Kleine Jay & Cartes na 15 jaar weer op het podium voor Het Moment

Het was nogal een opgave om oude interviews van jullie te vinden en terug te gaan naar jullie origin story. Zijn er wel écht oude interviews van jullie te vinden?

Nick grijnst: “Interviews afnemen was niet onze favoriete bezigheid. Dat deden we meestal na een show en dan zaten we nog aangeschoten en vol adrenaline en gingen we nog wel eens laconiek erin. Zo hebben we nog weleens verschillende verhalen verteld.” Jurnic herinnert zich: “Lijn 5, Spook Radio van Casper, dat zijn wel de plekken waar we al vroeg bij waren.”

Nu dan, zonder adrenaline en een klein beetje alcohol in het bloed: hoe hebben jullie elkaar echt leren kennen?

In koor: “Via Rad!”, de bijnaam die de twee tijdens het gesprek steevast gebruiken voor day-one beatbakker Radjie Jaddoe uit Den Bosch. Jurnic woonde toen nog in Nijmegen, Nick in Rosmalen, maar in Den Bosch verbindt de producer de twee met elkaar. Nick: “Ik weet nog goed dat hij produceerde voor onder andere Lady Di en dat allemaal op een zolderkamertje bij zijn moeder thuis. Dat deed hij nog oldskool met Fruity Loops. Via hem hebben we ook weer kunnen connecten met producer Alexander ‘Alecto’ Rommens. Die was nog niet zo ver met beats als Rad, maar had wél een echt studiootje aan de Poeldonkweg. Rad dus meegenomen en toen onze eerste tracks gemaakt ‘Niemand Is Er Klaar Voor’ en ‘Duidelijke Taal’.

© Instagram Kleine Jay

Er zat heel weinig tijd tussen jullie formatie en de twee publieksprijzen die jullie achter elkaar wonnen bij de Grote Prijs in 2006 (Cartes) en 2007 (Kleine Jay) toen dat nog veel aanzien had. Hoe kon dat zo snel gaan?

Nick: “Je had toen nog voorrondes met een jury en Alecto kende weer Guillaume Schmidt van het Patta-label die in die jury zat. Die had wat tracks toegestuurd gekregen en liet al tussen neus en lippen door weten dat de concurrentie niet heel zwaar was en als ik mij zou aanmelden, dat ik best ver zou kunnen komen. Ik wilde wel nog wel iemand erbij als backup-mc voor de dubbels, iemand die echt mijn hype man kon zijn.” Jurnic piekt op: “Ik weet nog precíes waar het was toen je mij vroeg! Ik zat achterop bij je op de fiets en jij van ‘Jay, wil jij mijn backup-mc zijn bij de Grote Prijs?’ en ik ging zo van ‘neeee joh, echt?!’. Toen hebben we nog een testshowtje gedaan bij Winston Kingdom in Amsterdam, kende ik je teksten nog niet echt en was het zoeken naar de chemistry, maar heb je mij dat vertrouwen gegeven.”

En dat heeft zich uitbetaald gelet op de publieksprijs?

Nick: “We hebben de voorrondes in Utrecht en Zwolle gerockt en bij alle optredens was goede vriend Giel zo slim om allemaal bussen te gaan huren om massaal vanuit Den Bosch naar de shows te gaan. Daar zijn nog beelden van en zie je alle kopstukken uit de Bossche hiphop-scene van toen. Schot in de roos, want uiteindelijk zijn er drie volle bussen naar Amsterdam gegaan. Het jaar daarop de rollen omgedraaid en in totaal met 2.000 euro aan prijzengeld meegenomen.”

Dan komt het bouwen aan je naam?

Nick: “Ja, met het voordeel dat de scene in Den Bosch heel betrokken was. We waren erbij met de oprichting van Hiphop in Duketown, veel in Cordes geweest, lekker hiphop draaien bij Radio Banzai en met Brouwwerk in een collectief zitten met vormgevers, clipmakers, tekenaars, allemaal mensen die met gesloten portemonnee hun weg heeft gevonden. Jay, Alecto, Rad en ik; we waren nog heel jong en volledig overtuigd van ons eigen kunnen, we wilden ook heel graag andere rappers als Killian en Case pushen. Opgezwolle was toen echt het summum en deed ook alles zelf. Rad droomde al lang over een eigen label, Alecto was ondernemer van huis uit en met financiële hulp van Cordes, Hiphop in Duketown en sneakerwinkel Dukes hebben we Wie Wat Bewaard kunnen uitbrengen op Souled Out Records. Rad’s label ja.”

