In Good Spirit: "Dit zou nooit gebeurd zijn zonder plekken in Groningen waar mensen elkaar ontmoeten"
Van een weiland in Baflo tot een live-album op 15 november

Op 15 november brengt In Good Spirit het live-album I Thought That We Had Grown: Live In The Studio uit. Vanaf hun ontstaan heeft de band nauwelijks stil gezeten. Na veel optredens kwam er al snel een debuutalbum en sindsdien is de band ook uitgebreid. We zochten ze op tussen de Poprondeshows en het leggen van de laatste hand aan hun aankomende album. Thuis bij zanger Domino, voor hun eerste echte bandinterview.
Een weiland in Baflo
In Good Spirit is een muzikaal collectief uit verschillende landen, gevormd in en door de stad Groningen. Zangers-gitaristen Domino Church en Karu Aizsila leerden elkaar kennen op Academie Minerva. Klasgenoot Alice Kovalchouk, die sindsdien de visuals voor de band verzorgt, was de aansporende kracht achter deze vriendschap. Niet veel later ontmoeten ze door een schoolproject gitarist/bassist Bozhan, die toevallig naast Julius, een vriend van Domino en Karu zat: “Ik was superlaat voor de les, dus ik ging zomaar naast Julius zitten en hoorde hij gitaar speelt. Ik speel ook gitaar, dus we gingen samen spelen. Hij stelde me voor aan die gasten, en twee uur later stonden we met z’n vieren in een weiland in Baflo met onze instrumenten.”
We wilden gewoon spelen, waar dan ook.
Het eerste optreden was bij een expositie op het Suikerunieterrein, nog geen tien dagen nadat ze voor het eerst samen muziek hadden gemaakt. Domino vertelt: “We hebben zo’n zes uur gespeeld; we improviseerden op oude nummers die Karu en ik allebei hadden geschreven. Het kwam allemaal neer op de vraag: heb je er op dit moment plezier in, of niet?” Dat moment markeerde het begin van een periode vol optredens: “We wilden gewoon spelen, waar dan ook.”
Banduitbreiding

Inmiddels klinken de nummers live hevig anders dan op het album. Dat komt mede door twee nieuwe bandleden: violiste Kirke Aer en drummer Oscar Mackie. Kirke kwam op Minerva in aanraking met de band als onderdeel van haar minor als student aan het conservatorium. Na een gezamenlijk optreden op festival Suikerbrij in De Bijenkast sloeg de vonk tussen de band en Kirke over.
De eerste ontmoeting met Oscar was via De Zolder. De band werd fan van Oscar, en vice versa: "Het was alsof ze al hun ego’s opzijzetten en de nummers gewoon lieten schitteren. Dat vond ik erg indrukwekkend.” Na een tijd in het buitenland werd Oscar gelijk geappt door Domino: “Toen hij net terug was, zei ik: ‘Hé, zin om te jammen?’ Dat wilde hij wel. Maar toen was de hele band er gelijk ook. Ik denk dat ik dat niet echt duidelijk heb gemaakt. Ik bedoelde: jammen en onze muziek spelen.”
Thuis in Groningen
Over de rol die Groningen heeft gespeeld voor de band is Oscar duidelijk: "Dit zou nooit zijn gebeurd zonder de plekken in Groningen waar mensen elkaar kunnen ontmoeten." Karu gaat verder: "Doordat we deel uitmaken van de muziekgemeenschap in Groningen, kunnen we dat gevoel van thuis ook elders creëren. Zo kunnen we binnen dit thuis ons eigen thuis zijn." Dat thuisgevoel overbrengen, heeft invloed op hun spel. Oscar: "Het is heel belangrijk om dingen te doen waardoor je je op je gemak voelt in de ruimte."
In Groningen zijn we eerlijk gezegd een beetje verwend geraakt. Bij Popronde moeten we weer mensen voor ons winnen.
De selectie voor Popronde is een belangrijke stap voor de band: “Nu we dankzij de Popronde de kans krijgen om op te treden in andere steden, is dat gevoel – die trots dat we hier vandaan komen – echt sterker geworden," zegt Oscar. "Ik ben ontzettend dankbaar, vooral omdat we in Groningen eerlijk gezegd wel een beetje verwend zijn geraakt. We hebben zoveel liefde gekregen van de mensen om ons heen. Popronde is heel leerzaam, omdat het ons weer in de situatie brengt waarin we mensen voor ons moeten winnen. We moeten ze opnieuw met onze muziek overtuigen, en dat helpt ons enorm.”
Het aankomende live-album

