De vier Gentenaren van Wrong Man die de avond mogen openen laten in een strak halfuur zien alle subgenres van de hardcore wel zalig te vinden. Soms bijna swingend en poppy genoeg dat met iets zachtere vocalen het zo maar de radiohit van de zomer zou kunnen zijn, om in het volgende nummer richting sludge metal te gaan. De band bestaat pas vier jaar, maar de leden zijn zeker geen broekies. De gezamelijke ervaring uit eerdere hardcore-/punkbands vertaalt zich goed naar het podium in de vorm van een strakke bak herrie, gevoed door de intense aanwezigheid van zanger Bjorn Dossche. Als je tijdens het zingen bijna het drumstel in valt, zit er sowieso genoeg energie in de show, ook al staat de kleine zaal nog maar half vol.
Nog een band die niet bang is om meerdere stromingen aan te doen, zelfs binnen één nummer, is de hoofdact van de avond: The World Is A Beautiful Place & I Am No Longer Afraid To Die. Met albumtracks die overal tussen de één en twintig minuten kunnen duren is het de vraag wat de opbouw van de show gaat worden. Het worden op zichzelf kortere nummers, maar vakkundig aan elkaar geweven. Er zit een vast recept in van langzame opbouw, volle kracht in het refrein en dan weer melodisch en wat minder gitaar, maar door een sterke combinatie van drumritmes en goed geplaatste gitaarriffs wordt het geen moment saai of repetitief. De bassist heeft zijn microfoon voor backing vocals net iets te hoog staan, waardoor hij met zijn hele wezen kracht moet zetten achter zijn woorden om verstaanbaar te zijn. Zeer effectief voor de beleving en intensiteit waarmee gespeeld wordt.
Enerverend is de show zeker wel. Na ongeveer 25 minuten gaat ergens in het gebouw een brandalarm af, waardoor de zaal wordt verlicht door een flinke dosis TL-verlichting. De band speelt eerst nog even vertwijfeld door maar besluit dan toch maar even te stoppen om te vragen wat er hand is. Gelukkig niks, en kan na een paar minuten de show weer door nadat er een paar goed flauwe moppen zijn getapt. Maar we zijn nog geen 30 minuten verder wanneer de gitarist een snelle instrumentwissel moet doen. Waarom? Een afgebroken brug en kop, moeilijk spelen zonder snaren natuurlijk. ‘That song is actually not about beheading guitars’.
