Magere oogst van nieuwe nummers, deze augustus. Als de mensen op het strand liggen, is het wellicht niet de beste tijd om iets uit te brengen. Of liggen ons muzikale helden zelf aan zee? Hoe dan ook, zo krijgen zij die ons deze maand wel verblijden met nieuwe nummers extra aandacht! Hé, slim gedaan, mensen! Met hiphop in diverse stijlen, een lekkere nieuwe van Mye_Taai, Miles O'Brien, een remix van 'Radar love' en nog zo wat, hebben we trouwens eigenlijk niet te klagen. Want kwaliteit is er weer voldoende in het Haagse!
On The Fence / Youp
NVR FCKNG MND
On the Fence laat weer van zich horen, met een EP deze keer. Productie van de nieuwe muziek lag weer in handen van Youp. Die deed eerder al 'Winterwalk' en 'Rose lemonade' met On the Fence. Toch is dit geen voortborduren op oud werk. Zeker, we horen ook hier de diepe wortels die Youp heeft in de NU-Soul. Maar daar overheen ligt een veel moderner geluid: dit is trapsoul.
De kwaliteit van de nummers laat zien dat deze twee mannen elkaar al langer kennen. De kracht van de stem van On the Fence wordt goed benut, juist ook door de stem dub in 'Slay my mind'. On the Fence probeert vooral niet als iemand anders te klinken dan zichzelf; dat is in die zin origineel zonder dat we hier een muzikale dijkdoorbraak beleven. En dat moeten we ook niet willen, want 'Slay my mind' en 'On my Way' zijn prima trapsoul nummers van Haagse bodem. Op het laatste nummer. 'Room service', horen we Youp ook zingen. Zijn rap, Brits beïnvloed, trekt het nummer net meer buiten de RnB, maakt het iets vuiger, maar goed is het.
Luister 'NVR FCKNG MND' hier.
Part Garden
Can't Feel Enough
Wij zijn een beetje boos op Part Garden. Deze EP komt nu pas uit, terwijl wij heel graag al vanaf eind juni deze EP onderdeel van onze zomer soundtrack hadden gemaakt. Ook zijn we het met ze oneens: dit is geen shoegaze, dit is dreampop. Tsja, we beginnen maar negatief omdat we het risicio lopen te positief over te komen. Want wat is deze EP goed! Part Garden nestelt zich moeiteloos tussen de dreampopgrootheden als Slowdive, zeker ook met hun meest recente album. Maar denk ook aan nummers zoals Radiohead die maakte en Thom Yorke ze nog maakt.
De stem van de Haagse frontvrouw en tekstschrijver Jomie Bagchus zweeft over de muziek als mistflarden door een broekbos, als enige niet vastgezogen in de beklemming. Maar als we zweven zeggen, doen we haar stem tekort. Toonhoogtes en intensiteit worden wel degelijk afgewisseld, domineren zelfs de nummers die qua muziek gekenmerkt worden door intense, spannende, repeterende akkoorden. Luisteren naar Pink Floyd lijkt ook sporen achtergelaten te hebben bij de band. Los van het muzikale (die gitaarpartijen!) roept het parlando aan het begin van 'Particles', einde ' Around' en door heel 'Fragments' heen, sterke associaties op met Floyd klassiekers. Knap dat Part Garden dit doet zonder gekunsteld te klinken. Deze band is gevormd op de Herman Brood Academie. Als dit hun afstudeerproject was, zijn de bandleden wat ons betreft cum laude geslaagd.
Luister de EP Can´t Feel Enough hier.
Miles O'Brien
Juli
Eigenlijk kwam deze al in juli uit, maar Miles wist aan onze aandacht te ontsnappen. Jammer, want ook deze was lekker geweest op de fiets door de duinen. 'Juli' begint met een lekker tokkelend gitaartje. Ook in dit nummer horen we de voor Miles O'Brien kenmerkende tempowisselingen. Miles neemt ons mee door een relatie tussen een rijk meisje uit het Gooi ("ze hield van hockey en van seks") en "een Haagse minima". We gaan niet zeggen hoe en of het afloopt, maar dit korte nummer wil je zeker horen, ook om de tekst; gewoon lekker. Dit soort nummers zijn goed door het simpel te houden: de tekst doet er toe en de muziek moet die ondersteunen. Tegelijkertijd moet het refrein goed mee te zingen zijn, met net voor het refrein even die anticiperende stilte. Miles doet dat allemaal gewoon prrrrima. Less is more.
