aandacht te vangen.
Haar repertoire beweegt tussen dromerige melancholie en stevigere passages. In ‘For Me’ zit een lekkere groove, terwijl ‘City Lights’ juist ruimte biedt aan weemoedige zanglijnen en dromerig gitaarspel. Ook nummers die nog niet op het album staan, passeren de revue. In ‘Angel’ klinkt haar stem bijna ijl, terwijl ze zingt over de donkerte die uiteindelijk weer verdwijnt.“Is er iemand die mijn plaat al beluisterd heeft?” vraagt ze. Gelukkig blijken er toch luisteraars in de zaal. Haar liedjes gaan over coming of age, de liefde en de soms pijnlijke afhankelijkheid van een ander, zoals in single ‘Utopia’. Kwetsbaar, maar zonder in zwaarmoedigheid te blijven hangen.
Patches
In het Groot Arsenaal is het de beurt aan Patches, het muzikale project van Lotte Lauwers. Met haar zacht omfloerste stem bouwt ze een dromerige wereld op, waarin melancholie en schoonheid dicht bij elkaar liggen. Ze staat vanavond met alleen een gitarist op het podium. De nummers van album Pickery Performance krijgen daardoor een intiem karakter. Ambient gitaar, toetsen en zware bastonen vormen het decor voor haar ijle zang. In ‘Right Mind’ zorgen xylofoonachtige klanken voor een speels accent, terwijl ‘Wry Water’ juist alle ruimte laat aan de verstilde sfeer. Lauwers laat horen hoe veelzijdig haar stem is.
Admiral Freebee
Terug naar Gebouw-T, waar Tom Van Laere, beter bekend als Admiral Freebee, voor een goed gevulde zaal staat. Fans vooraan deinen enthousiast mee. Zijn optreden is een mengeling van klassiekers en recenter werk, onder meer van het album Raw Fun. Energiek en schijnbaar vrolijk, maar altijd met een boodschap.
De opener ‘Seeking a Friend’ vat die tegenstelling mooi samen: ook al is het nieuws slecht, zingen blijft wat hij het liefst doet. Utopia is een terugkerend thema. In ‘Future Fathers’ gaat het stevig richting rock, terwijl ‘Q&A’ uitnodigt tot grooven. Op het balkon laten ook de aanwezige collega-muzikanten zich niet onbetuigd.
Tussen de nummers door zoekt Van Laere contact met het publiek. Zijn albums moeten worden gekocht en Spotify moet vooral vaak worden aangezet. Hij wil immers ook weleens een nieuwe broek kopen. De zaal reageert enthousiast. Via soul en rock belandt het concert bij ballads als ‘Ever Present’, over de angst om een nieuwe weg te kiezen. Met ‘Coming of the Knight’ sluit hij af. Een vrij improviserende uitvoering, met een knipoog naar Van Morrison, vormt een hoopvol einde.
Mixed Waste
In het Groot Arsenaal wacht een aangename verrassing. Mixed Waste, een postpunkband uit Antwerpen, heeft weinig tijd nodig om het publiek in beweging te krijgen. Frontman Lukas Verstraeten buitelt en springt over het podium en duikt zelfs de zaal in. Zijn teksten gooit hij er met volle overtuiging uit. De band combineert vlijmscherpe riffs met gruizige synths en psychedelische postpunk. Dat levert een heerlijke tegenstelling op met het bijna brave voorkomen van de muzikanten. “Goedenavond Amsterdam”, grapt Verstraeten. Het publiek gaat volledig mee in de kolkende liveshow. Na de winst bij Sound Track, inclusief de Lotto Audience Award, lijkt deze band klaar voor een volgende stap.
SONS
De avond wordt afgesloten door SONS. Mixed Waste blijkt de perfecte opwarmer: het publiek is klaar voor de moshpit. Na de intro ‘Volare’ gaat het meteen los. De vierkoppige rockband serveert een explosieve mix van garagerock, vervormde gitaren en stuwende drums. Soms bijna tranceachtig, dan weer rechttoe-rechtaan rock. Vanaf ‘Death Chair’ gaat de zaal in de moshpit. Er wordt gehost en meegezongen, door jong en oud. Frontman Robin Borghgraef laat tussen de nummers door zien dat er naast alle muzikale herrie ook volop liefde is: hij knuffelt en zoent zijn bandleden. Maar zodra de muziek begint, is het weer menens. “Wie is hier vanavond om te dansen?” vraagt hij. De band is gekomen om de zaal af te breken, met de grootste moshpit ooit. En ja: crowdsurfen is ook een heerlijke bezigheid.
‘Bike’ en ‘Family Dinner’ zorgen voor een stevige muur van bas en distortion. Tijdens ‘Ricochet’ trekt Borghgraef met microfoonstandaard de zaal in voor een sitdown en jump. Het publiek doet enthousiast mee. Met ‘Somehow’ krijgt het optreden een afsluiting met een gouden randje. “We zijn gewoon vier kameraden die doen wat we het liefste doen: muziek maken”, stelt Borghgraef vast. Na een groepsknuffel en een fotosessie met het publiek klinkt als outro ‘Forever Young’, meegezongen door de bandleden.
Van de kwetsbare liedjes van Ciska Ciska tot de rauwe energie van SONS: Made in Belgium laat zien hoeveel gezichten de Vlaamse muziekscene heeft. De liefde voor muziek blijkt de verbindende factor. En hoe mooi is het als een zaal vol verschillende mensen daardoor even één wordt?















