We zeiden het al eerder: Haagse artiesten hebben niet stil gezeten in de zomer. Hadden we vorige maand al een volle inbox, deze maand was hij voller: twintig nieuwe releases! En best bijzondere releases daartussen, zoals een nieuwe van Ivyvox. Dat was alweer even geleden. Benito die zijn vuige kant lekker laat gaan. Røyking die de eerste EP uitbrengt Deja Vuig na deze te hebben gelanceerd op onze Clubtour vorige week! Op diezelfde Clubtour zagen we Bottled Waves akoestisch, net als Poison Lolly. En ook die brengen nieuwe muziek uit. Niet akoestisch, maar wie weet wat volgende maand brengt?
IVYVOX
Hollow Hearts
Met de nieuwe single 'Hollow Hearts' haalt Ivyvox de voet van het gaspedaal. We kennen Ivyvox natuurlijk vooral van de vrolijke, luchtige poppunk, maar op nieuwe single 'Hollow Hearts' laten de dames en heer horen ook serieuzer onderwerpen niet te schuwen. De band haalt de voet van het gaspedaal voor een nummer over afscheid nemen van een geliefde. Het gaat te ver om 'Hollow Hearts' een ballad te noemen, want de scheurende gitaren die we van Ivyvox kennen zijn nog gewoon aanwezig. Wel is het nummer weer een duidelijke volgende stap in de ontwikkeling van de band.
Lees de hele nieuwsupdate hier en luister 'Hollow Hearts' hier.
Harrison Young
Behind the Dunes
Harrison Young, een in de Verenigde Staten geboren multi-instrumentalist, maakte onder diverse namen al tien volledige albums, tien! ‘Behind the dunes’, de nieuwe single, is een ode aan ons stadje, achter de duinen. “I fell in love in a city that was never my own. I fell in love in a city I call my home”. En nu woont hij dus lekker bij ons. Dat hem dat goed bevalt steekt hij niet onder stoelen of banken.
Denk hier niet aan een Engelstalige ‘Oh, oh, Den Haag’. Het doet eigenlijk wel een beetje denken aan het recente solowerk van Rubenson. Die zouden elkaar eens moeten bellen. Het is het relaas van een expat die hier landt voor de liefde en er een nieuwe liefde bij krijgt: de stad Den Haag. Waar is thuis nog als je zoveel van een nieuwe stad houdt? Wij zeggen met hem: "where my kids were born and my vows were sworn." Alleen al omdat we dat een mooie zin vinden.
Luister 'Behind the Dunes' hier.
Templo Diez
Sunland
Soms kom je als artiest terug door weer eens een nummer uit te brengen. Zo niet Templo Diez. Die brengen na vijf jaar, hatsjiekiedee, een heel nieuw album uit: Sunland, vernoemd naar een verlaten mijnstad in Californië. Het laat zich daarmee raden dat het album vol staat met nummers vol nostalgie met heftige americana invloeden. Denk aan een mix tussen Ry Cooder en het laatste album van David Lynch. Het doet ook wel denken aan de, helaas in ruste, band Madrugada, uit Noorwegen. Veel twang op de gitaar, we menen zelfs wat steel te horen, nooit upbeat, verhalend, zelfs filmisch: negen kleine melancholische verhaaltjes op een album.
Songtitels als ‘Move on’, ‘Travelling’, ‘Ride again’ en ‘Subway after dark’, geven duidelijk aan welke kant het op gaat met de stemming. Nee, ook deze gaat niet op de BANGERS playlist en we raden je ook af deze aan je ‘uit bed en naar werk!’ afspeellijst toe te voegen. Dit is voor een avondje met een fles volle rode wijn, gedempt licht (een kaars?) met de bourbon bij de hand. Laat je overweldigen door het filmische decor dat hier wordt geschilderd door deze veteranen.
Veteranen schrijven we hier met diep respect. Dit album maak je niet op je twintigste. Het verlangen, de wanhoop, de beklemmendheid van eenzaamheid en leegte, een twang op de gitaar laten klinken alsof daar meer mee wordt gezegd dan met de tekst… daar moet je voor geleefd hebben. We zijn dankbaar dat deze levenslessen zo intens met ons gedeeld worden. Als het moet, wachten we weer vijf jaar, maar eerder mag echt wel.
Luister Sunland hier.
