Extravaganza onder de kroonluchter
Hoe de DansSalon eindelijk terugkeert in Eindhoven
Een kwarteeuw na de glorietijd aan het Stationsplein is de DansSalon terug in Eindhoven. Verwacht 28 maart in het Klokgebouw geen platte reünie, maar een eerste eigentijdse editie van de formule die destijds clubbers uit het hele land trok. In een co-productie met PIXL draaien resident-dj’s Marco V en Benjamin Bates - voor het eerst back-to-back - house-klassiekers van weleer, remasterd en wel. Drags en dansers van toen én nu zorgen ondertussen voor totaaltheater, maar dan zonder (telefoon)camera’s. Alle kaarten waren in twee uur weg en lang niet alleen naar oudere ravers. Wat maakt dat de magie van de DansSalon nog altijd werkt?
Drags in theatrale creaties, yuppen, dinky’s, studenten, kantoortijgers, gays en andere nachtvlinders. Wie medio jaren ’90 op een zondagavond over het Stationsplein liep, zag meteen: hier gebeurde iets. Terwijl elders in Eindhoven het weekend praktisch al voorbij was, liep het plein vol met mensen in extravagante outfits. Eerst afkomstig uit de regio, later uit het hele land.
Ja, er lag een voorbedachte strategie aan de basis. Maar de DansSalon van toen was ook een optelsom van nieuwsgierigheid, lef en timing. Niet uit één brein, maar als samenloop van ideeën, mensen en momenten die perfect op elkaar aansloten. Toch is er één rode draad: het was een club waar je binnenstapte als toeschouwer, maar naar buiten kwam als onderdeel van een verhaal dat je niet snel vergat.
En precies dat verhaal lijkt anno 2026 een nieuw hoofdstuk te krijgen. Eindelijk, want eerdere pogingen wilden maar niet echt lukken, door faillissementen, afgelastingen en een doorstart in een sprookjesgrot waar de echte betovering ontbrak.
De DansSalon van de 90’s was geen doorsnee club, het was een plek waar het gewone leven even pauzeerde en iedereen zich in een parallel universum bewoog. Thuis in Tilburg, tussen hoge stapels hard copy-foto’s met uitbundige beelden uit de roemruchte club, blikt gepensioneerd horecamagnaat Jos Migchelbrink gepassioneerd terug op zijn geesteskind.
Samen met zijn toenmalige zakenpartner Han van Waarden, met wie hij in Den Bosch eerder discotheek The Galaxy runde, nam hij in 1994 de DansSalon over. In de jaren ervoor, onder de eerste eigenaren, wilde de zaak niet echt draaien maar onder Jos en Han verandert dat, al duurde het ook even voor ze de club aan de praat kregen. Daarbij kregen ze de hulp van een ‘absolute topper’ als bedrijfsleider, Francis Kam.
“We maakten totaaltheater,” zegt Jos, terugkijkend op de formule die de club groot maakte. “Niet omdat alles perfect moest zijn, maar omdat mensen iets wilden meemaken waarover ze de volgende dag móésten vertellen.”
Hij keek het kunstje af bij de legendarische club iT in Amsterdam, waar wijlen vriend Manfred Langer destijds internationaal furore maakte. Dat deed Jos zo goed, dat in Eindhoven de ‘iT van het zuiden’ ontstond. Met bussen kwamen ze soms vanuit de Amsterdamse club over. Maar de DansSalon was vooral heel erg de DansSalon.
Het totaaltheater begon niet zelden al buiten. Als er een rij stond en het vroor, doemden Leger-des-Heils-achtige figuren op met bekers warme soep. In de zomer sprongen bezoekers spontaan in een pierenbadje dat, zonder waarschuwing, voor de deur was neergezet. Of je werd verwelkomd door iemand die zich voorstelde als ‘de nieuwe eigenaresse’ - een actrice die zo overtuigend over the top speelde dat je meteen voelde: dit wordt geen normale nacht.
Binnen werd het tempo alleen maar opgevoerd. Drags en performers mengden zich tussen het publiek in plaats van op een podium te blijven staan. Alles was erop gericht dat je niet alleen keek, maar ook voelde dat je onderdeel was van een levend organisme dat constant veranderde en improviseerde. Een feest dat zichzelf elke avond opnieuw uitvond. Jos: “Dingen hoefden niet mooi te zijn, we wilden vooral wilde verhalen hebben.”
Wat die DansSalon onderscheidde van veel andere clubs, is dat het een laag had die je pas zag als je midden in de zaal stond. Het publiek bestond uit een onverwacht diverse mix: van hip modepubliek tot zorgmedewerkers, van jonge heterostellen tot uitgesproken queer bezoekers, van verlegen types die ergens achterin begonnen tot drags die de ruimte met één blik in bezit namen.
Het was geen gay club. Het was gay-minded. Iedereen moest zich welkom en veilig voelen. Acceptatie was een voorwaarde.
Die mentaliteit werd uiteindelijk, na zorgvuldig en consequent doorbouwen door Jos en Han, gevoeld en doorleefd. Bezoekers -vooral op zondag- kleedden zich uitbundig, expressief, soms bijna ceremonieel. Wie niets met extravagantie had, kon óók terecht; niemand keek raar op als je in een simpele outfit binnenkwam. Maar het ging om de vrijheid: het gevoel dat je, voor even, volledig jezelf mocht zijn zonder een filter of façade.
