In een uitverkocht Paradox, met opvallend veel vrouwen in het publiek, stuurt Meral Polat een uitnodiging om samen te komen. Dat is deze zaterdag de kern van haar tour naar aanleiding van tweede album Meydan; het Turkse en Koerdische woord voor 'ontmoetingsplein'. Een woord met veel lading hier, want in Paradox doorkruisen én kruisbestuiven verschillende muziekculturen elkaar. Openend met een Oosterse blues-boogie zet gitarist Chris Doyle meteen een vrij stevige toon zonder te vervallen in saaie bluesschema's. De avond ontvouwt zich verder met extra veel vlieguren door invloeden te pakken zoals afrobeat, Turkse psychrock, Arabische folk, breakbeats en westerse popmuziek. Een multiculturele trip die we maar al te graag ondergaan.
Het gevaar dat het optreden een puur musicologische oefening wordt, vermijdt Polat met gemak. Sterker nog: de emotionele lading is altijd aanwezig. De zangeres weet met haar acteerervaring veel emoties over te brengen en lijkt op momenten zelf tot tranen geroerd. De niet-Nederlandse teksten legt ze in het Nederlands uit, zodat je, als je de talen waarin ze zingt niet machtig bent, een beter idee krijgt van de strekking. Ze leeft zich uit in de interactie met het publiek, die een veel spontaner karakter heeft dan anders bij de vele jazzconcerten in Paradox. Daarnaast is Polat ook niet vies van politiek activisme: er zijn in de loop van het concert verwijzingen naar feminisme, antiracisme, en antifascisme. Eén van haar mooiste citaten: ‘liefde wint, en tot die tijd zijn we hier’. Het is duidelijk dat ze in expressief en ideologisch opzicht absoluut de bevrijde, geëmancipeerde frontvrouw van deze band is.
Niet dat de rest van de band er levenloos bijhangt, verder. Ook zij hebben een groot aandeel in de gevoelsreis door extremen die zo’n avond is. Vooral Jens Bouttery op slagwerk valt wat betreft groove en improviserend vermogen positief op. Hij weet onder andere van breakbeat vloeiend over te gaan op jazz, en krijgt dan ook uitgebreid de gelegenheid om zijn skills te tonen in een solo. De eerder genoemde Doyle verzorgt bijzonder verdienstelijk de muzikale ruggengraat met zijn gitaar- en toetsenspel. Des te meer zonde dat toetseniste Lisa Lukaszcyck nauwelijks te horen is als ze op haar synthesizer speelt. Er wordt vurig aan knoppen gedraaid en op toetsen gespeeld, maar beter nog hoor je haar als ze zingt of basgeluiden uit haar synthesizer tovert. Een kleine smet op een voor de rest schitterende avond.
