Langs Leidse Muziekscholen – deel 3: Rockademy

Geen onnodige ballast

Zo heeft Colin een sterke muzikale intuïtie en een uitstekend getraind gehoor ontwikkeld. In zijn lessen staat dan ook het zelf ontdekken van het instrument centraal, en niet noten lezen of muziektheorie. “Ik merk vaak bij leerlingen dat ze zich onderdaan voelen van hun instrument als ze er nog niet zo veel van weten. Dat heb ik zelf nooit gehad. Je moet meester over je instrument zijn: de gitaar is een verlengstuk van jou. Daarom laat ik onnodige ballast weg. Kijk naar de Beatles, de Stones of Jimi Hendrix: die waren ook niet theoretisch onderlegd. Vergelijk het met het leren van een taal: Je kunt wel Russisch studeren en alle grammaticaregeltjes heel goed kennen, maar als je nooit in Rusland komt leer je de taal niet echt goed spreken. Zo is het ook met muziek: eerst moet je leren spelen en genieten van de klanken die je voortbrengt. Theorie leren kan later altijd nog.”

© Ruben Verheul

© Ruben Verheul

Net als Rihanna

Spelplezier staat voorop in zijn lessen, en Colin is wars van prestatiedruk. “Kunst is expressie, geen wedstrijd. En als iemand geen talent of geen geduld ergens voor heeft, moet je dat als leraar niet veroordelen. Op andere muziekscholen hangt het er maar van af of de school of een leraar vindt of je goed genoeg bent. Hier is iedereen een ster en iedereen heeft recht op plezier. Zo had ik eens een leerling, die oefende nooit en daardoor duurden de lessen soms ook wel lang. Ik had bijna gezegd: ‘Joh, ga toch voetballen’, maar toen kwam zijn moeder me bedanken omdat hij het zo naar z’n zin had bij ons. Niet iedereen wil heel goed worden, en dat is prima. Op de 3000 leerlingen die we hier in de afgelopen jaren gehad hebben, waren er misschien tien die naar het conservatorium wilden. Daarvan zijn er zes die dat ook daadwerkelijk zijn gaan doen. Die leerlingen moet je dan natuurlijk voorbereiden en dat doen we ook. Maar de meesten komen voor recreatief muziek maken. Die zien zichzelf op het podium staan als Rihanna of Ed Sheeran. Dat kan hier. En dat is het mooiste aan lesgeven: mensen laten shinen.”

© Ruben Verheul

Kampvuurgitarist on steroids

Naar eigen zeggen heeft Colin een lesmethode ontwikkeld die het eigenlijk heel simpel maakt om een instrument te doorgronden. “Vroeger vond ik een piano bijvoorbeeld er altijd heel ingewikkeld uitzien: witte toetsen, zwarte toetsen, om en om maar soms niet... Nu weet ik dat het alleen maar om twaalf toetsen gaat. Dat maakt zo’n instrument minder eng, en eigenlijk heel overzichtelijk. Zelfde verhaal met de gitaar: je hebt eigenlijk maar zeven akkoorden nodig. Dan kun je alles spelen. Natuurlijk heb je nog wel mineur en majeur enzo, maar dàt is de essentie. Als je leerlingen daar bewust van kunt maken, worden ze de baas over hun instrument. Ik laat ze ook eigen liedjes maken, gewoon met één of twee akkoorden. Dan begint al het genieten van wat je doet: kijk eens wat je allemaal kan! Anderzijds: je hoeft het allemaal niet te kunnen, wat je niet wilt leren dat hoeft niet. De meeste leerlingen komen hier niet omdat ze de zware muziek in willen. Eigelijk wil iedereen een kampvuurgitarist on steroids zijn.” Tussen zijn gitaar- en drumleerlingen ziet hij niet echt typerende verschillen. En ze willen ook nog wel eens switchen van instrument. Maar dat geldt niet voor iedereen: “Bassisten zijn wel echt andere mensen, die zijn direct herkenbaar. Leerlingen willen nog wel eens overstappen van drums naar gitaar of toetsen, dat iemand van bijvoorbeeld piano naar basgitaar gaat komt eigenlijk niet voor.”

Beren op de weg

Zelf is Colin geïnspireerd door ‘de groten der aarde’, zoals hij zijn muzikale helden noemt. Hij probeert zijn leerlingen te stimuleren om hun idolen als een inspiratiebron te zien en niet tegen hen op te kijken. “Ik probeer een bepaalde mindset teweeg te brengen: kijk naar anderen om je te laten inspireren en niet om je te laten beperken. Veel ouders zeggen dat hun kinderen door mijn lessen in positieve zin zijn veranderd. Ze zijn zelfverzekerder geworden of worden niet meer gepest. Dat raakt me, want ik ben niet didactisch onderlegd. Dat die kinderen als persoon veranderd zijn, daar gaat het voor mij om. Niet per se of ze nu heel goed kunnen spelen. Leerlingen worden hier gezien als individu, ze zijn allemaal rocksterren. Dat stimuleert.” Ook bij volwassenen gaat er soms een knop om: “Als kinderen muziek maken, gaan ze het gewoon doen. Volwassenen zien vaak allerlei beren op de weg. Ze maken zich druk over dat ze geen talent hebben of wat iedereen wel van ze zal vinden en durven niet het podium op te gaan. Sommigen kunnen goed musiceren, vooral zingen. Maar dan denken ze van zichzelf dat ze niet goed genoeg zijn. Daar moet je schijt aan hebben. Je moet het gewoon doen. Wat niet wil zeggen dat je dan niet voor lul zult staan. Dat gaat beslist gebeuren, maar dat hoort gewoon bij het leerproces.“

Bedrijfsworkshops

Naast de individuele lessen komen er binnen Rockademy ook steeds meer leerlingenbandjes. “Dat is nog niet heel gestructureerd,” zegt Colin, gevraagd naar hoeveel het er zijn en hoe vaak die repeteren. Wat echt heel populair is, zijn de Rockademy kinderfeestjes en bedrijfsworkshops waarin mensen in een uur tijd met elkaar een liedje leren spelen. “Het proces is daarbij het belangrijkst. Ik heb in de financiële wereld gewerkt, daar heb ik veel efficiëncyslagen meegemaakt, met tijdrovende ballast om een verandering in de bedrijfscultuur teweeg te brengen. Dat kostte veel tijd en inspanning en na een paar weken viel iedereen terug in zijn oude routine. Als muzikant dacht ik: ‘Ik kan gebeld worden om te komen spelen op een plek waar ik nog nooit geweest ben, met mensen die ik niet ken, zonder te weten wat ik ga spelen. En als we beginnen, dan loopt het. Waarom kan dat wel, en bij die bank niet? Tijdens die bedrijfsworkshops probeer ik een soortgelijk proces op gang te brengen en daar de kracht van muziek voor in te zetten.”

“Kijk eens wat je allemaal kan!”

© Ruben Verheul