Wat Miles ook weglaat, is ongeveer een minuut. We begrijpen nooit zo goed waarom Miles zijn nummers zo kort maakt. Het is niet Hang Youth kort, maar 2.45 is niet lang, zelfs kort in zijn genre. Toch, dat zou juist makkelijk airplay moeten genereren. En dat is nou wat we ook niet begrijpen: waarom horen we Miles niet op 3FM? Of die andere grote zenders? Hij doet nergens onder, eerder over, voor al die zogenaamde Nederlandse volksjongens uit Amsterdam. Miles zou met feesten in een studentensociëteit net zo goed raad weten als Flaire, die dat segment tijdelijk monopoliseerde, zo leek het. Wellicht eens samen praten en op tour, mannen?
Luister 'Juli' hier.
Tom Wavy
Go Back
De vorige single van Tom Wavy, 'Kom niet down', is meer dan een jaar geleden. Over "niet down" komen gesproken! Een jaar, Tom! We'll have what he's having, zogezegd. Zijn nieuwe nummer, 'Go Back', is weer in het Engels. Die stem van Tom.... ja, daar hebben we wel een beetje een zwak voor. Dat licht schorre, klein beetje nasaal, goede uithalen, prima dub erop hier en daar, en altijd vol gevoel zonder echt dweperig te worden. Een beetje zoals elke bakvis in het oosten van het land vermoedt dat alle langharige surfdudes klinken als ze gaan zingen bij het kampvuur. Hier aan de kust weten we beter, en weten we dus dat Tom unieker is dan gedacht.
Tom is van het grote gevoel: Wat als hij terug zou gaan (go back), hij wil niet weg! Och, om verliefd te zijn op een surfdude die dit dan voor jou zingt, met deze passie. We kunnen gewoon niet bedenken dat de ontvanger van dit nummer, tegen wie Tom aan het zingen is, Tom laat gaan. Wij in ieder geval niet.
Luister ‘Go Back’ hier.
MOJO FYRE
When The Stars Collide
Als je mensen eind jaren negentig verteld had dat happy hardcore terug zou komen, hadden er genoeg mensen je voor gek verklaard: Mental like Theo! En kijk nu eens naar MOJO FYRE die nu al een heuse EP uitbrengt met evenveel video's. De EP heet niet voor niets The Raving Family; de band heeft een paar routerende leden die soms weer wel en soms weer niet te druk zijn met andere, muzikale, projecten. Quinten Montroos is te druk met zijn alter ego Gullie en dus zingt Agga Aad nu. Danseressen wisselen ook, want de programmeur van het Paardcafé heeft het soms ook wel eens te druk. Zangeres Robin is er wel vanaf het begin bij, nu haar AVA NOVA collab met OONA op een warmhoudplaatje staat, omdat die laatste weer te druk is met podiumregie voor Son Mieux. Met andere woorden: die raving family is een door en door Haagse muziekfamilie!
Over de muziek... Binnen het genre is het heel goed. Robin zingt beter dan Anita dat deed bij 2 Unlimited. Misschien zingt ze eigenlijk te goed voor het genre dat toch een bewust hoog gekunsteld gehalte heeft. Maar MOJO is dan ook welhaast een pastiche van happy hardcore die zowel puur is als een parodie op het genre en een eerbetoon daaraan. Zo horen we in 'When the stars collide' een ode aan 'No limits'; net genoeg om te herkennen en net te weinig om geld te hoeven betalen voor een sample. MOJO geeft je simpelweg energie. Alle nummers doen je 160bpm stuiteren en vertellen je dat we allemaal heel blij en vrij zijn, nooit meer alleen, met wat buitenaardse sprinkles, mooi en jong. Dat is een hele hoop happy, to the core. Enjoy!
Luister 'When the stars collide' hier of kijk de video hier.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen