Kleurrijk palet aan muzikale hoogstandjes tijdens Popronde Groningen
De hoogtepunten van het grootste reizende muziekfestival van Nederland
Ook dit jaar doet Popronde de stad Groningen weer aan als een van de veertigtal steden. Het jaarlijkse rondreizende muziekfestival zorgt ervoor dat er op donderdag 8 oktober op 22 verschillende plekken in de stad gratis muziekoptredens zijn. Met locaties van poppodia Simplon en VERA tot aan kledingwinkel KLUP DE DAG en de synagoge: je kunt er deze avond niet omheen.
Pop met pit
SUUS brengt een vrolijke, opgewekte sfeer in de Chaplin's Pub. Bij de bar brandt de open haard, maar het echte vuur vlamt op het podium: SUUS' blonde krullen kleuren roze in het licht en dansen met haar mee. De vierkoppige band brengt een warme catchy sound van indiepop. Waar het soms wat zoetjes lijkt, bewijst de gitarist zijn overdrivepedaal te kennen. Soms drukt hij zo onopvallend mogelijk op de knop om de nodige geluidseffecten te activeren. Ze dragen bij aan de expressiviteit van de nummers en laten SUUS enthousiast springen. De melodieën zijn aanstekelijk genoeg om ook de zaal in beweging te krijgen, al zijn de teksten soms lastig te verstaan. Gelukkig hoeft je niet ieder woord te horen om mee te kunnen gaan in de energie. Halverwege de act krijgt de kazoo (of de kaSUUS) zijn moment. Volgens SUUS is dit het meest ondergewaardeerde instrument op aarde. En dat is typerend voor de speelsheid van de act: zoet en vrolijk van de buitenkant, pittig en eerlijk van de binnenkant. Met een sarcastisch randje dat nieuwsgierig maakt. (JS)
CAH is een BAM
Het optreden van CAH in de synagoge in de Folkingestraat begint met een backing track. CAH is het soloproject van Cas Hieltjes, voormalig zanger van rockband Go Back To The Zoo. Hieltjes doet het bewust in zijn eentje, waardoor hij het vooral van zijn zang moet hebben. Bij de meeste nummers gebruikt hij opgenomen achtergrondmuziek, wat afdoet aan de live-ervaring. Het gedeelte van de show waarin hij zijn eigen geweldig lage, donkere stemgeluid op piano begeleidt, komt daarentegen veel meer binnen. Het is passender voor de setting: een synagoge met vooral zittend publiek (en zonder bier). Voor de laatste twee nummers komt Hieltjes weer achter zijn piano vandaan. Een bijna dance-achtige track zorgt voor een erg abrupte overgang naar een andere sfeer. CAH laat horen over een geweldig stemgeluid te beschikken, maar bewijst ook: als je een Bewust Alleenstaande Man op het podium bent, komt ter plekke gemaakte muziek toch echt het beste over. (MF)
Indierock met een verhaal
RubinCarter is het soloproject van Sal Rubinstein, voorheen drummer van Queen’s Pleasure. Na jaren achter de drums staat hij nu vooraan op het podium. Rubinstein beweegt veel en vertelt zijn verhaal overtuigend. Als drummer is hij gewend beide handen vol te hebben. Aan deze gewoonte houdt hij (letterlijk) vast, hij heeft te allen tijden de microfoon in de ene hand en de bijbehorende standaard in de andere. De britpop invloeden die we kennen van Queen's Pleasure zijn ook bij RubinCarter duidelijk te horen. Dit in combinatie met de meerstemmige zang, zorgt voor een optimistisch geluid. Inspiratie komt ook uit een andere hoek, namelijk de verhalende muziek van bijvoorbeeld Bob Dylan en Leonard Cohen. Hierdoor blijft het verhaal ondanks het drum- en gitaargeweld centraal staan. Vernieuwend is het niet per se, maar voor fans van bands als Personal Trainer en (de vroege) Orange Skyline is RubinCarter een leuke naam om erbij te hebben. (JG)
Niet huilen maar dansen
Boven in het Concerthuis wordt het tropisch heet wanneer Nyarko het podium betreedt. De Haags-Ghanese zangeres heeft het podium bekleed met Ghanese doeken om haar romantische afrobeats kracht bij te zetten. Met een band en wat hulp van de backingtrack zingt Nyarko over liefde en liefdesverdriet. Nummers als 'Love Thief' en 'Soh Soh' nemen het publiek mee in haar gevoelens. Ze leert ons een Ghanees spreekwoord dat betekent “hij prikt zijn vinger in mijn ogen”, want wat gebeurt er dan? Huilen! Maar bij deze show is voor huilen geen tijd, we hebben het te druk met dansen. De constante afrobeats en de smooth funky bas houden de heupen van het publiek permanent in beweging. De stoïcijnse bandleden laten ruimte voor de prinses om te shinen. Zonde dat de achtergrondzang niet live is, maar daar heeft Nyarko een oplossing voor: bij verschillende nummers laat ze het publiek het antwoord zingen op haar 'vraag’. Op deze manier doet ze binnen no time de harten smelten van het aanvankelijk verlegen publiek. Als ze dan ook nog het publiek in komt om te proosten en te dansen, zijn we verkocht. Nyarko bouwt een heet feestje, met 'Cognac'. Nu nog een groter podium. (AH)
