Kay Slice laat BIRD Ghanese highlife voelen tijdens slotavond jubileum
Een nieuwe generatie geeft de muzikale traditie opnieuw vorm
Nog geen week nadat Kay Slice met ‘I Take U Highlife’ zijn eigen draai geeft aan de Ghanese highlife, brengt de in Dordrecht opgegroeide artiest de muziek al naar BIRD. Highlife blijkt voor hem geen afgebakend genre: hij beweegt soepel door afro, soul, hiphop, jazz en R&B. Daarmee blijkt hij een toepasselijke afsluiter van One Love en vijftien jaar BIRD.
De vermenging van stijlen is voor Kay Slice persoonlijk. Tussen de nummers door vertelt hij over de muziek waarmee hij is opgegroeid. De soul komt van zijn moeder, de highlife van zijn Ghanese vader en zijn zus brengt de sensuele R&B het huis binnen. Dat is goed te horen wanneer de band ‘Into You’ van Fabolous inzet en het nummer vervolgens richting highlife trekt. Zo wordt die familiegeschiedenis echt muzikaal hoorbaar.
Zelf beperkt Kay zich ook niet tot één muzikale rol. De ene keer rapt hij met overtuigende kracht en intensiteit, even later pakt hij een saxofoon of zelfs een balafon erbij, een West-Afrikaans instrument met kalebassen als klankkasten. Voor ‘A-Way’ verrast hij daarnaast met een beatboxintro. Rond hem is de band voortdurend in beweging. Mensah combineert zijn gitaarspel met snel voetenwerk en een brede glimlach. Ook Peter Somuah op trompet, Anton de Bruin op toetsen, Sway Papa op bas en Wilson op drums blijven constant leveren op hoog niveau.
Vooral Koko op de percussie geeft de muziek karakter. De talking drum keert gedurende de avond meermaals terug. Daarnaast laat Koko traditionele zang horen. Hij en Kay zetten hier en daar een vraag-en-antwoordspel in met het publiek, waardoor de grens tussen podium en zaal steeds verder vervaagt. Het duurt dan ook niet lang voordat vrijwel heel BIRD in een gezamenlijke two-step terechtkomt.
Toch zou alleen de uitbundigheid van de avond beschrijven Kay Slice tekortdoen. Zijn verhalen tussen de nummers leggen juist uit wat er achter de muziek schuilgaat. Dat wordt het duidelijkst wanneer hij vertelt over een uitgebuit Ghanees dorp en de vraag hoe een gemeenschap daarna verder moet.
‘Ik heb niet overal de antwoorden op, maar ik probeer altijd wel die blues te verwerken in mijn muziek’, vertelt hij. Zelfliefde ziet hij daarbij als vertrekpunt: zonder liefde voor jezelf kun je die liefde volgens hem ook niet aan anderen doorgeven. Kay schakelt moeiteloos van een citaat van Miles Davis naar een ode aan de Afrikaanse diaspora, om even later weer met overtuiging te rappen. De vrolijkheid verdringt daarbij de zwaardere onderwerpen nooit. Juist die combinatie is de kracht van zijn stijl.
Gaandeweg wordt duidelijk waarom juist Kay Slice One Love afsluit. BIRD biedt al jaren ruimte aan muziek waarin jazz, hiphop, soul en muziek uit de Afrikaanse diaspora elkaar ontmoeten. Kay past daar heel natuurlijk tussen. Niet omdat highlife hét geluid van BIRD is, maar omdat hij laat horen hoe een muzikale traditie kan bewegen, andere genres kan ontmoeten en door een nieuwe generatie opnieuw vorm kan krijgen.
Tegen het einde is daar geen uitgebreide uitleg meer voor nodig. Kay verlaat het podium en zoekt zijn publiek op. Er ontstaat een grote open cirkel waarin hij samen met de bezoekers danst. Na alle verhalen over familie, Ghana, inspiratiebronnen, zelfliefde en diaspora blijft een eenvoudige vorm van verbinding over: een band speelt, een zaal beweegt en niemand heeft nog behoefte om stil te staan.
Voor One Love had BIRD zich geen toepasselijker slot kunnen wensen.