ONIKI ADIM
Uzaklardan
Oniki Adim brengt eindelijk weer een nieuwe single uit: ‘Uzaklardan’. Het was al zo lang stil, dat we ons zorgen maakten. Voor wie de band niet kent, Oniki Adim betekent twaalf stappen. Weet je niet direct wat dat betekent; fijn voor je! Twaalf stappen is een programma dat vooral bekendheid verwierf als het programma van Anonieme Alcoholisten. Zoals gezegd, we maakten ons zorgen.
Minder bekend is Twaalf Stappen als programma om trauma’s mee te verwerken. En, ondanks ons gebrek aan beheersing van de Turkse taal, durven we te zeggen dat de heren zielenpijn met ons delen. Die emotie is universeel en voel je zweven tussen de heftige synth sounds. Sferisch is het woord dat zich aandient als je dit nummer luistert. Inderdaad lijkt de band nogal wat inspiratie aan Jean-Michel Jarre te hebben ontleend. Maar zo synth als dit alles is, zo onversneden Turks is dit dan ook wel. Zonder koketteren plaatsen de mannen zich een lange, verhalende, traditie van de turkse troubadourmuziek. Maar dan wel eentje die midden in het nu staat.
Luister ‘Uzaklardan’ hier.
JORR
FF Laten
‘FF laten’ van JORR, een nieuw Haags hiphoptalent, vertelt ons over de straat. Jorr heeft stappen gemaakt in het leven (‘ik ging vooruit en jullie bleven achter), maar mensen van ‘de hoek van de straat’ blijven aan hem trekken. Jorr had het slecht (‘regenachtig’) en was broke. JORR’s moeder is nu in ieder geval blij met hem, maar zijn bitch is weer boos. Tsja, dan begrijp je dat JORR even met rust gelaten wil worden.
Oké, de onderwerpen van de tekst zijn niet echt origineel. En dat geeft niet, want zijn vocabulaire is wel goed. We horen een duidelijke inspiratie: 2PAC. Belangrijker is dat JORR deze inspiratie omzet in een eigen geluid, eigen flows, delivery en beats. Het refrein is ronduit catchy; je zingt het mee en je wiegt mee op de beat voor je er erg in hebt. Als een eerste proeve van bekwaamheid op Spotify is dit echt een hele prima track. Wij zijn erg benieuwd wat JORR ons gaat brengen in de toekomst!
Luister 'FF Laten' hier.
CHET
Verloren tijd
CHET brengt ons deze maand ‘Verloren tijd’. Je voelt het aankomen: deze gaat over teleurstelling en wrok ("het samenzijn voelt als een permanente kater"). Ook hier proeven we een kleine inspiratie uit de jaren tachtig. Begrijp ons niet verkeerd, je gaat niet denken dat dit uit die tijd komt. Maar: de directe, repeterende melodie, het scherpe gitaarrandje, veel cimbaalplezier voor de drummer, een gitaarsolo op het eind; het doet op een goede manier denken aan Nederlandse bands als Vitesse en het Goede Doel. Met een eervolle vermelding voor het lekkere gitaarloopje dat als brug dient, twee keer, tussen het eerste en het tweede couplet.
Wat CHET erg fijn doet in de coupletten is daar rustig overheen te zingen. Weliswaar op het ritme, dat fors boven het marsritme ligt, maar volstrekt onderkoeld. Enkel de feiten benoemen. Met tekst die vindingrijk doch ongecompliceerd is. En zelfs in de refreinen blijven de uithalen beperkt. Juist doordat hij enkel uithaalt, benadrukt, als het ertoe doet, weten we welke feiten er voor CHET toe doen. Dat kennen we dan weer van toppers uit de jaren tachtig als Toontje Lager. Maar die deden dat, op het oor, schijnbaar zonder gitaar. En juist die mix, die drive, die we ook terug horen bij Mind&Fancy, met die kwetsbare stem zonder overdreven snik. Dat werkt goed.
Luister 'Verloren tijd' hier.
Hyst
Dubbelplaneet
‘Dubbelplaneet’ heet de nieuwe van Hyst. Dit gaat over twee liefdespartners wiens kernen niet samengesmolten zijn (“wij staan alleen, draaiend om elkaar heen”). Qua metaforen en vocabulaire is dit recht uit het puberhart gegrepen. Je ziet haar dit ook zingen met een gitaar, op een kruk, bij de Bookstor ‘Between the Shelves’ sessies: intieme droompop. En toch, zoals ze al een beetje deed op 'Rijp'. is ze nog nadrukkelijker bezig uit dat coconnetje te barsten.