De eerste keer in de Grote Zaal van VERA in april, als voorprogramma van Weird Youth, was een kantelpunt voor de band. "Het voelde alsof er toen een knop omging. We wilden alles serieuzer aanpakken. Vanaf VERA was er ook duidelijk een grotere kloof tussen wat mensen op het album luisterden en hoe wij klonken,” zegt Oscar. Met de Poprondekans kwam dan ook het idee op een exclusief fysieke live-cd te verkopen om die kloof te dichten. Juni dit jaar namen ze daarom een livesessie op in de studio van het conservatorium.
Uiteindelijk is van die cd niets terecht gekomen. Domino: “We zijn er nogal traag mee geweest om het idee uit te voeren. Dus is het eigenlijk iets meer geworden dan alleen iets specifieks voor Popronde. We dachten: in dezelfde geest als Comfort On Its Knees, laten we gewoon de nummers die we hebben uitbrengen zoals ze nu klinken. Het zijn niet allemaal nieuwe nummers, het zijn nummers die op dit moment nieuw voor ons zijn en deels nieuwe nummers. We willen onze nieuwe sound naar buiten brengen en ons niet laten tegenhouden omdat we eerst nieuwe nummers moeten maken.”
Album 1.5 en 2
De combinatie van een live-opname met zowel oude als nieuwe nummers maakt het tot “een soort album 1.5 ofzo”. “Maanden later konden we maar moeilijk onder woorden brengen wat we nu precies hadden gedaan,” zegt Oscar, “maar de mentaliteit was anders. Het is vrijwel hetzelfde, maar wel degelijk anders: we zien dit echt als ons livealbum.” Domino voegt daaraan toe: “We houden ons nooit echt aan de regels. We spelen gewoon wat we hebben.”
We hebben altijd een gezonde dosis twijfel gehad bij alles wat we spelen.
Inmiddels zijn er ook al plannen voor een tweede studioalbum mét nieuwe nummers, waarschijnlijk ergens in de eerste helft van 2027. Deze komende release is daar al een voorproefje van, al zullen deze nummers dan ook alweer anders klinken, zegt Oscar: “We hebben altijd een gezonde dosis twijfel gehad bij alles wat we spelen, waardoor we de mogelijkheid hebben om het eventueel anders aan te pakken. De nummers blijven altijd in beweging en komen nooit tot rust, en dat vind ik een goede zaak."
De verdere toekomst

Wat daarna komt, is nog onzeker, maar dromen doet Domino in ieder geval wel: “Ik denk dat we zoveel mogelijk festivals willen doen en we willen graag optreden in voorprogramma's; het zou geweldig zijn om op tournee te gaan met iemand die we respecteren of die ons inspireert. Ik vind het voorprogramma echt de beste plek: je hebt niet de stress van het optreden als hoofdact, maar je bent er wel bij en je kunt daarna nog van de show genieten. En natuurlijk is iedereen altijd op zoek naar een platenlabel. Eerst dachten we: labels maken dingen té gestructureerd voor ons. Maar inmiddels denk ik dat het mogelijk is om onze intentie te behouden en toch steun te krijgen.”
Karu denkt vooral over het voortbestaan van de band: “Vooral deze herfst, met Popronde, heb ik met heel mijn lichaam gevoeld hoezeer we ons allemaal inzetten om dit project duurzaam te maken, zodat het zo lang kan blijven bestaan als het zelf wil.” Dat ze door willen blijven gaan als band staat voorlopig in ieder geval vast: “We zijn eigenlijk allemaal afzonderlijk tot de conclusie gekomen dat we willen dat dit zo lang mogelijk blijft bestaan.”
Het live-album I Thought That We Had Grown: Live In The Studio komt uit op 15 november. Precies een jaar nadat het originele drietal voor het eerst in de kelder van VERA speelde. Deze tweede volwaardige release is een belangrijk moment: “Als je ons al kent, zul je zien hoe we ons hebben ontwikkeld. Als je ons nog niet kent, krijg je een voorproefje van wat er nog gaat komen," concludeert Bozhan. "Dat is nog eens een quote," reageert de rest van de band lachend.
