Festival de Fusie: over gastzangers en onverstoorbaarheid bij materiaalmalheur
De na-regen-komt-zonneschijn-studentenfestivaleditie van 2026
Hittealarm zorgde voor uitstel, maar geen afstel: op 28 augustus kan Festival de Fusie 2026 alsnog van start. Wij bezoekers besluiten dat we zin in zomer hebben, dus trekken we onze mouwloze shirts en topjes met open rug uit de kast. De jaargetijdewissel is echter onverbiddelijk. Herfstregens teisteren het middagprogramma, maar tegen de avond breekt de zon weer door. We doen verslag vanuit Park Matilo, of preciezer: De Fusie, het knusse podium ter grootte van een studentenkamer. De lampenkap boven het podium is onverlicht, maar wijst ons toch de weg.
The Kiffs
"Is it Summer all the time?"
The Kiffs zijn bassist Kiki en drie broers: Bart op drums, Joris op leadzang en Rik op leadgitaar. Ze trappen het festival af met hun vrolijke indierock; ‘Just A Romance’ is het rockiest. De vier lokken de vroege vogels naar zich toe, roepen hen naar voren en laten hen uit hun hand eten. Joris legt contact met het publiek: "Zei er iemand ‘Leiden’? Leiden, laat je likken!" Een sexy begin dus. Ze spelen drie nieuwe nummers, op weg naar een EP die in 2027 uitkomt.
Bij ‘Springtime’ zingen ze: "Is it Summer all the time?", dat is de weergoden verzoeken. Het gaat steeds harder regenen en ze moeten even stoppen om de monitoren en een inregenende stekkerdoos in veiligheid te brengen. Voor het publiek wordt het een ponchoparty, uitgedeeld door de voorzienende organisatie. Veel toeschouwers stoppen met dansen en trekken zich terug onder de parasols, maar: "De afstand is wat groter, maar betekent niet dat jullie minder hoeven te dansen." Als een ster gooit Rikkert na het optreden zijn plectrum in het publiek. De toeschouwer die hem opraapt heeft een mooie middag: “Yes!”
Op 3 september treden ze opnieuw op, dan in Nobel bij Club 3voor12 Leiden.
Straatherres
Dance dance evolution
Baritonsax, trompet en schuiftrompet, ondersteund door de goede beat van de grote trom: dat is Straatherres. Ze spelen tijdens de hoosbui bezield uptempo covers van evergreens als ‘Sweet Dreams (Are Made of This)’, ‘Superstition’ en ‘Maniac’. Ze worden slechts onderbroken door een kapotte kickback, die als monitor dienstdoet. Wie de regen trotseert, danst mee.
BREXIT
Onthoud die naam
BREXIT markeert net als de politieke naamgever een trendbreuk: nog één keer is er een flinke bui, dan breekt voor de rest van de dag de zon door, met zelfs een regenboog. Als omgekeerde Beatles zijn ze eerst met vier, dan met vijf. Gastzangeres Jette versterkte de band vanaf het vijfde nummer met haar krachtige stem.
Ze spelen per nummer een andere mix van genres. Denk aan rock, jazz (door de solo’s per instrument terwijl de rest het ritme speelt, de keyboardloopjes en het basgeluid), funk en zelfs even Hiddes hiphopvocals: “Say nothing about it”.
Jette en leadzanger/gitarist Hidde verlaten tijdelijk het podium, het overgebleven trio wordt geleid door de vocals van drummer Dáire. Ze voeren tempo langzaam op, gaan dan over op smooth jazz. Hidde en Jette keren terug en de band is nu helemaal los, ze spreken het publiek nu vaker aan en sporen ons aan tot actie. Ze zouden alleen nog meer voor in plaats van richting het publiek kunnen spelen. Een uitstekende speltechniek en afwisselende set hebben ze al. BREXIT, onthoud die naam.
