21 juni is meer dan een doodgewone zondag; het is de langste dag van heel het jaar. Met het warme weer is dat nog een excuus minder om binnen te blijven. Een groepje Leidenaren verzamelde zich in de Burcht om naar het All Star Jazz Trio te luisteren.
De zomer is nu echt begonnen
De temperatuur is aangenaam op zondagavond 21 juni, en wordt alleen maar prettiger door een sterke bries. Rondom de Burcht, gelegen in het kloppend hart van de stad en een verdedigingswerk dat uit het jaar 1000 dateert, scharen zich groepjes studenten en volwassenen om een drankje te nuttigen bij een van de omliggende cafés. 'De zomer is nu echt begonnen', is te lezen op het straatbeeld.
Het trio van de avond bestaat uit zangeres Izaline Calister, gitarist Ed Verhoeff en flügelhornspeler Angelo Verploegen. Calister won in 2009 de Edisonprijs, en zingt maar liefst in vijf talen: Nederlands, Engels, Spaans, Portugees en Papiaments. Haar samenwerking met Verhoeff gaat al twintig jaar terug.
De bezoekers nemen dekking onder de schaduw van drie reusachtige bomen in het midden van de Burcht, waar rijen stoelen voor hen zijn uitgezet. Hier is geen backstage, dus voorafgaand aan de show kun je de zangeres zichzelf op zien doffen en daarna een praatje met iemand horen maken. In de tussentijd testen Ed Verhoeff en Angelo Verploegen ook hun instrumenten uit. Het duurt niet lang voordat ze officieel aangekondigd worden. 'De temperatuur is fijn,' zegt een mevrouw in de microfoon, 'en de muziek ga ik zonder meer ook vanuit.'
Tula
De set bestaat uit een combinatie van eigen nummers en diverse covers. Wanneer ze beginnen met spelen is het geluid verrassend goed, en verdwijnen de klanken niet zomaar in de eindeloosheid van de omgeving. In de constructie van De Burcht resoneren ze mooi.
Na de opening volgt een covernummer van de Antônio Carlos Jobim, de Braziliaanse grootheid wiens pen verantwoordelijk is voor talloze klassiekers. 'Ik neem jullie gewoon mee naar Brazilië', zegt de zangeres. Ze is speels met haar stem, niet bang om de ruimte ermee te nemen en de grenzen van wat zij kan op te zoeken. Haar Portugees klinkt alsof ze nooit in een andere taal gezongen heeft. Daarna volgt ook een cover van 'But Not For Me’, een jazz-standard waarin de eerste solo's gespeeld worden. Na afloop zegt iemand uit het publiek 'Mooi!' voordat het applaus losbarst.
Het publiek wordt over heel de wereld meegenomen. 'Nu wil ik jullie meenemen naar Curaçao. Een heel klein, mooi eiland, maar niet overal.'Volgens haar hebben mensenhanden op sommige plekken er een potje van gemaakt, en ruziën ze over wie wel en niet helden van het eiland zijn. Één iemand waar iedereen het wel over eens is, is Tula, een slaaf uit de 17e eeuw die naar Willemstad ging om zijn vrijheid te verkrijgen van de gouverneur, maar gedood werd.
'Soms vraag ik me af of Tula nu trots op ons zou zijn.' Het nummer is door Izaline Calister zelf geschreven en bespreekt vooral de liefde voor het eiland. Ze zingt het in het Papiaments en ergens heeft het wat bossa nova invloeden. Plotseling steekt de wind op; zou Tula uit het hiernamaals zijn goedkeuring geven? Plotseling schakelt ze over naar het Nederlands, en zingt: 'Op dit kleine eiland heeft mijn vader mijn navelstreng begraven.'
Stem als warme chocola
Een pauze heeft het trio niet nodig. Ze spelen een nummer genaamd '"Miss Celie's Blues'”. Gitarist Ed Verhoeff gebruikt vrijwel al zijn spieren tijdens de solo, en de flüugelhornsolo van Angelo Verploegen valt bij sommigen zo goed in de smaak dat ze hem luidkeels aanmoedigen. Ook zingt ze een cover van een Argentijnse zangeres. '"Mijn vader draaide vroeger vaak plaatjes, en omschreef haar stem als warme chocola,'.” zegt Calister. Verploegen neemt hiervoor een stapje terug, en neemt plaats op een grote houten bank. Tijdens het nummer zwaait hij zachtjes met zijn lichaam heen en weer.
Ook Calister staat een klein poosje aan de zijlijn. Verhoeff en Verploegen krijgen nu hun duoblok, waarin ze 'Wendy’ van Paul Desmond spelen. 'Die ene van 'Take Five’ en Dave Brubeck, ja.' zegt Verploegen lollig. Verploegen speelt alsof hij het van Desmond zelf geleerd heeft, zo smooth en natuurlijk klinken zijn klanken.
Na nog een aantal nummers, waaronder 'Waltz For Debbie’ van Bill Evans, 'Appels Op De Tafelsprei’ van Toon Hermans en een nummer genaamd 'Forza'. 'Dit nummer gaat over innerlijke kracht.' zegt Calister. Volgens haar moeten wij, om die kracht op te wekken, 's morgens voor de spiegel gaan staan en op onze borst slaan. 'En als je het goed doet krijg je een blauwe plek en hoef je het niet opnieuw te doen!' lacht ze.
Als afsluiter keert het trio terug naar Brazilië met 'Água de Beber’ van Astrud Gilberto. Het nummer wordt extra lang aangehouden en toont opnieuw het speelse plezier die alle drie in het spelen hebben. 'Mijn dochter noemt dit een banger,' eindigt Calister.
