Fellatio groeit vanuit Tilburg en Rotterdam de grens over
Van De Nachtzuster naar Noorderslag naar Brighton

Nog geen twee jaar geleden was Fellatio nog maar een klein zaadje in broedplaats De Nachtzuster in Tilburg. Pepijn Kolsteren, Abel van der Heiden en Fonz Gofers pakken een drumcomputer erbij, beginnen te spelen en de klik is er, de optredens vervolgens ook. Het drietal wordt groot via Popronde en speelde opeens op onder andere The Great Wide Open en internationale plekken. Om ze te spreken, moeten we naar een knus maar chaotisch appartementje in Rotterdam-Noord.
Rotterdam ja, want daar wonen Kolsteren, Van der Heiden en Gofers inmiddels vanwege hun studies, maar vraag ze of Fellatio zich Tilburgs voelt, en dat beamen ze alle drie wel. "We zijn eigenlijk een diaspora", zegt Kolsteren. "Zonder Tilburg was er geen Fellatio, en zonder Rotterdam was er geen Fellatio."
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
Zelfcreërend vermogen
Dat zaadje werd eigenlijk al veel eerder geplant: Abel van der Heiden en Pepijn Kolsteren leren elkaar kennen via de zus van Abel, Rosa. Kolsteren: “Die leerde ik alweer zeven jaar geleden kennen en kreeg toen gratis Abel erbij toen hij vijftien was.” Toen al zat Kolsteren in verschillende bandjes en bij een daarvan besloot de bassist ermee te stoppen. Van der Heiden wordt erbij gehaald en als de drummer op een gegeven moment ook niet meer komt opdagen, blijkt een drumcomputer dat gat ook te kunnen vullen.
Alsnog wordt met Fonz Gofers een slagwerker gevonden en daar hebben we de Cul de Sac aan te danken: daar sprak Van der Heiden Gofers aan omdat hij een shirt aan had van The Crammps, een band waar alledrie de leden van Fellatio fan van zijn. Gofers: “En ik herkende Abel van een korte film die ik toen in Cinecitta had gezien.” Een film ja? Kolsteren: “Ja, dat was voor de Cinecitta Minute Movie competitie waarbij Abel, Rosa en ik een inzending heb gemaakt die na selectie werd getoond voor de reguliere films. Wij hadden een film gemaakt over twee Franse, herstellende alcoholisten.”

De band begint meteen met het schrijven van materiaal, met onder andere The Fall, Suicide en The Contortions als inspiratiebronnen. Van der Heiden lachend: “Ik denk dat we niet bekwaam genoeg waren om covers te spelen”. Er wordt geëxperimenteerd met verschillende bandopstellingen, maar sinds Fellatio zich aan het publiek heeft laten zien, zijn de taken helder: Gofers speelt drums en percussie, Kolsteren laat de trompet voortaan thuis (“in één set vier instrumenten spelen vraagt om concessies doen”) en heeft de basgitaar overgenomen van Van der Heiden én speelt daarnaast ook nog bongo’s en synthesizers, terwijl Abel zelf de energieke frontman is van de band. “Oh en”, vult Kolsteren aan: “Ik rijd de auto. Heel veel auto.”
Fellatio schrijft de liedjes volgens henzelf vooral vanuit een gezamenlijke werkwijze en noemen daarbij hun meest recente single ‘Plasticine Paul’. Vaak heeft Kolsteren een opzetje, een werktitel of een muzikaal idee, en werkt dat vervolgens uit naar een live-vertaling met de rest tijdens de repetities. De werktitel werkt vaak als inspiratie voor de teksten van Van der Heiden. “Veel van wat wij doen komt voort uit improvisatie. Onze muziek heeft wel een zelfcreërend vermogen.”
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
Van Noorderslag naar Brighton
Popronde en Noorderslag vormden een duidelijk kantelpunt voor Fellatio. "Na Noorderslag is het in één keer heel snel gegaan", vertelt Kolsteren. Festivals volgden elkaar in rap tempo op en ook buiten Nederland kwamen de eerste optredens. "Daar hebben we echt naartoe gewerkt en dat konden we ook doen omdat we vroeg wisten van Noorderslag. Dan ben je bij Popronde-shows al bezig met spelen richting januari." Hij vervolgt: "Dan lukt dat en het gaat ook nog goed, dan wordt het ineens heel druk."
Maar hard werken was niet het enige. Soms speelde toeval ook een rol. Bij WORM in Rotterdam lieten de bandleden tijdens het drinken van een biertje een door koffie besmeurde poster achter. Tot hun verbazing vond de programmeur hem terug. "Toen zei hij: 'Jullie mogen wel komen spelen als je wilt'", vertelt Kolsteren. Van der Heiden vult aan: "Hij kon ons eerst niet eens vinden. Uiteindelijk kwam hij ons tegen in een verschrikkelijk filmpje op Instagram en heeft hij ons geboekt uit een soort... medelijden."
Dat drukke jaar bracht de band dit voorjaar ook naar het populaire showcasefestival The Great Escape in Brighton, waar ze drie keer speelden. Een festival vergelijkbaar met Eurosonic Noorderslag en voor bands buiten de UK wordt gezorgd dat niet het hele weekend om maar één show draait. Voor Kolsteren voelde The Great Escape als een logische volgende stap. "Je hoopt eigenlijk gewoon langzaam Europa in te gaan", zegt hij. Niet alleen de optredens zelf maakten indruk, maar ook alles eromheen. "Je moet vooral heel blij zijn dat je daar mag zijn. Er is geen eten, niemand vertelt waar je spullen heen moeten en je hebt een kwartier om op te bouwen." Toch kijkt de band zeer positief terug. De zalen zaten vol en sommige bezoekers bleken Fellatio zelfs al te kennen van Left of the Dial in Rotterdam. Kolsteren: "Dan denk je ineens: hé, mensen hebben ons dus echt onthouden. Dat is eigenlijk echt heel lief."

Het narratief naar je hand zetten
Met een nieuw label achter zich in de hoedanigheid van At Ease, is ook de manier van werken veranderd. "Je leeft altijd naar een moment toe", zegt Kolsteren. "Eerst was het: we spelen en dan zien we wel. Nu word je wel geforceerd om een plan te maken, iets wat we tot dan toe vaak aan het toeval hebben overgelaten. Concreet aan iets werken geeft ons een goede stok achter de deur." En een show waar ze met plezier op terugkijken? Kolsteren: “Into The Great Wide Open. Dat was heel bijzonder, er stond een gigantische rij van het hoofdpodium tot aan de zaal waar wij speelden, honderden meters verderop. Blijkbaar vonden mensen het het waard om in een rij te gaan staan tijdens een van de grootste stormen van het jaar om ons te zien.”
En dan is er natuurlijk nog de bandnaam, waar de bandleden inmiddels wel aan gehecht zijn geraakt. "We hebben er geen spijt van, maar ik snap dat het misschien een beetje kan shockeren", zegt Van der Heiden. Kolsteren vertelt dat iemand hem na een show meegaf "het narratief naar je hand te zetten". Sindsdien moet hij vaak denken aan een uitspraak van Pitbull: "If you search for Pitbull, you don't get the fucking dog, you get me." "Daar blijf ik heilig in geloven."