Jullie gingen vrij snel na Wie Wat Bewaard op tour met Extince. Hoe hadden jullie dat dan geregeld?

Jurnic: “Dat komt allemaal door Roger Brouwn van Missin’ Link. Hij vertegenwoordigde toen ook Jiggy, Hef, Murda en zag dat wij lekker gingen. Hij kwam naar ons toe en bood aan om bij hem te tekenen en op tour te gaan met Jiggy Djé. Ik ga eerlijk zijn: dat voelden we toen nog niet zo. Wij vonden onze onafhankelijkheid belangrijk en daarbij was Jiggy ook nog maar net aan het bouwen aan zijn naam. Toen kwam Roger terug met een tweede voorstel: op tour met Extince. Daarvoor hoefden Nick en ik elkaar alleen maar aan te kijken en ‘yes!’ te roepen. Dat was echt een geweldige tour met een legende waar we veel uit hebben gehaald. Ik zal bijvoorbeeld nóóit vergeten dat we later nog het podium deelden met De Jeugd Van Tegenwoordig in Antwerpen en dat Pepijn Lanen helemaal onder de indruk was van ons en Vjeze Fur aantikte van ‘boy, ze murderen die shit hier!’.’

Kregen jullie te maken met het fenomeen van de vloek van de moeilijke tweede?

Nick: “We waren in die tijd superkritisch. Niet alleen op elkaar, maar ook op onszelf. Zonder te overdrijven: we hebben in die periode zeker tweehonderd liedjes gemaakt, maar we merkten ook dat onze persoonlijke stijlen steeds meer uit elkaar gingen. Ik ging wat meer depressievere liedjes maken, hart-op-de-tong, terwijl Jay toch meer van dat braggen en boasten was. Het leek ons dan ook een goed idee om die twee persoonlijkheden te kunnen weergeven en we gingen meer sololiedjes maakten met soms een featuring van de ander. De pot met geld was bij de Souled Out-studio aan het opraken aan pizza’s, een autootje en apparatuur, dus we zijn wel wezen shoppen met nieuw materiaal bij Noah’s Ark en TopNotch. Jiggy wist niet hoe hij ons had moeten verkopen, Kees begon al gelijk met ‘Wat is je single? Heb je een liedje voor de meisjes?’, kortom: dat wilden we niet. Het antwoord lag bij Guillaume, die had met Patta goede connecties met het Rush Hour-label en heeft puur voor ons een Patta-sublabel opgericht. Zo hebben we nog na Wie Wat Bewaard nog zeker 54 tracks uitgebracht.”

Wat is er dan gebeurd met die andere 150?

Jurnic meteen: “De dikke!”. Nick: “Dat is de bijnaam van de harde schijf van Rad in de studio. Dat kwam eigenlijk een beetje op het moment dat alles tegen begon te zitten; Roger had wel een tour geregeld voor Hef, maar niet voor ons. Alecto werd net vader, kreeg andere prioriteiten en we hadden een nieuwe mic waardoor ik voor het &-album alles opnieuw moest rappen en dat voelde ik écht niet. En ja die schijf, die is meegegaan met Rad toen hij voor reggaezanger Strawl ging werken en was daar na onenigheid de dikke kwijtgeraakt. Zonde want daar stond van alles op, tracks, maar ook video-opnamen."

Wat was dan echt het punt waarop het knapte?

Nick: “Voor mij was dat een langer proces waarbij ik me steeds minder senang begon te voelen bij hiphop. Er zit een egocentrische kant aan met heel veel ons-kent-ons, en ook een taboedoorbrekende kant waarbij er hard wordt geschopt tegen de gevestigde orde. Het kaart problematiek aan, maar mijn probleem met hiphop is dat het vaak niet verder komt dan benoemen. Dat geeft geen antwoorden op mijn vragen; ik wil iets revolutionairs dat oplossingen biedt. Dat heb ik gevonden in reggae dat ik al luisterde op Rad’s kamertje. Vaughn Benjamin van Midnite: dat was echt mijn profeet. Reggae heeft dezelfde boodschap als hiphop, maar vertelt je ook wat je kan doen. Zijn er systematische problemen? Stap uit dat systeem. Ik ben ook kort na ons afscheidsoptreden in W2 naar Jamaica gegaan om diep in de Rastafari-leef te gaan zitten.” Jurnic onderbreekt: “Vertel hem van de brand!”.

