Fijnbesnaarde zaterdag van Breda Barst voer voor de rockers en metalheads
Met o.a. Ontaard, Terzij de Horde en Mood Bored
Waren het gisteren nog de vrouwen die het Valkenberg overnamen, zijn het vandaag de gitaren. Met een metal/punk only programma in de Spaanse Kraag, drie acts waar de gitaar centraal staat op de Amstel Stage en een altrock en een shoegazeband als afsluiters op de Future Stage, krijgen we gitaarmuziek in de breedste zin van het woord voorgeschoteld op de tweede en tevens laatste dag van Breda Barst. Oordoppen in? Mooi. Daar gaan we:
Het Haagse vijfkoppige psychedelica-monster en mondharmonica-sensatie Heath neemt het publiek mee op reis door een psychedelisch landschap. Dankzij nummers die nauwkeurig aanzwellen naar een explosieve finale weet Heath iedereen voor het inmiddels flink volgelopen veld van de Amstel Stage te boeien. Hun sound, waarin elementen uit blues-, psychedelische- en progressieve rock op uitstekende wijze worden versmolten, doet denken aan de tijd van Woodstock: een festival waar ze niet hadden misstaan, ook visueel niet.
Het vakmanschap druipt van het podium af, de composities barsten van de gelaagdheid en zinderende dynamiek. De vintage-gitaren en de zweverige solo’s geven een Hendrix-achtig geluid voor een nieuwe generatie. Niet voor niets maakte de band binnen twee jaar de stap van Popronde-act naar ESNS, deden ze een eigen clubtour als headline en speelden ze op een noemenswaardig lijstje festivals (Zwarte Cross, Oerol en ITGWO) spelen. Mocht DeWolff dezer dagen onrustig slapen, dan is dat volkomen terecht: Heath komt de fakkel niet overnemen, maar is hard op weg om die op te eisen. (MS)
Na een klein technisch probleem komt ze op haar kinderfietsje, inclusief beglitterde helm, de Future Stage op gefietst: het is XXJULÍA is de artiestennaam van de Vlaamse, en tevens ingeburgerde Tilburgse, Julie Benoit. Samen met haar vierkoppige band staat ze, na het optreden van haar bestie Ruby Mus (die wij helaas net miste), op het podium voor haar laatste festivaloptreden na een mooi gevulde zomeragenda. De energie en charme waar ze om bekend staat spat er vanaf setopener ‘Push & Pull’ meteen van af.
Haar funky soulpop met zowel zang als hier en daar rap-passages beweegt langzaamaan steeds meer naar het brutale en ruige. Tijdens de set laat Julie zien wat ze allemaal kan met haar stem, en is het ook een charmant momentje als ze haar toetsenist SLOJAY tijdens 'Day Drunk' een micmomentje gunt. Rappen, zingen en zelfs een paar felle screams die de frustratie en boosheid van haar teksten mooi benadrukken. Tijdens ‘Berlin Boy’ duikt ze met haar microfoon het publiek in en moeten ook de festivalgangers eraan geloven. Een opvallend moment vandaag: de extra funky ‘This Love’ cover van Maroon 5, die in dit jasje feilloos aansluit bij de rest van haar set. Tegen het einde speelt ze nog een onuitgebracht nummer, waarin ze nogmaals flink flirt met hiphop. “Vanaf nu gaat alles uit de hand lopen.” laat ze ons tegen het einde weten, een tipje van een nog te presenteren sluier…? (JM)