De kracht der simpelheid
Een vrouw, geboren in het Friese Sneek en met wortels in Soedan. Er zullen weinig mensen zijn die dit in eerste instantie zouden linken aan punk. Het tegendeel bewijst MAHA in de bovenzaal van Simplon. In 2019 deed ze mee aan het nogal commerciële tv-progamma Hollands Next Topmodel, nu verkondigt ze anti-kapitalistische teksten. Gewapend met slechts een drumcomputer en een bassiste bezingt ze een hoop problemen in de wereld. Op papier is het weinig: twee of drie akkoorden per nummer en teksten van zelden meer dan zes zinnen. Toch zit hier juist de kracht in; de boodschap komt over. Het publiek meekrijgen gaat echter stroef. Ze doet een paar vergeefse pogingen om een moshpit te starten. Bij showcases als deze komen net te veel mensen die “gewoon even nieuwsgierig zijn”. Gelukkig gaat het slecht met de wereld, dus heeft MAHA nog genoeg om over te zingen. We zullen we haar vast en zeker vaker tegenkomen met een minder stijf publiek. (JG)
Huiskamerfeestje met Nelles
Nelles neemt Café Lily mee in een melancholische droomwereld. Het viertal uit Enschede voelt zich thuis in de knusse setting. Het publiek staat dicht op elkaar, alsof we in iemands huiskamer zijn beland. “Ik houd van huisfeestjes!” roept de zangeres aan het begin van de set. Aan het plafond hangen kleine lampjes met in het midden een grote discobal, tekenend voor de contrasten in de sound van de band. Van lieflijke intro’s met een zwevende stem als Alice Phoebe Lou naar stevige indie die in de verte doet denken aan Sonic Youth. Nelles blijft niet in één stemming hangen. De band speelt strak en zelfverzekerd. Opvallend is de toetsenist, die losgaat op de synthesizer. Bij elke stop springt hij een gat in de lucht. Dit werkt aanstekelijk, het publiek springt mee. Bij de ingang staat een koffer met bijzondere merchandise: zelfgemaakte kleurplaten en sleutelhangers. De combinatie van act en locatie creëert de sfeer van een poppenhuis, een wereld vol verrassingen. Want achter de lieflijke uitstraling schuilt een band die durft te experimenteren. Deze act smaakt naar meer. (JS)
VERA-waardig KRAM
De Iers-Nederlandse band KRAM schudt VERA door elkaar met hun harde alternatieve rock. Het viertal wist eind vorig jaar de Amsterdamse popprijs te winnen en heeft vanavond in Groningen het podium om te laten zien waarom. De hoekige gitaarriffs en harde baslijnen in combinatie met een Ierse frontman doen al snel denken aan post-punkbands als Gurriers en de vroege Fontaines D.C. Andere nummers zijn weer dansbare punk, met de bassist die ook elektronica bedient. De straightforward punk aan het einde van de show zorgt ervoor dat er ook gemosht kan worden. Maar wel op een respectvolle manier, op verzoek van zanger Tristan Gilligan. Het contrast tussen de rustige zanger en de twee energieke bandleden aan beide zijden is groot. Vooral bassist Tijn van der Kooij gaat erg op in de muziek. Het is knap om te zien met hoeveel zelfvertrouwen ze op het podium staan en hoe ze het publiek meekrijgen bij allemaal nog onuitgebrachte nummers. Ook de dankbaarheid die Gilligan uitspreekt voor het feit dat wij dit op deze plek in de wereld in vrede mee kunnen maken toont de volwassenheid van de jongens. Met zo'n energieke en strakke show mogen we toch verwachten dat het zeker niet de laatste keer zal zijn dat KRAM in de Grote Zaal van VERA staat. (MF)
Friese taal in het hol van de leeuw
Het is druk bij Simplon. In het café naast de bovenzaal staat iedereen te wachten tot ze naar binnen kunnen. De beveiliging mag niemand meer binnenlaten, want de capaciteit is bereikt. Hier en daar hoor je een gesprek in het Fries. Dat is geen toeval, want MAYTE zingt in het Fries. Onder de stadjers is er wat scepticisme en worden er anti-Friese grappen gemaakt. Maar dat is snel afgelopen als de show begint: Mayte overtuigt. Het begin van de show klinkt dromerig. Mayte wordt verlicht als een engel en zo klinkt ze ook. De melodieën hadden net zo goed door Beth Gibbons geschreven kunnen zijn. En hoe mooi het ook klinkt, na een paar nummers kan dat wel gaan vervelen. Gelukkig weet Mayte heel goed wat dynamiek is, want vanaf het vierde nummer komt er meer energie in. Eerst met gitaren, later met elektronica. Tegen het einde gaat het zelfs richting drum-'n-bass. Als Portishead, Froukje en Twarres een kind zouden hebben gemaakt, dan heet het Mayte. Hier gaan we nog veel van horen. (JG)
Panikerende eend
In Warhol speelt een band gekleed in de oude pakken van hun opa's. Het is de Nijmeegs-Arnhemse avant-garde rockband Grandad. Met drums, bas, één gitaar, zang en een saxofoon zetten de vier een muur van geluid neer, die doet denken aan de Engelse post-rockband Maruja. Het is hard, het is vuig, maar het is ook opvallend dansbaar. Dat laat ook gitarist Jop, die verrassend vaak even niks te doen heeft, zien met zijn Madness-achtige dansjes. De band slaagt erin een enorme spanning te creëren, om die vervolgens met een bak aan lawaai te ontladen. De punchy drums en scherpe gitaar zorgen voor een energie als van IDLES. De saxofoonpartijen variëren van zacht melancholisch tot puur blaasgeweld, als het geluid van een panikerende eend. Het leidt tot een alarmerende urgentie die je meetrekt in een wervelwind. Afsluiter 'Dirty Hands', over de dood van Sanda Dia, is een laatste uiting van pure woede tegen de macht van miljardairs. Gitarist Jop springt het publiek in, bassist en zanger Silver lijkt door de duivel bezeten. Iedereen heeft wel eens een ontlading van wanhoop nodig. Iedereen heeft eens een optreden van Grandad nodig. (AH)
Groovy indiefolk over het alledaagse
In het kleine, schattige Café Lily net iets buiten de binnenstad is om 23.00 uur de alternatieve indiefolk van FEMI te horen. Dit is het project van Femi Niemeijer, die dit voorjaar haar eerste EP Deadline uitbracht. Ze beschikt over een mooie, hoge stem en heeft drie goede muzikanten om haar heen. Haar muziek is geïnspireerd door alledaagse dingen. 'Milk song' gaat over de zuivelsectie in de Albert Heijn en 'The Visitor' over haar oudoom die zich bezwaard voelde over hoe graag zij daar nog op bezoek kwam. Al deze onderwerpen vormt ze tot alternatieve folk met goede grooves en achtergrondzang van de drummer. Effectpedalen op de gitaar en basgitaar versterken de ruigere delen en zorgen voor een goede afwisseling met rustigere stukken. Het voelt fijn om even in de wereld van FEMI te zijn. Het is dan ook niet gek dat ze al snel weer naar het hoge noorden komt; FEMI is onderdeel van de eerste lijst namen voor Noorderslag 2027. (MF)
Koortsachtig feest
Stel je voor: je gaat naar een bruiloft in Colombia, je wordt gestoken door een mug en krijgt koorts en diarree, maar gaat toch naar het feest. Dat is de sfeer die Dracula's Beach Party in Warhol oproept. Alle drie de bandleden hebben bij opkomst angstaanjagende maskers op, die de drummer zelfs de hele show ophoudt. Zelf omschrijven ze hun stijl als psychedelic reggaeton surf gothcumbia, mocht dat iets duidelijk maken. Daar kunnen we nog ska, punk, balkan, rock-'n-roll in de sfeer van Wooly Bully en een vleugje Knight Rider theme song aan toevoegen. Het is alsof de band een bingokaart aan genres heeft, en ze zo goed mogelijk probeert te mixen. Het werkt: de pompende Zuid-Amerikaanse ritmes van de drums, de dystopische Sovjet-synths en vintage surfgitaar zorgen voor een feestelijk, doch ruig geheel. Tropen vermengen zich met horror. Dansen met lawaai. Op het podium heerst chaos: de bandleden doen alsof ze ruzie hebben, de drummer mept een bekken van het drumstel af en Dracula's zoon, “ik gebruik alleen zijn naam voor marketingdoeleinden”, haalt een handmatig luchtalarm tevoorschijn. Het publiek wordt compleet weggeblazen. Tenslotte rest slechts nog verbijstering. (AH)