Sorry, brand?

Nick: “Ja, bizar verhaal. Ik was in 2011 met Tweede Kerstdag bij Plein 79, ben daarna in mijn eenkamerappartement, waar ook mijn studio in zit, in slaap gevallen, en daar is een stekkerblokje gaan smeulen. Eindstand: heel mijn huis fikt af, maar een boek van Vaughn Benjamin is weliswaar aangeraakt door de brand, maar voor de rest heel. En het eerste wat ik zag toen ik weer terug mocht komen, was mijn Ethiopische sjaal van katoen die wel een paar brandgaten had, maar voor de rest ook onaangetast. Maar al mijn apparatuur, spullen, kleding; weg. Ik heb toen een maand bij mijn moeder gewoond en ben toen voor drie maanden naar Jamaica gegaan. Daar heb ik zo veel aan gehad, ben met nieuwe inzichten teruggekomen en met vrienden Pacha Mama Soundsystem begonnen waarmee we jarenlang veel hebben geproduceerd, events georganiseerd en de studio uit is ontstaan.”

Hoe was de tijd na jullie breuk voor jou, Jurnic?

Jurnic: “Dat was wel even focked op. Ik heb er mee gezeten, maar had in Laura een ontzettend lieve vriendin die het ook zag gebeuren en als verrassing een hele setup had gefikst om thuis te kunnen opnemen en eigen muziek maken. Spacekees is regelmatig langs geweest, ik heb ‘Zegen’ geschreven die voor mij in die tijd heel beladen was. Het nummer klinkt misschien als een diss, maar het is vooral mijzelf vertellen dat ik ertoe doe. Ik deed ook een 101Barz Zieke Zuiden solosessie met een beat van CunninLynguists en kreeg daarna een mention van Kno. Ik zal nooit vergeten wat hij schreef: “I don’t know much about Dutch hiphop, but this guy is killing my beat!”. Stond ik een maand later gewoon op uitnodiging van CunninLynguists in een packed Melkweg met hen. Dat soort momenten heeft mij wel door die periode geholpen.

Is er ooit een moment nog voor Het Moment geweest dat jullie dachten: ‘kom, we doen het gewoon weer een keer?’

Nick: “Sterker nog…”. Jurnic: “Woo HAH! 2019; ik was host en Nick belde mij.” Nick: “Want ik had met mijn ketsbezopen hoofd Bing Berendsen beloofd dat we zouden gaan optreden op verzoek van hem, maar Jurnic nog niet eens gevraagd. Bing zat toen nog bij Koninkrijk van Muziek en kon ons boeken voor een tour met onder andere Zwarte Cross 2020, na Sticks.” Jurnic: “En Nick meteen een hele verse rappen aan de telefoon, maar ik was al om hoor.” Nick: “We hadden toen besloten dat we nieuwe muziek zouden gaan maken, zes maanden lang wekelijks enthousiast de studio in, stuk of dertig, veertig demo’s gemaakt waarvan we vijf goed genoeg vonden om uit te brengen. Bing is heel betrokken geweest bij het hele proces, bewaakte alles,en toen…”

Corona?

Jurnic: “Yup.” Nick: “Dat haalde de angel eruit." We kregen andere prioriteiten en de muziek die we toen maakten, bleef te lang op de plank liggen, waardoor het voor ons allebei niet goed voelde om het nog uit te brengen. Ik heb mij in coronatijd helemaal toegelegd om als Joe Sunrise lo-fi beats te gaan maken en dat is een relatief succesvol project geworden. Mixen, mastering, producing en engineering; dat heb ik mijzelf helemaal eigen kunnen maken en dat gaf in het begin nog veel voldoening, maar op een gegeven moment wordt ook dat gewoon werk en ben ik ermee gestopt. Ik heb toen nog een paar reggaeplaten gemaakt.”

En dan belt Het Moment voor een optreden op het festival van dit jaar?

Jurnic: “Nee, van vorig jaar! Ik had al een tijdje contact met Dirk Stolk van Het Moment, die ons al langer op het festival wilde hebben. In 2025 viel Jawat! drie weken voor de show uit met een blessure en was de vraag of Nick en ik konden invallen.” Nick: “We vonden alleen allebei drie weken echt te kort om een fatsoenlijke show neer te zetten. Wij twee zien elkaar ook niet wekelijks, we zien elkaar wanneer we zien en toen hebben we de afspraak met Het Moment gemaakt dat we dit jaar zouden komen. Daar hebben we nog wel een beetje mee lopen stoeien: we zouden maar een half uur krijgen, maar daar hebben we 45 minuten van gemaakt.” Jurnic: “Ja, je voelt gewoon aan alles dat als we zo kort optreden, dan móet je gewoon nog door. Anders voelt het ook zo vluchtig, plus we nemen heel veel mensen uit onze inner circle mee. Die wil je wel wat moois geven.”

© Bas van Duren

Hoe werk je dan toe naar een optreden na 15 jaar afwezigheid?

Nick met een lachje: “Met heel veel zenuwen. Mijn vrouw heeft het in de gaten, weet dat ik een binnenvetter ben en dat ik al heel veel scenario’s in mijn hoofd heb laten passeren. Ik moet ook weer heel vaak denken aan ons afscheidsshow in de W2; ik was toen straalbezopen en kwam totaal niet uit de verf.” Jurnic: “Neeee man! Dat viel echt mee!”. Nick: “Los daarvan; ik ben ergens wel blij als het straks achter de rug is, want over ruggen gesproken, ik ging daar laatst een beetje doorheen en dan gaan je gedachtes wel meteen naar Het Moment. Het grote verschil met dat puberbrein van twintig jaar geleden: die zag geen angsten, deze wel.” Jurnic: “Ja man, ik klom vroeger altijd op de eerste grote speaker die ik zag en sprong er daarvan af. Dat moet ik nu echt niet doen, zie mijzelf al helemaal door mijn enkel gaan. Maar we gaan sowieso die shit weer helemaal rocken.” Nick: “We gaan het ons er niet makkelijk van afbrengen nee.”

Wat is jullie proces in het maken van een setlist voor een show als deze?

Jurnic: “Vooral heel veel doornemen wat we altijd al speelden. Dat zijn de beste nummers die het beste werken. We hebben nog wel een paar discussies over met welke track we moeten gaan beginnen, ook al staat de setlist vast. Ik vind nog steeds wel dat we met ‘Kookboek’ moeten beginnen.” Nick: “Ik had al op voorhand het idee dat we andere liedjes moeten gaan spelen dan we altijd deden, of nieuw leven blazen in andere nummers. In de repetities hebben we toch gemerkt dat dat niet ging werken.” Jurnic: “Wat echt jammer is.” Nick: “Maar je bent wel op een festival aan het optreden en dat is heel wat anders dan een theatershow of een half uurtje moet performen, dan maak je andere keuzes. Wij zijn er wel echt over uit: het wordt een show met de classics.”

Blijft het hierbij of gaat dit smaken naar meer?

Nick: “Hoe wij er tegenover staan is: we doen dit en daarna zien we wel weer.” Jurnic: “Ja, als we echt dat ‘wow-gevoel’ hebben na afloop van Het Moment, dan sluit ik niet uit dat we gaan praten met bijvoorbeeld Bing om te kijken of een W2-showtje er weer in zit. Ik zie het zelf eerlijk wel zitten.” Nick: “Het moet lukken, klikken, samenkomen, maar ik kijk ook naar het totaalplaatje van de nieuwe muziek die we zouden kunnen maken en merk ook dat ik vaak al mijn emoties en boodschap al verwerk in de beats, waardoor er weinig ruimte is voor ook nog tekst. Ik vind ook al langer dat een rapper meer nog het verhaal aan het vertellen is van de beatmaker dan van henzelf. Daarom dus, alles moet weer klikken en dat is een proces waarvan je niet vooraf kan inschatten hoe lang dat duurt.”

© Bas van Duren

Kleine Jay & Cartes treden op bij Het Moment 2026 dat op 25 juli plaatsvindt in de Tilburgse Spoorzone.