Hiphopfestival Het Moment beleeft beste editie tot nu toe
Line-up, sfeer, stages: na vier jaar valt alles op zijn plek
Sticks, Adje, Frenna, KM, GP uit G, Young Ellens, Brunzyn, stay away from dante!; ze stonden allemaal niet op de line-up van Het Moment dit jaar en toch kon je al deze artiesten afgelopen zaterdag op het podium zien in de Tilburgse Spoorzone. De vierde editie van het hiphopfestival was er dan ook een van verrassende gastoptredens en een uitgekiende mix van lokale helden, opkomend talent, reünieshows en gevestigde namen.
Het openingsblok begint wat ongelukkig, voor ons althans; als we aankomen heeft Tilburger Zeno zijn deel van de set er net op zitten. Gelukkig is de Bredase Jean Jacques al begonnen en zet hij wanneer we binnenlopen tijdens ‘Rekenmachine’ een heerlijk sfeertje neer aan het begin van deze hete middag: laid back hiphop met alledaagse, romantische teksten en soulvolle beats. Na het duet ‘Good Life’ met Amél neemt de Arnhemse rapper het stokje over, die qua stijl perfect aansluit.
Op zijn vorig jaar verschenen album Gouden Bergen Of Een Nieuwe Zon bewees hij al hoe goed soulvolle hiphop en melodieuze gitaarlijnen samengaan, en live klinken die oorwurmen minstens zo lekker. Tegelijkertijd laat hij zien dat hij ook gewoon scherp kan spitten. Nieuwe single ‘Van Goud’ - met postpunkgitaren en een vleugje The Opposites-sound - blijkt misschien nét iets te poppy voor een puur hiphoppubliek, maar is wat ons betreft wel het hoogtepunt van de set. Het blok afsluiten doen de drie heren samen met ‘Blijven Rijden’: de openingstrack van De Lichting, het album dat ontstond uit het schrijverskamp mede georganiseerd door Het Moment. Met zijn drieën op het podium voelt het nog wat onwennig, maar een publiek van hooguit dertig man helpt natuurlijk ook niet mee. (RZ)
Het terrein is inmiddels anderhalf uur open, maar waar is iedereen eigenlijk? Niet buiten, maar in de Hall of Fame, zo blijkt. We vallen precies tijdens het laatste nummer van Djani binnen en treffen een afgeladen, snikhete zaal. De Haagse rapper, eveneens onderdeel van het schrijverskamp van De Lichting, brengt rauwe hiphop met offbeat raps en we zien voor de eerste en enige keer vandaag een gitarist op het podium (!). Jammer dat we maar één nummer meepakken vandaag, maar staat vast omcirkeld op het volgende blokkenschema. (RZ)
Tijd om de Boulevard Stage eens te checken. Die staat dit jaar niet meer met zijn rug tegen de main, maar diagonaal met zijn rug naar het spoor en geflankeerd door licht verroeste zeecontainers. Een stuk kleiner dan vorig jaar, maar nog steeds groot genoeg om bij Louis Pedro plek te bieden aan gastrappers als stayawayfromdante!, JAH en Brunzyn (met het ijzersterke ‘NOS’). (BvD)
Het begint dan redelijk vol te lopen, maar laat het aan twee energieke jongens uit Purmerend over om het veldje nog voller te krijgen; Marou & Massin zitten dan ook alweer vijf jaar in de rapgame en bouwen gestaag aan hun naam met zowel duo als solo tracks. Marou spit zijn flows zelfverzekerd het publiek in, terwijl Massin iets meer tijd nodig lijkt te hebben om erin te komen. Maar nadat Marou tijdens een van hun hardste tunes (‘Suiker & Kaneel’), Massin een vriendschappelijk schopje geeft, lijkt de knop om te zijn. Tegen het eind van de show heeft Massin zijn energie volledig gevonden en rappen ze woord voor woord overtuigend. Marou & Massin hebben het spelen met woorden en dynamiek perfect onder de knieën en leveren een steady set af zo vroeg op deze warme dag. (TvdV)