Antje Krook
Ervaring spreekt
Antje Krook is een nederskareggaevijftal. ‘Niemand’ is het doemaarst qua vorm, tekst en vrienteske zang: “Ik ben 36/46/56 jaar, en niemand die me ooit heeft zien staan.” Antje is gelukkig geen kloon en heeft bijvoorbeeld meer reggae in hun mix. ‘Dans met mij’ is een gloednieuw, lekker zomers nummer, een stap naar hun EP-release van 26 november. Ook hier is een gastoptreden, want Jasper, de leadzanger van The Morrows, zingt mee met ‘Alleen Thuis’.
Ze laten merken dat ze een ervaren band zijn, in hun spel en relaxte omgang met het publiek en met elkaar. Gitarist Sam biecht na het openingsnummer op: “Ik heb een snaar gebroken in eerste seconde van het optreden, ik pak even mijn andere gitaar. Aron, vertel jij ondertussen een mop, maar hou het beschaafd.” Als de frontman daar niet meteen uitkomt, komt Sam terug met: “Gelukkig zijn we ingehuurd als muzikanten en niet als stand-up comedians.” Toetsenist Damiaan rent (en headbangt later zelfs) achter zijn toetsen en geeft daarmee goede energie.
The Morrows
Verschillende smaken indierock
Bij de eerste noot staan er ten opzichte van Antje Krook drie andere muzikanten op het podium – alleen is The Morrows een viertal. Vandaag is het namelijk de Grote Antonio Show: als drummer van twee opeenvolgende bands blijft hij, maar nu met pet op in plaats van een baret. Ook hier wordt onverstoorbaar een klein probleem opgelost ("Tony heeft even kuren"); de microfoonkabel van de grote drum wordt vastgetapet. We kunnen door naar hun eerste net uitgekomen studiosingle ‘Gone My Morning’. Lynn van The Stripes valt bij met gastzang, ze heeft een warme stem vol tierelantijntjes.
Het genre van The Morrows is relaxte tot verdrietige indierock. Voor wie een opkomende herfstdepressie wil relativeren: ‘Pigeons’ is er voor jou. Dat nummer gaat over “de wezens die het het allerzwaarst hebben: de duiven bij Leiden Centraal - een van de meest deprimerende plekken waar ik ooit ben geweest,” stelt de bassende leadzanger Jasper. Het verdriet beklijft niet, want joyeus roept hij: "Zullen we de weergoden bedanken dat het is opgehouden met regenen?"
‘Frog Song’ start het meeslependste deel van het festival. Het is een harder, afwisselend en massaal meegezongen nummer (“I wish I was a frog”), het sethoogtepunt dankzij het sterke gitaarrifje. The Morrows stoomt daarna door, vol overgave spelend, en het publiek stroomt toe. Een drumsolo die Antonio langs alle drums en bekkens leidt, beëindigt hun optreden.
De beat van De Garage begint te grommen, de lichten van De Fusie doven, en net als bij je eigen fusie is dat een signaal om je eigen kamer of huis op te zoeken.
De sfeer? Zomers!
De zomerzin is er vanaf het begin, met toeschouwers die soms huppelend het terrein opkomen. Waar de regen het eerst een festival voor doorzetters maakt, helen zon en tijd dit. De sfeer wordt relaxter, festivalliger. Damesdisputen en jaarverbanden gaan overal op groepsfoto’s. Park Matilo loopt vol, het terrein voor De Tuin verandert in een vrijdagmiddagborreltuin met beats. De piano wordt, zoals de traditie wil, bespeeld en beschilderd door bezoekers, de container gegraffiteerd.
De geluidstechnici verdienen complimenten: met een korte ombouwtijd van een kwartier tussen de bands verwachten we alleen een linecheck (“Doet alles het?”). Het lukt hen echter om volledige soundchecks te doen, met een goed volume en met een uitstekende balans tussen de instrumenten.
Volgende zomer (maar dan echt) komen we hier graag terug!
