Goede muziek is tijdloos. Als dat klopt, vallen we vanavond in Roodkapje met onze neus in de boter. Boomer tot zoomer heeft zich namelijk verzameld om HOWRAH te aanschouwen, ondersteund door Polarized. Het thema is post-punk: je draagt zwart. Niet om een statement te maken, maar omdat dat lekker voelt. Zo klinkt de muziek immers ook.
Polarized bestaat uit een drietal Haagse veteranen die al een hoop meegemaakt hebben. Dat spat er ook vanaf op het podium. Problemen met het geluid? Gewoon doorspelen. Intro verpest? Boeien, een intro kan zo lang worden als je het wilt, dus gewoon doorspelen. En spelen kunnen ze. Het kraakt en het schuurt, en dat is de bedoeling. De drummer is behalve een doorgewinterde beuker ook een muzikant die met souplesse de bekkens bespeelt. De snaarsectie voor hem op het podium doet daar niets voor onder met de bliksemschichten op hun draagband. Is dat een verwijzing naar de bandnaam? Zou kunnen. Dit is het detailniveau dat bepaalt waarom Polarized al zo lang meedraait: als je precies weet wat je wilt zeggen met je muziek, klinkt dat zo goed.
Na een kort intermezzo betreedt met HOWRAH een van de beste Rotterdamse representanten van Gen X het podium. Net als bij Polarized benoemen we nog even dat ze ouder zijn dan het gemiddelde bandje dat je in Roodkapje treft, en dat is dan de laatste keer. Goede muziek is immers tijdloos. Wie deze band ziet en hoort kan niet anders dan concluderen dat ze weten wat voor muziek ze maken, dat ze weten wat dat met mensen kan doen, en dat ze ondertussen precies hebben uitgespeeld wat ze daarvoor dan moeten doen. ‘Heel Roodkapje’ mag dan maar een handjevol mensen betekenen, deze mensen zijn vanaf nu wel een geweldige ervaring rijker. ‘Moooooi!’ roept iemand bijna ongewild na één van de nummers van recente plaat Ends and Means (aanrader, red.), en inderdaad zeg. Er was ooit een generatie die post-punk niet kon waarderen, en we zijn maar wat blij dat de tijd hen heeft ingehaald.
