Girls to the Front begon als een punkavond op Internationale Vrouwendag in 2024, voor FLINTA-mensen die vooraan willen staan zonder mannen die hen de mosh uit beuken. Dat groeide uit tot een compilatievinyl met veertien bands, een tour door Nederland en nu: Roodkapje West in Rotterdam, vol eksters, glitters en vrouwen vooraan.
Naaimachine – Angry en grappig maar double-stitched
Hop, gelijk eraf. Geen intro, geen aankondiging. Punk uit twee vrouwelijke kelen: Mia en Ash. Het zijn eksters, geen nachtegalen. Slimme, onvoorspelbare eksters. Naaimachine is angry girl punk en zo klinkt het. PVV'ers zijn emotioneel niet veilig hier, Amerika ook niet. ‘Fuck Amerika!’ is een mededeling, geen vraag.
Mia verrast ons met een saxofoon. Saxpunk. Fascinerend hoe punk in een rappe vierkwartsmaat ineens naar Madness neigt als je een sax in de mix gooit. Het smaakt naar meer. Composities simpel, teksten oké. ‘De rest van de nummers gaat eigenlijk allemaal over seks’, zegt Ash gortdroog. En dan gaan we alweer los.
Kritiekpuntje: de zangeressen duwen de microfoon bijkans in hun mond, wat de versterking nooit ten goede komt. Ook breekt een schreeuwende vrouwenstem minder makkelijk door snerende gitaren heen – geluidsfysica is een bitch. Dat moet de band echt beter leren afstemmen en uitmixen. Bovendien komen de stemmen van Mia en Ash tonaal iets te veel in elkaars vaarwater, waardoor ze elkaar wat uitvlakken. De energie, die er echt is, slaat daardoor niet helemaal over. Pas bij het nummer over de zoektocht naar de clitoris vormt zich een moshpit, relatief ter grootte van een clitoris.
Bleedroot – Dezelfde technicus, ander verhaal
Leftwingbabyeatingantifascistprochoicemanhatingpussybleedingcistemstomping uit Den Haag en Utrecht. Dezelfde geluidstechnicus als bij Naaimachine, maar zangeres Fester is prima te verstaan; haar zang ligt goed op de muziek. Muzikaal een stapje omhoog. Het publiek voelt het.
Wow, wacht: een kledingreveal van Fester. ‘Ik wilde dit later doen, maar het is bloedheet op dit podium!’ Tevoorschijn komen een topje en een hotpants van 100% glitters. ‘Beetje ABBA!’ lacht ze.
En dan is daar Sarah, jaargenoot van Fester op de HKU. Eerste optreden ooit. Sarah heeft Bleedroot-liedjes van rap voorzien en doet nu volwaardig mee, een beetje zoals Anthony Kiedis. Klein van gestalte, prima strot, nul gêne. Na twee songs: ‘Moeten jullie het nu zelf weer even doen.’ Maar Sarah heeft niets op het podium achtergelaten. Bleedroot zelf ook niet, al missen ze vanavond de synth en hun vaste bassist (beiden studeren in Duitsland). De combinatie van Fester, invaller Jady en Lennart op pompende drums is een ander Bleedroot. Zeker zo fijn.
We sluiten af met de knallers ‘Geert K Wilders’ en als toegift ‘Shit’. Dat laatste was het zeker niet.
Clitteband – Boven het maaiveld
‘Menig been en menig voet weet waarom je dansen moet.’ Clitteband begint met de declamatie van een eigen gedicht. Maar al snel wordt het vooral creatieve punk: schreeuwend, stampend, terugvechtend. Ook de tweede gitaar geeft meer dan extra lawaai: melodie. De voordrachten tussendoor zijn kleine manifesten die overgaan in muzikale kanonskogels, geladen met stevige meningen.
'Het Mooiste Meisje' gaat over vrouwen die elkaar de maat nemen vanwege het patriarchaat. ‘Gore Gozers’ over types die er vanavond niet zijn. De boodschap gaat er bij dit publiek in als Roodkapje in één hap in de buik van de wolf.
Boven alles uit stijgt die goede stem van Emmi. Timbre, meerdere octaven, vibrato – het doet denken aan de beste punkzangeres ooit: Nina Hagen. De spoken word van drummer Lucy over ‘die welbespraakte mannen die feminist zijn’ pakt even je adem weg als ze zegt: ‘In dit lichaam schuilt een twaalfjarig meisje dat rechtop door de stad loopt.’ Zomaar een van de elementen die Clitteband boven het maaiveld doen uitstijgen.
De wolf bleef thuis. Wij zijn blij dat we er wel waren.