Volbeat, Iron Maiden, Dynamo Open Air ‘94, Electric Callboy, Motörhead… Daði Freyr? De metalliefhebbers in Breda hebben hun mooiste metalshirts uit de kast getrokken en hebben zich tegen het eind van de middag verzameld in de Spaanse Kraag. Daar staat de Utrechtse metalband Throwing Bricks voor ons klaar om de laatste restjes slaap uit onze ogen te schreeuwen. Ondanks de heerlijke groove en rauwe, messcherpe vocalen ontbreekt het bij de band aan de instrumentale diepgang die je zou willen horen bij een postmetalband. Ze opereren in een ongemakkelijke spagaat tussen net niet genoeg lompe hardcore en te eenvoudige postmetal. Desalniettemin valt er niets af te dingen aan hun vakmanschap, al moet je wel goed luisteren, want de mix is dan weer wat ongelukkig. Het gitaarwerk is soms nauwelijks te horen, terwijl dat normaliter juist hét kloppend hart van postmetal is. (MS)
Maar drie nummers uitgebracht en toch al winnaar van de befaamde De Nieuwe Lichting 2026 van Studio Brussel. Nogal een prestatie van Rosie Stuart: een naam die doet lijken alsof we met een solo-act hebben te maken, maar een vierkoppige band met Roosje Nilis als frontvrouw is. En zoals de prijs al doet vermoeden, hebben we hier ook met Vlamingen te maken, dus hoeven we dat mooie accent van XXJULÍA nog geen vaarwel te zeggen. Een stevig staaltje alternatieve rock hier op de Future Stage met Roosje op zang en gitaar, drummer Tibo Polleunis, bassist Jannes van Houcke en medegitarist Kamiel Bossuyt. Halverwege de set loopt de band ineens van het podium af, Nillis doet het volgende nummer alleen. Haar stem is opvallend flexibel; ze gaat binnen enkele seconden van een rauwe, bijna punkachtige schreeuwen, naar fragiel en kwetsbaar, het soort waar je haast kippenvel van krijgt. Een contrast die niet alleen daarin zit, maar ook in de teksten van de nummers waarin alles zwart-wit is en voor een grijs gebied geen ruimte is. (JM)
Bij Ontaard weet je na een paar minuten al dat je niet naar een doorsnee metalband staat te kijken. Het Utrechtse viertal heeft inmiddels een EP en twee samenwerkingalbums met Throwing Bricks (die hiervoor de Spaanse Kraag mochten bestieren) op zak waarmee ze dit najaar het land doortrekken met Popronde. Hun set begint nog relatief ingetogen, met de emotionele, bijna gepredikte voordracht van zangeres Shira van der Wouden. Neem het nummer ‘Juliet’, over een vrouw met suïcidale gedachtes, dat opent met grillige, bijna desertrock-achtige gitaren en zachte vocalen, maar openbarst in wanhopige screams en een muur van vervormde gitaren.
Ontaard laat zich sowieso niet vastketenen aan de conventies van het genre. Slepende drums lopen nét achter de maat, tempo’s schieten alle kanten op en halverwege duikt er zelfs een soort vervormde industriële rave-beat op. Tussen de loodzware passages blijft ruimte voor spoken word en opvallend veel kwetsbaarheid. Compleet ontsporen om vervolgens weer op adem te komen, en dat op moordend tempo. De band zoekt duidelijk niet naar de makkelijkste route van A naar B. Eerder naar de plek waar metal, poëzie en kortsluiting elkaar raken. En héél soms breekt daar zelfs iets door dat verdacht veel op zonneschijn lijkt. (RZ)
Een experimentele popband met Portugese zang en oosterse klanken op een gratis festival: Ão heeft in ieder geval geen moeite om de aandacht te trekken. Het Belgische viertal rond zangeres Brenda Corijn beweegt ergens tussen artpop, fado, elektronica en latin, waarbij haar Mozambikaans-Portugese achtergrond nadrukkelijk doorklinkt in zowel vocalen als instrumentatie. Dat levert live een behoorlijk mysterieus geheel op: donkere synths, veel effecten op gitaar, elektronische lagen en bezwerend percussiespel van Bert Peyffers geven de muziek iets ritueels. Maar het is Corijn met haar sierlijke bewegingen, sliertenpakje en engelachtige, maar soms ook behoorlijk temperamentvolle stem die de aandacht moeiteloos naar zich toe trekt.
