Geleen Calling schuwt gewaagde boekingen niet, en dat is alleen maar te prijzen
Excentrieke dreampop, loeistrakke indie, verstilde pianoliedjes, messcherpe new wave en rommelige electro
Altijd fijn om terug te zijn op Geleen Calling. De plek waar je alleen een boze blik krijgt als je een te kleine Guinness bestelt. Er loopt vanavond trouwens een gozer rond met een shirt waarop een grote Guinness staat afgebeeld, met daaronder de tekst ‘Hello Darkness My Old Friend’. Zo voelt thuiskomen op Geleen Calling eigenlijk ook een beetje. Vandaag beslaat het festival een volledige dag. De organisatie durft te experimenteren met het boeken van kakelvers en onbekend talent, en dat is zeer te prijzen. Dat een act soms niet goed uitpakt, hoort daar gewoon bij. Per slot van rekening zijn we hier vooral om te genieten én te ontdekken. En dat doen we!
We beginnen met verstilling, die we vinden in de Karroessel. Head On Stone is het soloproject van Nele Janssen, die we vooral kennen als frontvrouw en zangeres-gitariste van de Belgisch-Limburgse noiserockband Peuk. Het muzikale contrast met Peuk kan haast niet groter zijn: zichzelf begeleidend op piano trakteert Janssen ons op persoonlijke en melancholische liedjes. De meeste daarvan zijn afkomstig van haar album Stony Beds uit 2025. Overigens bracht ze al eerder fysiek werk uit: in 2015 het album Secret Head en in 2020 een gezamenlijke EP met Peuk.
Ze opent de set met ‘Tower’ en neemt ons mee op een intense, emotionele reis met onder meer ‘Run High Fall Slow’ en het wonderschone ‘At The Fire’. Haar stem is breekbaar, soms iel, dan weer temperamentvol. De krachtige kwetsbaarheid laat zich vergelijken met die van Tori Amos, Agnes Obel, Fiona Apple en Regina Spektor. Ach, dat de liedjes soms op elkaar lijken, is bij Head On Stone geen bezwaar. Ze levert een show waarin je je als luisteraar gewoon moet laten meeslepen. En de kleine theaterzaal biedt daar de perfecte setting voor. (MV)
Tot onze vreugde speelt vanavond ook 32 Ohm, met hun mix van synthpop, new wave en Neue Deutsche Welle. We zagen ze dit jaar pas één keer eerder. Zanger Guido Scholl en gitarist Gaston Graaf vertellen ons dat Geleen Calling pas hun tweede optreden dit jaar is. Ze zijn vooral druk geweest met het schrijven van nieuwe nummers. Of er een album komt? Dat weten de mannen nog niet zeker. Eerst maar eens een paar singles uitbrengen, daarna misschien een EP of toch een heel album. Het hoofdzakelijk oudere werk dat ze vanavond ten gehore brengen, hadden ze al een tijdje niet gespeeld, zo biechten ze op. Maar 32 Ohm is 32 Ohm en stelt nimmer teleur. Ze blijken het absoluut niet verleerd te hebben, en we zien halsreikend uit naar de nieuwe nummers.
Attic Ocean maakt shoegaze. Goede ook. Zangeres Hanni Nasirat zou je atypisch kunnen noemen voor het genre: ze zoekt nadrukkelijk het contact met de zaal en beweegt behoorlijk excentriek. Ze duikt zelfs het publiek in en waagt vooraan een dansje met een fan. Maar tot zover de uitbundige kant van de uit Düsseldorf afkomstige formatie. Hun muziek is namelijk eerder dromerig van aard, dicht tegen het geluid van bands als NewDaden Glazyhaze aan.
Mark Gardener van het legendarische Ride werkte mee aan de laatste EP, ‘I Promise I’ll Try Everyday’, terwijl Simon Scott van Slowdive meewerkte aan de EP daarvoor. Om maar aan te geven dat er best wat potentie schuilt in deze Duitsers. Dat komt vanavond mondjesmaat bovendrijven: vooral in een song als ‘Coastal’ komt de schoonheid op het snijvlak van dreampop en shoegaze mooi samen. Om echt indruk te maken, is de mix alleen niet goed genoeg – waar is die gitaar op sommige momenten? – en oogt het geheel hier en daar nog wat onwennig. Het spelplezier trekt dat gelukkig recht: de band heeft zichtbaar de tijd van hun leven. Nog wat extra vlieguren maken en dan kunnen we Attic Ocean zomaar eens vaker terugzien in Nederland. (BR)
Met wat vertraging begint Mood Bored aan zijn set. Daardoor kunnen we de soundcheck nog even meepakken, waarbij direct opvalt dat de band de sluizen wat verder open wil zetten dan Attic Ocean. Dat zijn we van de Tilburgers gewend, maar vanavond spelen ze ook nieuw werk van het debuutalbum dat volgend jaar verschijnt. Daar zit ogenschijnlijk nog wat meer pit in dan in het eerdere materiaal. Een goed voorbeeld daarvan is single ‘Skin’, die ruim een week geleden het licht zag.
Jammer dat de zwaardere, maar tegelijkertijd frisse indierocksound blijkbaar niet iedereen weet vast te houden: richting het einde loopt de zaal wat leeg en wijken enkele bezoekers uit naar het cafégedeelte. Je zou denken dat veertig minuten luisteren naar een getalenteerde band van eigen bodem wel zou moeten lukken. Enfin, aan Mood Bored ligt het vanavond niet. Drummer Timo de Wit probeert tevergeefs nog wat beweging in het publiek te krijgen en het spel van zangeres/bassiste Myrte Driesenaar en gitarist Daan Stuyven is loeistrak en bij vlagen heerlijk uitgesponnen. Of het de juiste band op de verkeerde plek is, zouden we niet per se stellen, maar zo voelde het vanavond wel een beetje. (BR)
Deze fijne festivaldag wordt afgesloten door FAILED, dat begin dit jaar is opgericht. Het Vlaamse trio treedt een pak later aan dan gepland en veel bezoekers zijn inmiddels vertrokken; de zaal is half vol. Tijdens de soundcheck spelen ze ‘Twist in my Sobriety’, de hit van Tanita Tikaram uit 1988. Dat klinkt best lekker. Maar de show zelf? Heel eerlijk, die is niet best. De mannen komen het podium op met pruiken en zonnebrillen die hun gezicht grotendeels verbergen. Vermoedelijk zijn de accessoires bedoeld om hun geheimzinnigheid te benadrukken: de band kiest bewust voor anonimiteit, omdat het volgens hen gaat om de muziek en niet om de muzikanten.
De set start met die eerste en enige – en veelbelovende – single ‘Sentimental’. Het is een dromerig nummer met invloeden uit coldwave, postpunk en electropop uit de jaren tachtig. Helemaal prima. Daarna volgt die cover van Tikaram. Ook niks mis mee. De nummers daarna overtuigen ons echter niet. Het klinkt rommelig en zoekend, en er zitten veel te lange stiltes tussen de nummers. Halverwege de set, tijdens zo’n stiltemoment, komentwee bezoekers de zaal in: “O, het is net afgelopen.” Maar laten we FAILED het voordeel van de twijfel geven. Het kan een vernieuwend geluid worden, maar de band moet nog even wat meer oefenen. En ditch de pruiken, want die staan de chemie tussen de bandleden onderling en met het publiek in de weg. Juist bij liveoptredens is die dynamiek de mayo op de friet. (MV)