Hyst is namelijk typisch zo’n artiest die laat zien waar steeds bereikbaardere muziek- en productiemogelijkheden toe leiden. Voordat je op je smartphone je eerste album opnam, zaten de Hysts van deze wereld, beginnende artiesten, inderdaad met een gitaar of een piano thuis, eindeloos schaven om het perfect te maken op één instrument. We stellen ons voor dat in die tijd Hyst veel meer Enya en de meest zweverige Kate Bush had geklonken. Hyst bewijst dat vooruitgang positief is. Zeker, een vioolgeluid zweeft over melodie, door alles weeft het geluid van een cello (altviool?), toetsen nemen een prominente plaats in, ergens lijken The Corrs om de hoek te gluren; maar…. Hyst houdt het tempo hoog, met bruggetjes waar Tiësto zijn neus niet voor op zou halen. Ze effent een pad tussen Eefje de Visser en ‘onze’ Goldband, maar voor en boven alles staat de stem van Hyst, zoals je bij Within Temptation voor en door alle metalomlijsting ook de stem hoort. Wij juichen hartstochtelijk toe hoe Hyst uit haar cocon knalt, want knallen doet ze hier.
Luister ‘Dubbelplaneet’ hier.
Fenster
Een Beetje Lichter Leven
Fenster zingt het levenslied uit volle Haagse borst. Ho wacht, niet afhaken! Fenster is van het echte levenslied. Niet zoals van die nep-Amsterdammers, zoals Mart Hoogkamer (uit Leiden!) of Flemming (Den Bosch!). Die zingen met nepaccent over dingen die vooral weemoed-Amsterdammers uit Almere raakt (Spanje, Amsterdam, drank, etc.). Maar ja, kwaliteit gaat hard achteruit als je een kopie van een kopie maakt, en daar dan weer een kopie van.
Na de eerste zinnen van de nieuwe single ‘Bedankt’ weet je dat Fenster origineel Haags is (“Tait om te gaon”). Het is niet overdreven aangezet; het is gewoon Fenster. Zo ook zijn teksten en muziek. Hij overdrijft het niet. Hij heeft de juiste, spaarzame, noten. Hij heeft de juiste woorden. Zijn vocabulaire overstijgt na het eerste couplet al de woordenschat van eerder genooemde acts. Metaforen zijn nergens te ver doorgetrokken (let je op, Jan Smit?). Je zou eventueel kunnen stellen dat de begrafenisdrumroffel te veel is. Wij stellen van niet. Want: wie bedankt Fenster? Een ex? Nee, dit gaat duidelijk over iemand die niet meer onder ons is. We hadden het eerder over playlists. Deze gaat terecht hoge ogen scoren op de DELA uitvaartafspeellijst.
Luister 'Een Beetje Lichter Leven' hier.
Røyking
Déjà Vuig
Als je op één EP inspiratie lijkt te vinden in The Ramones, Prince, Fugazi, Nina Hagen en Minor Threat, zonder ook maar een moment anders te klinken dan jezelf… dan verdien je een plek op de Popronde en al helemaal op de 3voor12 Clubtour. Waarvan acte. Røyking ontving ook nog eens de Popweek Music Support prijs en dit alles dankzij de stemmen van jullie, de liefhebbers. Deze EP toont zonder meer dat die prijs verdiend is. Waar wij vooral erg blij mee zijn, is hoe de band zich in de breedte en de diepte ontwikkelt: muzikaal en tekstueel.
‘Omgekeerd’ lijkt over vieze WC’s te gaan, maar heeft het echt niet nog een laag? Het nummer heeft meer uitgewerkte, vettere gitaarpartijen dan we tot nu toe kennen. Zeker, nog steeds ruig, maar minder snijdend, minder distortion. Meer hardcore, minder punk zogezegd. Daarover gesproken, de eerste tonen van ‘Zuipen tot we kruipen’ voelen aan als vroege Rollins, beweegt dan naar shoegaze, om met het refrein een muur op te bouwen waar zowel Babes in Toyland als Bon Jovi goed mee zouden kunnen leven, eindigend in een gitaarsolo die toch echt gedachtes aan een Prince solo op ‘Purple Rain’ oproept. Hoe sluit je zo’n muziekorgie af: met het geluid van een speelgoedxylofoon natuurlijk! Door de tekst van ‘Zevenpuntacht’ luister je pas later naar de muziek. De eerste woorden? “Jij deed iets in mijn drankje”. Dit is wraak-femPunk met een hoofdletter P. Hard rechtdoor op de snelweg geasfalteerd door grootheden als L7, Bikini Kill en Nina Hagen. Dit is geen kopie, dit is geïnspireerd, op meer dan één manier.
