Vanavond is WORM het domein van Systeemfalen, dat besloot een feestje te geven: Faalfest. Op het programma staan no screaming at pigeons, Ratsmack, Zilveren Bruiloft en NO BRAINS. Het resultaat? Een avond van punk, chaos en explosies.
Ratsmack
Ratsmack betreedt het podium alsof ze de dystopie willen vieren. Met een nét te korte broek, losgeslagen hanenkam en een gitarist met gasmasker. Kortom: wanneer komt er een nieuwe Mad Max-film en mag Ratsmack de soundtrack verzorgen?
De riffs zijn zwaar en onafgebroken, terwijl boven het publiek Monty Python and the Holy Grail wordt geprojecteerd. Waarmee die beker gevuld gaat worden? Toch wel met de zweetdruppels die van drummer Kinan komen. Het publiek is nog voorzichtig. Maar twee bezoekers in Slowdive- en Nirvana-shirts zetten de toon met hun two-step-energie en krijgen de hele zaal mee.
No Screaming at Pigeons
‘Tonight we're gonna eat the WORM’. Met die zin opent No Screaming at Pigeons hun set. Het publiek moet even schakelen: dit is minder hard of snel dan Ratsmack, maar niet minder urgent. De gitaren snijden messcherp terwijl de baslijnen je laten horen waarom de band hun genre sensual punk noemt. Zangeres Teo balanceert moeiteloos tussen mysterie en gebrul, in de meest positieve zin van het woord. Tijdens het nummer 'The Witch' verdwijnt de gitaar, maar komt drummer Sam met een saxofoon terug. We weten niet welke bezweringen over ons zijn uitgesproken, maar volgens ons is No Screaming at Pigeons een goede Rotterdamse optie voor een eventuele Girls to the Front Volume 3! De band lijkt geen setlist te hebben en wanneer de speeltijd voorbij is, wordt ook dat gewoon genegeerd. Zoals een beetje punkband betaamt bepalen ze zelf wanneer ze klaar zijn met spelen.
Systeemfalen
Frontman Jeroen - ooit drummer - staat nu vooraan, terwijl Kinan (Ratsmack) hier achter het drumstel plaatsneemt. Tot zover de personeelsinformatie: het doet er ook niet toe. Systeemfalen gaat spelen. En je gaat mee in de moshpit, of je gaat op je bek - waarschijnlijk allebei. De muziek is zwaar en de gitaar klinkt vol en uiterst agressief. Terwijl de moshpit op volle sterkte komt, bouwt Systeemfalen de nummers op met een basis van sludge om die vervolgens te laten exploderen in complete punkrazernij. We zien mensen door de lucht gaan en verdwijnen in de massa. Jeroen geeft alles en kruipt ondertussen over het podium. Gaandeweg valt het drumstel half uit elkaar, maar wordt door het publiek weer in elkaar gezet. Het drumstel is misschien per ongeluk uit elkaar gevallen, maar wanneer het publiek om nog een laatste nummer vraagt, heeft Jeroen een beter idee: ouderwets een gitaar kapotslaan.
Zilveren Bruiloft
Eigenlijk zou hier Renegade Bandits staan, maar die konden door omstandigheden niet komen. En we zeggen zeker geen nee tegen een laatste kans om Zilveren Bruiloft te zien. Waar Systeemfalen nog vooral sloopt, probeert deze band te swingen. Al legt een ontploffende stekkerdoos tijdelijk de volledige set stil. Maar in plaats van stilte houden de drummer en de zanger de sfeer vast met percussie en tamboerijn. Dan wordt ene Sebastiaan het podium opgetrokken, jarig en nietsvermoedend, terwijl de zaal hem toezingt. Met Surfin’ Bird als hoogtepunt gaat WORM alsnog volledig los. De technische problemen blijken achteraf vooral brandstof te zijn geweest. Dit is hun één na laatste optreden en de kolkende massa geniet overduidelijk.
NO BRAINS
Wat doe je als alles al voorbij is gekomen? Je enkels op het punt van bezwijken staan en geen hoeveelheid bier de verloren liters zweet kan compenseren? Precies: gewoon meer van hetzelfde. NO BRAINS geeft je dat. Dikke hardcorepunk om mee af te sluiten. Het enige wat verstaanbaar door de microfoon komt, zijn de grappen die tussen de nummers door aan het publiek worden verteld. Het is een flinke setlist die afgewerkt moet worden, maar met nummers die volgens de gouden regel niet langer dan tweeënhalve minuut duren is dat zo gebeurd. De drumfills volgen elkaar razendsnel op en houden het toch al doorgedraaide publiek in beweging tot het einde. Iedereen is in zo’n flow geraakt dat het enigszins verbaasd, maar voldaan is wanneer No Brains de laatste klank van de avond laat klinken.
Faalfest is precies wat de naam belooft: gecontroleerde chaos. Geen perfecte sets of perfecte overgangen, maar een opeenvolging van momenten waarin alles net wel of net niet misgaat.