Een kwartier. Meer krijgt óf wilt Qlas niet, en dat voelt vooraf al wat karig voor een van de spannendste namen van het moment. Samen met zijn maatje GP uit G kiest de Rotterdammer voor de enige logische aanpak op de Mainstage: geen gelul, gewoon hit na hit. In sneltreinvaart vliegen de publieksfavorieten voorbij, met ‘Waar Was Je’ (gebouwd rond Rihanna’s ‘Where Have You Been?’) als voorspelbare, maar effectieve uitsmijter. Corny? Misschien een beetje. Effectief? Absoluut. Het veld staat op dit tijdstip voller dan voorgaande jaren en valt als een blok voor Qlas en zijn Groningse vriend. Slimme zet van het festival dus, maar we blijven toch met trek achter. Volgend jaar een langer blok, please? (RZ)
Even later bij ZWARTEWATER in de Hall denken we al niet meer aan later. Rappers Goudi en Frodeau eisen met elk woord de aandacht op in de met zweetdamp gevulde zaal. En deze aandacht verdienen de Zwolse boys, producer Milan achter de knoppen evengoed. Hier en daar verliest hun stem wat kracht, maar hoe erg kun je het hen kwalijk nemen na het strooien met wat lijkt op een bodemloze put aan complexe rijmschema’s en irreguliere flows die je compleet desoriënteren op de beste manier mogelijk. Ook het zelfvertrouwen spat er vanaf en zorgt ervoor dat de hele zaal luistert wanneer de heren vragen om een chant: “ZWARTE - WATER, ZWARTE - WATER!”. Onthoud. Die. Naam. (TvdV)
Wie de deuren naast het podium van de Hall heeft gevonden, loopt de goed gevulde zandvlakte voor de Mainstage op. Het is een wonder als je Rijck nog niet op sociale media bent tegengekomen, met zijn flitsende stijl en ‘ghettokakker’-imago brengt hij energieke clubhop, gebouwd op popsamples en catchy hooks met bakken charisma. Hoewel zijn zenuwen voelbaar zijn, compenseert de flamboyante rapper met zijn glitterende roze Kirby-riem die met een flinke dosis energie.
Helaas krijgt hij die niet altijd terug van het publiek. Ook de keuze om de show helemaal zelf te dragen, zonder de hiphopveteranen die op zijn debuutalbum te gast waren, sterkt hem niet. Zelfs Bokoesam, die later op de dag op dezelfde stage zijn eigen show speelt, verschijnt niet om aan de recente release ‘Ademnood’ (ja, inclusief sample van dé ‘Ademnood’) mee te doen. Rijck is een serieuze belofte, die laat zien hoe leuk en kleurrijk hiphop kan zijn. (TvM)
Hoppaaaaa! Misschien wel de meest bijzondere act op het affiche dit jaar: de comebackshow vanKleine Jay & Cartes, vijftien jaar na hun afscheid. Zoals de twee al aangaven in het 3voor12/Den Bosch-interview met hen, was vooral Cartes megazenuwachtig voor deze show, maar je ziet het niet aan hem af. Wel wordt er af en toe benoemd door de twee hoe uitputtend het is onder een fel zonnetje, maar inhouden: ho maar. De twee vullen elkaar fenomenaal aan en dreunen lappen teksten op alsof ze samen nog ieder weekend shows spelen. Het publiek bestaat voor een groot deel uit oudere Bosschenaren die de nummers uit 2008 gewoon nog kennen, maar zie de verbazing ook in de gezichten van het duo als ze vragen wie er jonger is dan dertig. Cartes: “Toen was je twee jaar oud joh!”, grapt hij. Maar ook die generatie rapt voluit mee met onder andere ‘Snotaap’, ‘Kookboek’ en fik-erin-afsluiter ‘Vuur’. De aww-factor wordt ook nog eens met honderd keer vergroot als Jay’s achtjarig zoontje Isaac komt meerappen. “Tot over vijftien jaar!” sluiten ze af, maar dit moet naar meer smaken, dat kan niet anders. (TvM)
Namen die de Hall of Fame kunnen vullen en gevuld kunnen houden: ze staan er vandaag in overvloed. Iets dat niet altijd de standaard was tijdens afgelopen edities. “Rap is a young man’s game”, klinkt het, maar het alsmaar groeiende hiphopcollectief Rafting Goods - dat vandaag de line-up op deze stage mocht bepalen en een slot van anderhalf uur krijgt ter ere van hun vijfjarig jubileum - heeft daar uiteraard geen boodschap aan. Veertien rappers (waaronder VSOP’s Tim Beumer en VINNY) delen zes microfoons, maar het collectief is zo strak op elkaar ingespeeld dat geen moment verloren gaat aan de logistiek.