Luister 'Déjà Vuig' hier.
Pyke
Laundry
Ongeveer een jaar geleden kwam de EP Sharks van een van de spannendste singer-songwriters van Den Haag, Pyke, uit. Op de kortspeler troffen we een groot scala elektronische producties aan, gelardeerd met indiefolksongs. Nu brengt Pijke de Grood (zoals Pyke eigenlijk heet) single ‘Laundry’ uit, met een meer organisch geluid waarin de artiest zingt over jezelf verhouden tot een alsmaar veranderende wereld. Een song waarop volop ruimte is voor een wat bredere bandsound, gemengd met een prettige lading synthesizer. Lees meer in ons interview met Pijke hier.
Luister 'Laundry' hier.
Mye_Taai
Blue Tick
Weet dat wij normaal erg enthousiast zijn over deze band. Over Mye_Taai schreven we twee maanden geleden: “Wat heerlijk dat deze getalenteerde band zich zo goed ontwikkelt, verdiept en verbreedt.” Dat was kennelijk tegen het zere been van Mye_Taai, want het electronische rave-punk duo brengt met ‘Blue Tick’ een nummer uit dat zo door artificial intelligence gemaakt zou kunnen zijn als je zou vragen: “Schrijf opnieuw de eerste plaat van Mye_Taai”.
Tekstueel is het niet slecht. Maar de vlakke manier waarop Mike Eelkema deze keer zingt in combinatie met voorspelbare electrobeats is ongeveer even vlak als Flevoland… Het voegt niet toe aan hun oeuvre, behalve misschien als boek over de teksten van Mye_Taai. Wellicht dan ook meteen iets voor Crossing Border Festival 2025, want die kunnen wel wat meer Den Haag gebruiken. En Mye_Taai op een volgend nummer wel weer wat grenzen om te overschrijden, terug naar de kenmerkende spannende muziek.
Luister ‘Blue Tick’ hier.
Colossal
By The Guidance Of The Moon
Hè fijn, weer een verse metalband uit Den Haag: Colossal. De eerste single heet ‘By the guidance of the moon’. Het nummer is een mooi voorbeeld van het wereldse van Den Haag: de single is grotendeels opgenomen in Den Haag, maar de drumpartijen Quito, Ecuador, de thuisstad van de inmiddels Haagse muzikant Carlos Rodriguez.
Nu had 3voor12 net nog een metal stage op onze Clubtour in De Gekke Geit, met daar Haagse metalheads Narcolepsy en durden. Dus we hebben vers vergelijkingsmateriaal. We horen hier talent, en dus potentie. Het is zeker geen kopie van klassiekers uit de scene. De Andes invloeden die de band claimt, die horen wij enkel in een elektrische akoestische gitaar in het begin. Maar die hoorden we al veel eerder en meer bij Metallica. We zeggen dat omdat dit een prima metalplaat is, zeker voor een eerste proeve van bekwaamheid. Als we meer Andes invloeden hadden gehoord, dan had deze plaat echter boven zijn huidige niveau kan uitstijgen. We kijken er echt naar uit om meer van deze band te horen, zeker live!
Luister 'By The Guidance Of The Moon' hier.
DITCH
Pod Racing
Als je een stoner-band bent, dan klink je als Ditch. Ja echt, zo simpel kan het zijn. Waarbij ze ook weer niet klinken als dertien in een dozijn. In 2021 kwam hun EP ‘Coldfoot, Alaska’ uit, waarmee we gelijk aangeven hoe breed dat stonergenre is. Daar schuurden ze tegen metal aan en deden ze denken aan de betere Audioslave nummers.
‘Pod Racing’, hun recente nummer, ligt dan weer wat dichter bij vroege Stone Temple Pilots en Alice in Chains. Gitaren zijn iets vetter, ruiger zonder echt vol distortion aan te zetten. Met een volle basdrum, op hoog tempo, met de tempo-intervallen die we kennen uit het genre. Subtiel zijn de kleine, korte tempowisselingen in de coupletten. Raar genoeg is het juist het refrein dat een klein beetje teleurstelt. Dat lijkt naar een crescendo te gaan, is spannend… maar die crescendo komt dan niet. Als dan de zang ook wat vlak is uitgeproduceerd, is dat een vlekje op een anderszins hele fijne plaat. Daarom kijken we ook zeer uit naar hun nieuwe album dat 25 februari aanstaande uitkomt! Waar is de relaese party, mannen?
Luister 'Pod Racing' hier.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen