Iguana Death Cult werft nieuwe volgelingen in de Groene Engel
Garagerockers komen hun kersverse materiaal bewijzen
Met een nieuwe drummer, een nieuwe bassist en met hun gloednieuwe garagerockalbum Guns Out als munitie, komt de Rotterdamse band Iguana Death Cult zaterdag 18 april de Groene Engel plat rocken. Het is deze avond aan Fellatio om de boel op te warmen en de zaal kan wel wat voorspel gebruiken, want het is bij lange na geen volle bak.
Fellatio kickstart de avond met een show die net zo intrigerend is als het zelfbedachte genre: “Post-Kraut Sleazepop Disco.” Terwijl het publiek aan het begin van de avond een beetje verlegen bij de ingang rondhangt, laat het trio meteen horen waarom het een undergroundsensatie is geworden. De zanger, Abel van de Heiden, blijft geen seconde op het podium - dat bestaat uit een paar kleden op de grond - en danst in de ruimte rond als een soort bezeten Iggy Pop, met zijn shirt omhoog gerold en later ook zijn onderbroek tot ver over zijn heupen. Pepijn Kolsteren, de bassist, creëert vette dreunende punk-sounds met een Korg-synthesizer en een monsterlijk brullende basgitaar. De drummer, Fonz Gofers, houdt het geheel bijeen met precisie en rauwheid. Fellatio is een excentrieke, chaotische opwarmer die de zaal langzaam maar zeker uit zijn schulp trekt en de lat hoog legt voor wat nog komen gaat.
Voordat de hoofdact van vanavond begint, klinkt Black Byrd van Donald Byrd, een vast ritueel. Er staat een oud rood jaren 60 Farfisa-orgeltje op het podium, een felblauwe Jazzmaster en een Jaguar-gitaar, en er ligt een trombone. Een intrigerende mix aan instrumenten. Eenmaal voltallig op het podium en klaar met de voorbereidingen is er geen tijd meer voor aarzeling; de rauwste garagerock van hun nieuwe album Guns Out zet meteen de toon. Frontman Jeroen van Reek groovet, met zijn gitaar zwiepend als een wild levend wezen, rondom het podium.
Dat de zaal niet uitverkocht is, doet niets af aan de band zijn compromisloze energie. Integendeel, het voelt juist alsof de Rotterdammers nog een beetje extra gas geven om iedereen mee te sleuren in hun universum van rauwe rock. Dat lukt volledig: de hele zaal vecht mee met de muziek.
Van Reek stelt ook de nieuwe ritmesectie voor: drummer Uri Rennert (bekend van Häxxan en The Brian Jonestown Massacre) en bassist Sam Pols. Beide heren zijn ijzersterk en een belangrijke motor achter Guns Out. Live in de Groene Engel kunnen ze hun rauwheid en directe rocksound met nog meer energie overbrengen dan op de plaat. Het geluid van toetsenist en percussionist Jimmy de Kok verdrinkt live wat in de dreunende drums en (bas-)gitaren. Zonde, want er zitten echt goede melodieën tussen, die nu niet tot hun recht komen.
De energie die Iguana Death Cult neerzet bij een show is echt magisch. Het hele publiek wordt meegesleurd in hun waanzin. Dat is goed te merken tijdens I Like It, It’s Nice, de eerste single van Guns Out. Het publiek brult het refrein al gauw mee: “I like it! IT’S NICE!” Halverwege de show ontstaat dan ook een moshpit.
Iguana Death Cult heeft ook een paar songs die de sfeer wat doen afwisselen, bijvoorbeeld het nummer Deflated. De zaal wordt hier een stuk stiller. De drummachine gaat aan en de gitaren spelen samen een prachtige harmonie. De band laat zien dat ze ook hele mooie tedere momenten kan hebben. Ook de plots opgedoken trombone is een verrassing. Eerst speelt de frontman een krachtige solo over een snelle, stevige baslijn. Daarna vertraagt de rest van de band. Met de trombone in zijn hand schakelt de zanger over naar een sluwe, swingende jazzgroove, alsof de muziek ineens rechtstreeks uit een 60’s-spionagefilm komt.
De avond eindigt met flitsende lichten, drums die helemaal losgaan en scheurende strings van de frontman met de gitaar boven zijn hoofd. Met Guns Out heeft Iguana Death Cult opnieuw iets ruws en onvoorspelbaars gemaakt. Een album dat zowel live als uit de speakers thuis leuk en catchy als hel is.