Dreunende boombap, eindeloze brag en een oprechte liefde voor de Nederlandse hiphopscene voeren hier de boventoon. Tegen het einde is de zaal nog maar halfvol, maar vooraan wordt ieder woord tot de laatste seconde meegerapt. Na een ijzersterke openingsset (tevens hun debuutshow) op Het Moment 2023, voegt Rafting Goods hier wederom een memorabele show toe aan hun speellijst. (RS)
Buiten bij de Boulevard Stage staat iemand die al bijna zes keer zo lang in de game is. Rico hoeft niet veel te doen om het publiek aan het springen te krijgen. Zijn beats klinken fenomenaal over de giga-subs bij de boulevard stage en hij rapt retestrak door al zijn tracks heen en benut zijn 45 minuten optimaal. Zo roept hij Jawat! - die dit podium vandaag mag afsluiten - on stage, introduceert hij ons aan de dertienjarige hiphopbelofte Fedde, gooit hij wat gekke moves op ‘De Freak De Flow’ en worden we getrakteerd op een exclusieve a capella die te persoonlijk was voor op plaat. Een hele veelzijdige show, eentje die laat zien waarom Rico de status van hiphoplegende verdient echt, ofwel eentje voor in de boeken. (TvM)
Terwijl de oudere generatie Rafting Goods en Rico omarmt, heeft de wat jongere generatie zich inmiddels verzameld bij de Mainstage voor Bokoesam. Met een fles Patrón zijn hoofd lijkt de 33-jarige rapper niets van zijn jonge jaren te zijn verloren. Ook Sam stapt vandaag op de nostalgietrein: hij neemt ons mee naar het verleden, kondigt hij aan. Nummers als 'Infrarood' uit 2014, maar ook ‘Werk Aan De Winkel’ uit 2019, worden uitgevoerd door zijn ietwat verouderde stem. Dit laat hem niet tegenhouden om alsnog alles te geven. Wanneer Bokoesam opkomt wordt hij aangekondigd als de brutale Bokoeyoncé, een van de losse persoonlijkheden in zijn catalogus. Deze brutaliteit draagt hij ook met volle overtuiging uit, eisend dat het publiek bepaalde nummers harder moet gaan. Het publiek luistert: als hier een tent had gestaan, was die afgebroken. (TvdV)
Wie Ares eerder dit jaar tijdens zijn Andere Man-tour zag, krijgt hier een heel andere show voorgeschoteld. Waar die tour draaide om zijn meest kwetsbare en persoonlijke werk tot nu toe, kiest hij op Het Moment bewust voor de publieksfavorieten. ‘Mona Lisa’ (van zijn debuutplaat uit 2014) ‘Camera’s’ (2018) en natuurlijk ‘Alice’ (van het gelijknamige album dat in 2019 nog genomineerd werd voor de 3voor12 Award) volgen elkaar in rap tempo op. De genaturaliseerde Tilburger is altijd een buitenbeentje geweest binnen de Nederlandse hiphop, maar laat hier vooral zien hoe goed hij zijn publiek aanvoelt en dat hij toch echt wel wat hitjes op zak heeft. Geen ingewikkelde opbouw of uitstapjes, maar simpelweg de juiste nummers op het juiste moment, én de juiste stage; de keuze om de ruimte voor de Boulevard Stage iets kleiner te maken betaalt zich vandaag uit in een altijd vol veld. (RZ)
