Americana from East Coast to West Coast & in-between
Dubbelconcert Gregory Page & Johnny Dowd bij Van Polanen
Vroeg eten om op tijd in de Qbus te zijn...Hans van Polanen bracht een dubbelprogramma met twee volwaardige concerten: al om 19.30 Gregory Page en daarna Johnny Dowd met zijn band The Human Shields en special guest Mark Lotterman.
Gregory Page is een muzikale wereldburger. Zijn vader was een Armeense popzanger en zijn Ierse moeder, Moyra Page, was de leadzangeres van The Beat-Chics, een Engelse all-girl band die met de Beatles tourde in 1965.
Op z'n veertiende verhuisde Gregory naar de VS, leerde gitaar spelen en begon zijn eigen wereldreis, van Australië tot Europa en Azië. Maar Leiden heeft een speciale plek, want afgelopen dinsdag speelde hij hier voor de vijftiende keer, bij zijn oude vriend Hans van Polanen.
Het ziet er simpel uit, een man met gitaar en wat elektronica. Maar Page kan er heel veel mee. Hij speelt allemaal eigen composities, met invloeden van folk, jazz, ragtime, blues en meer. De rode draad in het optreden is zijn eigen leven. In zijn introducties vertelt hij over de songs. Over zijn hippietijd, de betekenis van zijn ouders ('My dad and his dog') en hoe zijn ouders elkaar ontmoetten bij een optreden van de Beatles. "I can't stop reminiscing about a time I've been missing," is zijn conclusie. Een mooi concert, want Gregory Page maakt veel mensen blij met zijn muziek.
Gregory Page nam ons mee naar de West Coast van de hippies en de East Coast van de jaren '30 jazz in New York. Johnny Dowd is meer van daar tussen in, hij werd geboren in 1948 in Fort Worth, Texas.
Dowd staat bekend om zijn donkere, eigenzinnige mix van country, blues en experimentele rock. Hij brak op z'n vijftigste door met zijn debuutalbum 'Wrong Side of Memphis' (1997). Zijn muziek wordt vaak gezien als alternatieve country, de sound is rauw en ongepolijst en zijn teksten zitten vol zwarte humor over thema’s als religie, schuld en sterfelijkheid.
Met zijn band The Human Shields en gastmuzikant Mark Lotterman op toetsen en zang gaf hij een intens optreden van ruim twee uur. Blues, country, punk, swamp..Johnny Dowd gebruikt het allemaal voor zijn eigen, boeiende sketches over de donkere kant van het bestaan, in songs als 'Silk scarf' en 'Beast with two heads'. Met muzikaal als fundament een soepele boogie van de bas van Amy LaVere en de drums van Jennifer en mooie conversaties tussen de banjo/gitaar van Will Sexton en de toetsen van Mark Lotterman. Alles in dienst van de declamerende zang en de spetterende gitaarsolo's van Dowd zelf. De Rolling Stones-cover 'You can't always get what you want' sloot het concert af in community singing met de zaal.
Johnny Dowd nadert de tachtig en ziet er misschien wat breekbaar uit, maar vergis je niet: de creativiteit stroomt, zijn stem is vast en de vonken schieten nog steeds van zijn snaren!
