Vanaf het moment dat Tramhaus opkomt staat de energie in de zaal aan. Zanger Lukas Jansen zwalkt over het podium als een ware entertainer, maar dat verandert al snel in een iets maniakale manier wanneer het eerste harde nummer ingezet wordt. De rest van de set raast hij over het podium als een bezetene, lyrics in de microfoon spuwend.
Na een minuut of 20 komt de set tot een kookpunt en vormt de eerste moshpit zich. De energie die Tramhaus in hun muziek duwt komt tot uiting bij het publiek en al snel is de halve vloer in een kolkende mensenmassa veranderd. Ook dichter naar de muren toe zijn de biertjes niet veilig, de bewegingen van de moshpit golven verder door. Soms kunnen de blikken van opperste concentratie die van de band af komen wat verveeld overkomen, maar dan kruipt er een lach omhoog die bijna breder is dan zijzelf en wordt vol genot het volgende nummer ingezet.