Terug naar die andere stage waar het bijna de hele dag dringen geblazen is. Vijf gemaskerde mannen betreden het podium van de Hall terwijl een onheilspellende beat door de zaal pulseert. De Korvelse vlag die ze bij hebben maakt meteen duidelijk: vandaag is een thuiswedstrijd. Een extra speciale ook, want begin dit jaar kondigden ze aan dat het hun enige Tilburgse show van 2026 zal zijn. Wie Vegan Music niet kent, heeft slechts een paar minuten nodig om te begrijpen wat hier gebeurt. Hier staat een groep vrienden die een paar jaar geleden besloot voor de lol wat bars te spitten, en een paar jaar later staan ze voor de tweede keer op Het Moment en hebben ze een lokale cult following opgebouwd die zich trouw vooraan heeft verzameld.
De loeizware bassen grijpen je bij de keel, de beats switchen zonder enige waarschuwing en de hele zaal gaat om commando door de knieën, waarna het bier door de lucht vliegt en de rappers een voor een het publiek joinen. Het is rommelig, ongepolijst en precies daarin schuilt de charme. Dit is geen hiphop die je bij de hand neemt. Geruchten gaan dat dit een van hun laatste shows was. Wij hopen van niet. (RS)
Heel even koekeloeren we bij Jahmil Dapaloe, ofwel Leafs, met zijn herkenbare rode skibril. Ooit stond hij als zestienjarige ook al hier, toen op WOO HAH!; dat beviel zo goed dat hij er de twee jaar erop nogmaals stond. Daarna werd het wat stiller rondom de rapper uit Almere, hij verdween echter niet helemaal uit de schijnwerpers want sporadisch deed hij wat acteer- en presenteerwerk. En gamen blijkt nog steeds een grote hobby, vertelt hij voordat hij doodleuk een limited edition PlayStation-controller weggeeft. Vorig jaar bracht hij zijn nieuwe album Making Make Sense uit, waarin hij zijn wat meer rechttoe rechtaan trap van vroeger verruilt voor een wat experimenteler geluid met de melodieusheid a la Destroy Lonely en het rage-level van Ken Carson, met bassen die je eerder voelt dan hoort. Helaas moest Bokoesam door naar zijn volgende show, grapt hij, maar gelukkig heeft hij voor de tracks die hij samen met Sam maakte zijn A-Team uit Almere meegenomen. Ondanks dat Leafs nu tien jaar ouder is, heeft hij nog altijd de energie van die jonge pup van toen. (RZ)
“Lieve mensen, welkom in Tilburg, de mooiste stad van Nederland,” opent Thomas Waterreus AKA De Gelogeerde Aap. Natuurlijk krijgt hij samen met Tom Maas AKA Boef een net wat langer slot dan de gemiddelde set op het festival vandaag. Dit jaar is het vijftien jaar geleden dat de local heroes hun eerste TopNotch-album Wij Zijn uitbrachten en inmiddels treedt het duo al een tijd niet meer op (met uitzondering van die ene reünieshow in de Hall en de eerste editie van Het Moment).
De duistere beats, dreunende dubstep en repetitieve snares zetten direct de toon. Boeffieboy blijft strak achter de draaitafels en zingt en rapt koeltjes net als vroeger; Aapie bespeelt het publiek op de voorste rijen dat alles woord voor woord meerapt. Hoogtepunten zijn er de hele set met onder andere ‘Vossenjacht’ en ‘Wij Zijn’, maar de gecontroleerde chaos barst echt los als Boef op het eind van achter zijn decks komt en de classic dubstep tune ‘Everyday’ van Rusko en Netsky door de speakers knalt. Een ontknoping die de heads vooraan met de nog ongeïnitieerden achteraan verenigt, maar dit is vervolgens de moshpit die we al wat eerder op de avond hadden willen zien. (RS)
DIT IS THUNDERDOOOME!!! Of toch Het Moment? De verwarring is begrijpelijk als Hollands Favoriete Nederpool Mr. Polska koud op de Mainstage staat. Natúúrlijk gaan we weer sneuvelen met oude tracks als ‘Vlammen’ en ‘Vinger Op De Klitter’, maar de tijd heeft niet stilgestaan in het leven van Dominik. Die heeft zichzelf opnieuw uitgevonden met jumpstyle en rave, scoort daarmee megahits in Polen, en ook het Spoorzone-zand stuift hevig op van het bijna non-stop moshende publiek en de hardcorekicks van Vieze Asbak en Natte Visstick in VIP-versies van ‘Sneuvelnation’ en ‘Spring’. Helaas lijkt ook Mr. Polska’s microfoon te zijn gesneuveld; die clipt hard en werkt daardoor, zeker in het begin, afleidend. Daar staat tegenover dat er een enorm charismatische vent (in geweldige glitterbroek) op de mainstage staat en de sneuveldrang op dit tijdstip hoog is. Grootste moshpits tot nu toe? Zonder twijfel. (BvD)
Wie tussen al dat dubstep en rave-geweld even naar rust zoekt, zal dat nu bij de Boulevard Stage ook zeker niet vinden. Drie keer is scheepsrecht, maar nederhopprofessor Rosario Mussendijk, AKA sor, bewijst dat je zelfs drie keer op rij op Het Moment (vorig jaar nog met acid!) een lesje kan leren. Sowieso is het een goed huwelijk: sor en Tilburg. In 2024 stond hij op Pulcinos Delight in 013 en solo in de Hall en een paar maanden geleden stond hij nog op exact dezelfde plek tijdens Kroongetuige.
Ook toen veel van zijn nieuwe album INSOMNIA, waarvan het heerlijke dreigende ‘walgelijk’ hier op Het Moment het hardst erin klapt. Iets wat sor ook letterlijk zelf doet: de springerige rapper valt van het podium en breekt daarbij zijn vinger. Niets geen EHBO, gewoon wat zelfhulp door sterke drank erover te gieten. Deze aurafarmer zal wel stijf van de adrenaline staan en dat komt de show alleen maar ten goede, want sor neemt iedereen met gemak mee in zijn slapeloze wereld. (SP)
‘Sprechen sie Deutsch, Bitch?’. Schrijver dezes in ieder geval niet, die heeft Duits laten vallen na een jaar, maar dat maakt vanavond bij Outerspass in de Hall geen Arsche uit. Twee mannen met zwarte pruiken (regisseur/producer Teemong en rapper Braz) en creepy maskers rennen het podium op, wat volgt is een Fiebertraum van slechte acteerscènes, beukende beats en meertalige traphardstylemetalhiphop waarin iedere vorm van logica direct overboord gaat. De opbouw naar ‘99 Luftballons' is het kantelpunt: even rust, daarna slaat de zaal volledig om. Je gaat er of honderd procent in mee, of je bent ze kwijt. “We’re so happy to be ze only international act on zees festival,” grappen ze tussendoor. Duitse B-film gone wild. We feel violated. In de beste zin. (RS)
Amper twee maanden geleden nog in een uitverkochte Main van 013 en nu dus op de Main in de Spoorzone. Had je Jonna Fraser willen zien in Tilburg, dan kon dat toen dus ook, met het grote verschil dat je toen niet de halve SFB-gang erbij kreeg in de gedaante van KM en Frenna. Een ander verschil: minder r&b, meer party. De Zaandammer begrijpt dat je op een festival moet vlammen met oudjes als ‘Hoop Ellende’ (zonder Hef helaas) en ‘Fashionweek’ (zonder Lil Kleine gelukkig) en de New Wavers uit je hand moet laten vreten met ‘Hoog/Laag’, ‘My Love’ en ‘Ik Kom Bij Je’. Echt uit de verf komt Jonna pas in de tweede helft van zijn half uurtje en is dat toch echt te kort om van een show te spreken die indruk kan maken. (BvD)
Na Jonna heb je eigenlijk maar twee keuzes: blijven staan voor Esko, of richting de Boulevard Stage. Daar betreedt Jawat! als een bokser het podium met zijn capuchon over zijn hoofd getrokken. De rappende Muhammad Ali brengt zijn teksten met agressieve delivery over donkere elektronische beats, afgewisseld met het klassiek Zwolse boombapgeluid. Wie dacht dat het vlammetje bij de 49-jarige niet zo hard meer zou branden, wordt hier het tegendeel bewezen.
