Elke maand is er iemand uit de Groningse muziekscéne die een column schrijft voor 3voor12groningen. Deze week is het de beurt aan Sander Koning van het Kanaal. Altijd op zoek naar nieuwe magische 'Springsteen-momenten'.
Later bestaat niet
Er zijn veel dingen die ik niet begrijp. Waarom de tijd soms zo snel en soms zo langzaam lijkt te gaan. Waarom de aarde om de zon draait, en niet andersom. Of waarom kamerplanten sterven. Maar als ik Albert Camus moet geloven, maakt dat ook geen donder uit. De enige, écht relevante vraag, zo stelt hij in 'De mythe van Sisyphus', is of het leven zin heeft. Of niet.
Op mijn twaalfde zag ik voor het eerst een live-video van Bruce Springsteen & the E Street Band. Ik zag in dat moment alle zingeving en reden om te leven. Het plezier in het samen spelen, de non-verbale interactie tussen de muzikanten, de samensmelting van band en publiek, universele ‘good times’. Twaalf jaar daarna draait mijn leven voornamelijk om het zoeken naar die magische ‘Springsteen-momenten’; ervaringen waarin een wisselwerking tussen mensen ontstaat, een chemische reactie, waarin iedereen zender en ontvanger tegelijkertijd is. Je kon ze vinden in VERA, met een biertje vooraan bij een punkband, of in een kleine kroeg waar je met je band mocht spelen, of op een festival waar ineens iedereen een gemene deler bleek te hebben. Puur doordat je ergens was waar lichamen zich heen bewogen uit een natuurlijke drang naar verbinding en uitwisseling met elkaar. Symbiose.
Ik spoel nog een jaar door en het is inmiddels april 2021. De wereld ligt er aan alle kanten gehavend bij en er is alle reden om die passie voor het leven even kwijt te zijn. Alle plekken voor ontmoetingen en symbiotische uitwisseling zijn dicht. Voor mij als muzikant is een groot deel van de urgentie om te maken vervaagd door de afwezigheid van momenten waarop fysieke interactie zich op een specifieke plek in plaats en tijd kan manifesteren. Alleen op en in zo’n moment kan een liedje écht bestaan, en daarmee zin krijgen.
Na een lange periode waarin ik, en jij waarschijnlijk ook, matig tot weinig real life wisselwerking met andere mensen heb gehad, beleefde ik vorige week zondag ineens weer zo’n moment van zingeving met mijn tweede familie, Het Kanaal. Een moment van passie en vol reden om te leven, een heus ‘Springsteen-moment’. Het fijne team van Mozy Music kwam langs in onze werkplaats, het Arsenaal, om een live-sessie op te nemen. Ik voelde zowaar weer die spanning en adrenaline van vlak voor een optreden, die urgentie om te spelen, om een gevoel te delen met alle aanwezigen. Vanaf het moment dat de opname begon tot lang na het laatste nummer verkeerden we allemaal, crew en band gelijk, in extase, in verbinding met elkaar.
Nu ben ik geen existentialistische filosoof, en ik heb niet de illusie dat ik iets zinnigs toevoeg aan de grote ideeën in de wijsbegeerte, maar deze onwerkelijke tijd vraagt om een reflectie op Camus’ filosofie. Zo’n 80 jaar geleden concludeerde hij tijdens de grimmige oorlogsjaren dat het leven wél zin heeft als je het absurde aanvaardt, en ondanks of juist dankzij dat absurde vol passie leeft. Volgens die gedachte ben je zelf de aangewezen persoon om zin te geven aan je bestaan, om iets te vinden om voor te leven, iemand om het mee te delen. Laten we het zien als een leuke uitdaging. Niet voor later, maar voor vandaag.
Fred Goverde: klaar voor de start?
‘Ik zie, ik zie wat u niet ziet meneer de conducteur’, zingt Fred Goverde, een Groningse popmuzikant die zich, met zijn betoverende Nederlandstalige teksten over een muur van gitaren, niet wil beperken tot onze stadsmuren. Hij lijkt inderdaad vanuit de startblokken duidelijk voor zich te zien wat hij gaat realiseren. Zijn twee eerste singles, Bijna Weer Verliefd en Drie Kwartier, klinken als de verwerkelijking van onze concertzucht. Hoe heeft Fred Goverde zijn authenticiteitsbattle uitgevochten en wat kunnen we de komende corona-vrije jaren van hem verwachten?
De Groninger muziekscene volgens internationale studenten
Groningen is en blijft een studentenstad. Er lopen dan ook heel wat internationale studenten rond in de stad. Zij volgen hier hun studie en sommigen van hen maken daarnaast ook muziek. Ik vroeg aan vier van hen hoe de Groningse muziekscene ze bevalt en hoe het is om in een ander land te studeren en te musiceren. Alex (Wing It), Ioana (ioana iorgu), Lia (Drowning Echo) en Carla (Carla Stella) nemen je mee in hun ervaringen.
Cirrus Minor is bijna klaar om weer los te gaan
We zijn inmiddels een aantal jaar verder, maar in 2018 lieten de jongens van de stonerrockband Cirrus Minor Vera op zijn kop staan tijdens de finale van de POPgroningen Talent Award. Die avond gingen ze met de titel naar huis. 3voor12 groningen spreekt de band bijna drie jaar na dato om te kijken hoe het de heren is vergaan en wat de toekomst gaat brengen.