En dan is het om 20:45 uur tijd voor de Rotterdamse postpunkband Rats On Rafts. Ze brengen een donkere, ingetogen mix van new wave en postpunk in de stijl van acts als The Cure en Joy Division. Begin dit jaar bracht de band het album Deep Below uit, een plaat die een donker, kalm en beklemmend postpunk- en new wave-geluid laat horen. Vanavond speelt de band het hele album, afgewisseld met drie oudere nummers. Het optreden begint atmosferisch met de albumopener ‘Afterworld’, die meteen de toon voor de avond zet. Diepe baslijnen, ingetogen drumpartijen, betoverende gitaarlijnen en dreigende synths met daarover de ingehouden zang van David Fagan die doordrenkt is met galm. Je waant je zo in het druilerige Londen van de jaren '80.
De zaal is inmiddels goed gevuld met een divers publiek, dat helaas te vaak last heeft van wat we The Dutch Disease noemen. De band laat de nummers vanavond bijna naadloos in elkaar overgaan, waardoor het publiek nauwelijks de kans krijgt om bij te komen van wat er zich op het podium afspeelt. Dit doet overigens niets af aan het geweldige, intense optreden van Rats On Rafts, waarbij het op sublieme wijze gespeelde ‘Japanese Medicine’ een vroeg hoogtepunt in de set is. Maar ook het hypnotiserende ‘Hibernation’ met zijn klinische drums, en de bedwelmende synths in het intense ‘Voice Print’ nemen je even mee naar de deprimerende sfeer uit de jaren '80.
Het publiek komt pas echt in beweging bij ‘Osaka’ en het B-kantje ‘Painting Roses’, die een meer toegankelijker en dansbaar geluid laten horen. En het onstuimige ‘A Trail Of Wind And Fire’ klinkt, mede door de zang van bassiste Natasha van Waardenburg, zelfs even als een nummer van een compleet andere band. Zo wordt via het vroege Simple Minds-achtige ‘Nature Breaks’ toegewerkt naar de trage en betoverende afsluiter ‘Sleepwalking’. En nadat we een uur “down below” in de filmische post-apocalyptische wereld van Rats On Rafts zijn ondergedompeld, komen we weer boven in de kleine zaal van De Effenaar.