Eigenlijk zou hij vorig jaar op Het Moment zijn grote comeback show spelen, maar dat lukte niet door een blessure. Die show deed hij uiteindelijk in Zwolle, maar uiteraard komt hij zijn gemis van vorig jaar hier ook goedmaken. Het publiek is dan ook gretig voor alle classics als ‘Zwarte Koffie’ en ‘Gekkenhuis’. Steeds wanneer hij peilt of de mensen behoefte hebben aan oud of nieuw werk, is de reactie duidelijk: blijf maar strooien met die classics, Raoul. De nieuwe generatie rappers heeft taaie competitie. (TvM)
“Ik zal eerlijk met jullie zijn, ik ben mijn stem aan het kwijtraken”. Dat is inderdaad eerlijk van producer/rapper Esko en je zou toch lichtelijk moeten zweten als je dan dé afsluiter van de Mainstage bent. Gelukkig heeft de Almerenaar heel veel ‘verrassingen’ mee die al eerder op de dag stonden of uit die hoge hoed van MOVNT OLYMPVS tovert. Zo komt al vlot zijn protegé Jack erbij, maar is de ontstane leegte voelbaar als een hoop Momentenaren zijn uitgevlogen om de laatste trein te pakken. Vragen om de grootste moshpit en call-and-responses die uitblijven; aan zijn skills ligt het niet, maar vergelijk Jack met de meer ervaren krachten die volgen, plus de belofte van Esko dat het steeds harder zal gaan en je kan het publiek moeilijk kwalijk nemen dat het gejuich voor nu nog even uitblijft.
Want ja: Langa, Young Ellens en Adje; dat is wel per act een tandje bijschakelen en biedt Esko de kans om met zijn produceerspierballen te rollen. Met zijn staat van dienst had Esko er gemakkelijk voor kunnen kiezen om een hele set te laten draaien om zijn eigen producties, maar het siert hem dat Adje alle ruimte krijgt om Reverse-producties ‘Ik Ga Hard’ en ‘Hele Meneer’ op een hongerig publiek los te laten en we zien zelfs even de grote grijns van Rotjoch. Zelf houdt Esko het qua rappen beperkt met ‘Klokken En Stenen’ aan het begin en het heel persoonlijke en introspectieve ‘Jongen Van Bodem’ als begrijpelijke afsluiter, maar na het door hem geproduceerde ‘Nachtmerrie’ van Sevn Alias voelt dat wel even een whiplash. Over die Amsterdammer gesproken: als je ziet hoe hard Het Moment nog altijd gaat op ‘Kifesh’ en ‘Ma3lish’, rest nog de vraag: wat gaat het festival het kosten om Sevn uit zijn pensioen te halen voor het vijfjarig jubileum volgend jaar…? (BvD)
