Hongerige Wolf viert jubileum in stijl
Na twee geannuleerde edities kan Festival Hongerige Wolf weer plaatsvinden
Door de pandemie liet het even op zich wachten, maar dit jaar is het dan toch zo ver: de 10e editie van Festival Hongerige Wolf. Het Oost-Groningse dorp Hongerige Wolf wordt dit jaar weer traditiegetrouw omgebouwd tot festivalterrein. Van hiphop tussen de strobalen tot spoken word in de tent: deze editie van het festival is een vol creatieve acts. 3voor12groningen doet verslag van de muzikale optredens op zaterdagavond en zondag, met onder andere Personal Trainer, CYNN, Johnny Loves Me en De Baron.
Personal Trainer
Personal Trainer kun je onder andere kennen van een 24 uur durende show in Paradiso in april 2021. Dat de leden van de Amsterdamse indierockband veel energie in hun optredens steken, moge duidelijk zijn. Frontman Willem Smit is zeer actief op het podium. Zijn bewegingen doen soms denken aan een paringsdans, al is het maar de vraag hoeveel effect een dergelijke dans effect heeft op een hongerige wolf. Ook toetsenist Abel Tuinstra stopt zijn alles in het optreden, met als indirect gevolg dat zijn keyboard bijna op de grond beland. De actieve performance straalt in ieder geval over naar het publiek, dat voluit mee gaat in de energierijke show, die zowat op een teenlengte van de toeschouwers afspeelt. Het actieve publiek creëert zelfs een kleine moshpit. Dat de frontman tijdens het optreden zijn jas verliest aan het publiek en zijn shirt het einde van de show ook niet heelhuids haalt, mag de pret niet drukken. Personal Trainer blijkt een meer dan geschikte manier om wakker te blijven tijdens het vallen van de zaterdagavond in Hongerige Wolf.
CYNN
De zondag begint op het Schapenveld met de onewomanshow CYNN. CYNN staat bekend om haar alternatieve popnummers en moet de aanwezige mensen op gang brengen na een late avond. De dromerige teksten slaan aan bij het publiek, dat langzaam maar zeker in de goede stemming komt. De solo-artieste combineert synths met drumpads en gitaar, wat maakt voor pakkende melodieën. Op het grasveld voor het podium zitten mensen op strobalen zichtbaar te genieten. Het veld mag dan misschien nog niet zo vol zijn als tijdens de optredens op de avond ervoor, het aanwezige publiek wordt beloond met een heerlijk begin van de dag.
Johnny Loves Me
“Ik ben Johnny en dit zijn de lovebirds.” Zo introduceert Johnny Loves Me de twee meegereisde bandleden. Normaal gesproken zouden er nog een drummer en een toetsenist zijn, maar aangezien Johnny twee dagen eerder pas werd gebeld met de vraag of hij zondag wilde optreden in Hongerige Wolf, wist hij niet zijn hele band op te trommelen. Johnny zingt en rapt in het Nederlands – hier een daar met een woordje in het Engels om het rijmen wat makkelijker te maken – over de vele levensvragen die hij heeft. Zijn rake introspectieve teksten over zaken als de liefde komen goed tot hun recht op het met regen gevulde festival, waar de meeste toeschouwers inmiddels onder de tent zijn gaan staan. “Ik heb mijn bus gemist. Denk niet dat hij mij ook mist”, klinkt het vanaf het podium. Met het volgende nummer wil Johnny de zon terug doen komen, maar deze poging blijkt tevergeefs. “Het zonnetje in mij is in ieder geval wel gaan schijnen”, zegt Johnny. Aan de reactie van het publiek te zien geldt dit niet alleen voor de Johnny.
The Cure als de sterren in het Groningse bos
The mannen van The Cure toeren dit jaar weer heel de wereld rond. Met zwart omlijnde ogen weet Robert Smith, de frontman van de band, nog steeds zijn trouw ouwe, maar ook nieuwe fans te beroeren. The Cure is al sinds eind jaren '70, begin jaren '80 een begrip in de muziekwereld. The new waveband werd in 1978 opgericht in Crawley (Verenigd Koninkrijk) en genereerde al snel een bescheiden, maar stabiele cultstatus. Vooral de single Boys Don’t Cry zorgde ervoor dat de band het Britse eiland kon verlaten en met het nummer A Forest van het debuutalbum Seventeen Seconds, dat uitkwam in 1980, kon de band definitief meedoen op het wereldtoneel. Maar waarom een artikel over deze band? Ze komen immers uit Crawley, Engeland en niet Kropswolde, Groningen. Wat is de link tussen de The Cure en onze stad? Hoe heeft onze stad gefungeerd als een springplank voor de toen nog voor velen onbekende band?
Creatures’ Funky Disco Friends zet de kelderbar op stelten
In de dampende kelderbar van Vera geeft het zevenkoppige Groningse collectief Creatures’ Funky Disco Friends vanavond een vrolijk optreden vol eclectische funk, elektro en disco. Het stinkt er naar zweet en bier en de zangeres moet regelmatig haar gezicht even afdrogen, maar het lijkt niemand te deren. De kelderbar staat vol met enthousiaste toeschouwers die blijkbaar geen last hebben van de warmte en ademloos toekijken, terwijl de voetjes van de vloer gaan.
Op pad met electropoëzie
Op vrijdagavond speelt het duo Electropoëzie bij FestiValderAa. Ze beschrijven zichzelf als ‘Twee denkramen met één gedeelde vensterbank. Het ene raam levert de teksten. Het andere de muziek. Volledig symmetrisch. Volledig gestoord.’ Vandaag neem ik een kijkje achter de schermen van dit elektro-poëtische duo, om te kijken hoe symmetrisch en gestoord ze in levenden lijve zijn.