Jonna Fraser laat te weinig van zichzelf zien in 013
Publiek wil vooral Party-Jonna zien
Stadionachtige zalen en grote festivals zijn niet meer besteedt aan Jonna Fraser. Hij zweert ze af en wil liever de intimiteit zoeken door in 'kleinere' zalen de sterren van de hemel te zingen. Dan is een uitverkochte Main met drieduizend man misschien niet zo klein, maar voelt het op een broeierige zaterdagavond in 013 wel alsof we dichter bij de R&B-ster staan dan in een Ziggo Dome.
Tien jaar na het uitkomen van New Wave kunnen we zeggen dat Jonna Fraser een van de leden is met de langste adem. Want 2025 was nog altijd een succesjaar voor de Zaandammer; hits werden gescoord met 'Matcha Coco' en 'Don Julio Daddy' en dan had hij ook nog de reünie-shows van New Wave én een uitverkochte soloshow in de Ziggo Dome. Maar 2026 is het jaar van het gas loslaten voor Fraser; de overweldigende, gechoreografeerde shows in de grote zalen laat hij achter zich, zijn ziel laat hij rustig landen in Brabant. "Mag ik het jullie praten?", vraagt hij aan een bomvol 013 en is gelijk al de wedervraag hóe intiem je kan zijn met een zaal zo groot als deze.
"Doordat muziek ons verbindt, zijn we hier allemaal samen", klinkt er uit de speakers. De zaal krijgt een blauwe gloed door de felle lampen die, voor Jonna Fraser's doen, het kleine podium omarmen. Zo snel als een raket komen er zwoele en krachtige r&b-grooves van de live-band die je bij je keel grijpen. In een flits voelt het alsof 013 zich moet klaarmaken voor een buitenaardse verschijning, alsof er iets staat te gebeuren dat groter is dan het heelal zelf. Binnen enkele seconden wordt dat kosmische gevoel werkelijkheid: Jonna Fraser betreedt het podium.
Ja, je leest het goed: de Zaandamse alleskunner staat voor de neus van tientallen mensen vooraan die met smacht wachten op het moment dat zijn melodieuze stem begint te zingen of rappen. En dat in Tilburg? Jonna Fraser komt het podium op zoals de meesten van hem gewend zijn: strakke looks, charisma waar je u tegen zegt en een microfoon in zijn hand, deze man is flink aan het aura farmen.
"Ik wil meer van mezelf laten zien." Wat ergens een beetje ironisch is, want in de ruim tien jaar dat we Jonna hebben leren kennen, is hij een household name geworden die aan de top staat van de Nederlandse muziekscene. Wat valt er dan nog meer van hem te zien? Het antwoord: zijn gevoeligere kant. Nummers als 'Ik Kan Je Niet Laten', 'Love=Scary', 'Niemand' en 'Langs Je Werk' (heerlijk ook hoe Yade Lauren's stem je kan raken, ook al is ze er live niet bij) doet hij zijn best om de ruimte te pakken en zijn krachtige stem te verspreiden in de Main. Maar dat zijn de momenten waarop een disconnectie ontstaat. De zanger staat tegenover een publiek dat hunkert naar Jonna van 'Party' en stil valt bij de Jonna van 'Niemand'. Dat levert een dubbel beeld op als de zaal dan weer te klein is voor 'My Love', 'Famous' en 'Hoog/Laag'.
Dat Jonna Fraser een goede show kan neerzetten, staat buiten kijf. Zijn stem is zuiver, krachtig en herkenbaar. Stilstaan tijdens zijn show is alleen een optie als het tempo verlaagt en er met meer gevoel wordt gezongen. De boodschap van zijn tour vervaagt zodanig dan ook soms naar de achtergrond. Ja, af en toe krijgen we een intiem inkijkje in de artiest als hij tijdens gevoelige nummers zijn hart opent of vertelt wat een lied voor hem betekent. En omdat je toch de indruk krijgt dat hij ook op dat soort momenten verhalen vertelt die hij vaker heeft gezegd, blijft de vraag alsnog hangen: hebben we hier zo veel meer van Jonna gezien? Wil de echte Jonna Fraser opstaan?