De vaak genoemde vergelijking met Rosalía en FKA twigs doet geen recht aan de sound van Ão, die op geheel eigen manier flirt met het ongrijpbare. Op ‘Cada Vez’, afkomstig van het in februari verschenen nieuwe album Malandra, zakt het tempo terug naar een rustig, maar bijna neurotisch ritmisch samenspel van percussie en zachte zang. Wanneer gitarist Siebe Chau voor de laatste track de ukelele pakt, wordt het nog even behoorlijk dansbaar, maar dat mystieke randje blijft altijd overeind. (RZ)
Wie niet van al dat metal- en gitaargeweld in de Spaanse Kraag houdt, heeft zich logischerwijs verzameld bij de Future Stage. Maar ook hier krijgt men een behoorlijke stevige portie gitaarwerk voorgeschoteld. Het Tilburgse Mood Bored beweegt zich tussen catchy indierock en shoegaze. Met slechts drie leden, Myrte Driessenaar op bas, Timo de Wit op drums en Daniël Stuyven op gitaar, weten ze toch een vol en gelaagd geluid neer te zetten dat net niet behapbaar genoeg blijkt voor dit publiek. Zelfs vooraan valt niet te ontkomen aan het geroezemoes en teute boomers. Daar trekt het drietal zich terecht niets van aan: het is strak als altijd, Myrte huppelt over vrolijk over het podium en zowel nieuw als oud materiaal wordt overtuigend gespeeld.
Vooral tegen het eind van de show krijgen we veel nieuw materiaal voorgeschoteld: “Ergens in 2027 komt ons debuutalbum uit, en dat gaat een beetje over hoe we uit elkaar gedreven worden door technologie. De wereld voelt verneukt: het klimaat, AI. Je mag bang zijn. Deze komt volgende maand uit en gaat over verlangen.” vertelt Myrte voor ‘Skin’ wordt ingezet. Op deze single beweegt de band zich steeds nadrukkelijker richting de gruizige shoegaze. Een fijn voorproefje van wat we kunnen verwachten op die debuutplaat dus. (JM)
Terwijl Terzij de Horde hun gitzwarte blackmetal nog geen minuut over het veld heeft uitgestort, klimmen de eerste enthousiastelingen al in de grote steunpilaar in het midden van de tent. Die punk attitude leeft niet alleen in het publiek, net zo min op het podium. De Utrechtse formatie injecteert hun black metal met distortion, een bak energie en een flinke dosis urgentie. Het resulteert in een zeldzame synergie binnen het genre: donkere esthetiek met een uitgesproken rebelse ondertoon. De show staat muzikaal als een huis. Het messcherpe drumwerk vormt een perfect tegenwicht voor de schurende vocalen van zanger Joost Vervoort. Die volwassen beheersing, gekoppeld aan een ongebreidelde live-energie, maakt direct duidelijk waarom deze band moeiteloos Roadburn, en zelfs Lowlands (!)-waardig is. Terzij de Horde kwam vanmiddag niet om te imponeren, maar om een slagveld achter te laten. Iets dat moeiteloos lukt met een laatste nummer dat bijna een kwartier voor eindtijd wordt ingezet. De cirkelpit oogt enthousiast, maar ook vermoeid. Perfect. (MS)
Funk is terug! Niet dat het ooit weg is geweest, maar zie hoe een Parcels een van de onbetwiste hoogtepunten was van Lowlands zo bij een ondergaand zonnetje. En misschien dat dan ook funest is aan Jungle by Night boeken als afsluiter op de zaterdag, en tevens laatste dag, van Breda Barst: de band speelt nog strakker dan het voorhoofd van Marijke Helwegen, maar de heerlijke pot instrumentale funk, afrobeat en disco die de Amsterdammers serveren voelt aan als de soundtrack voor een ondergaand zonnetje, niet als dé afsluiter op de Amstel Stage. Daar kan de band weinig aan doen, maar als de band zelf zich gedwongen voelt om iets van al dat geklets te zeggen, dan zagen we dit zestal liever op een stage waar de aandacht vol bij het podium kon blijven hangen. Een wisseling met Ão hiervoor was een grote gok geweest, maar had waarschijnlijk beter uitgepakt. (BvD)