Benjamin Kuijten, die zich van garderobekracht en glazenophaler opwerkte tot resident-dj (alias Benjamin Bates): “Voor veel queer Brabanders - al werd die term toen nog niet veel gebruikt - was het één van de weinige plekken waar je niet alleen getolereerd werd, maar gevierd.” Voor anderen was het een eye-opener: een veilige eerste kennismaking met een open-minded cultureel klimaat dat in Eindhoven nog nauwelijks bestond. “Het was niet alleen emancipatie van bepaalde groepen, maar dat iedereen daar kon zijn zonder oordeel. Dat was zeldzaam.”
Jongeren zoeken weer plekken waar ze gewoon naartoe kunnen, waar niemand je aan staat te kijken
Dat is volgens hem precies wat een substantieel deel van de nieuwe generatie vandaag zoekt. In een tijd waarin telefoons elke beweging kunnen vastleggen, in een nachtleven dat vaak commercieel en controlerend is geworden, groeit de behoefte aan plekken waar je je vrij kunt voelen. “Wat dat betreft is het de afgelopen 20 jaar best saai geweest,” zegt Benjamin, die in zijn rol als docent op Fontys’ Rockacademie ook veel met jongere generaties werkt. “Jongeren zoeken nu weer plekken waar ze gewoon naartoe kunnen, waar niemand je aan staat te kijken.”
De oude DansSalon bood dat toen al, lang voordat iemand het begrip ‘safe space’ introduceerde. De club had niet alleen een eigen sfeer, maar ook een eigen signatuur qua geluid. De naam die daarmee óók verweven is: Marco V(erkuijlen), later vergezeld in de dj-booth door Benjamin. De manier waarop zij draaiden, was anders dan in veel clubs uit die tijd. Waar elders lange houseplaten doorliepen als hypnotische ritmes, kozen zij voor iets wat dichter bij een megamix lag, maar dan in een clubjasje. Jos was daar scherp op naar zijn dj’s: “Razendsnel schakelen, altijd opbouwen, nooit verslappen.”
Hij voelde het meteen toen hij het cassettebandje kreeg van Marco, die hij nog uit een Brabantse plattelandsdiscotheek kende. “Hij draaide drie keer zoveel platen als anderen. Elke nieuwe track was een nieuwe impuls. Het was één lange trein die maar doordenderde.” Dat leverde een geluid op dat vandaag verrassend fris voelt: house op hoog tempo met trance-invloeden is weer helemaal heet. Benjamin moest lachen toen hij oude opnames terugvond: “We draaiden gewoon 142 bpm, standaard. En nu is dat ineens weer helemaal in.”
Er diende zich alleen één grote uitdaging aan: de originele tracks van de jaren ‘90 klinken niet meer volgens de moderne standaard van audiokwaliteit. Dus zijn Benjamin en Marco weken bezig geweest met het remasteren en reconstrueren van zo’n 200 oude platen. “Muziek van nu klinkt harder, voller. Dus we masteren alles opnieuw om dat te voorkomen.” Het resultaat: een avond die klinkt zoals nu, maar voelt zoals toen.
Zoals alle iconische clubs kende ook de DansSalon een moment waarop het kantelde. Een deel had te maken met het televisietijdperk: specifiek de camera’s van muziekzender TMF, dat op vrijdagavond The DJs opnam en uitzond vanuit de club. Een kijkcijferkanon, maar met een keerzijde: wat eerst een intieme, veilige sfeer was, veranderde deels in een plek waar mensen kwamen kijken, niet alleen kwamen vieren.
Benjamin: “Zodra camera’s op de zaal werden gericht, kwam er een ander soort publiek. Dat brak iets.” Jos zag hetzelfde gebeuren: “Er kwamen aapjeskijkers. Bezoekers die vooral wilden zien, niet deelnemen. Op vrijdag was dat het ergst.”
Daarnaast veranderde de clubwereld snel. Festivals kwamen op, zakelijke conflicten speelden parten. Nieuwe generaties wilden iets anders. Maar wat bleef, tot vandaag, is een gevoel van gemis. Alsof er nog iets onafs lag. Een verhaal dat nooit volledig werd afgesloten.
En juist dat gevoel blijkt nu vruchtbare grond. De avond die het populaire Eindhovense club-concept PIXL op zaterdag 28 maart gaat neerzetten in samenwerking met Marco V en Benjamin Bates, ontstond niet uit pure nostalgie, maar uit actuele relevantie. PIXL-organisator en -resident Pieter Lepelaars hoefde niet lang na te denken toen Marco met het idee voor een revival kwam, en stelde het Klokgebouw voor.
“We hebben met PIXL vorig jaar aangetoond dat club-concepten daar heel goed werken. Dus met die locatie, de naam DansSalon en de dj’s van toen, die bovendien nog nooit een back-to-back hebben gedaan, zag ik het meteen blinken.” Zelf maakte Pieter als tiener nog de nadagen van de DansSalon-hype mee. “Voor het eerst naar de club die ik alleen van tv kende, dat was mythisch.”
Voor de revival besloten de initiators vorig jaar eerst een ‘thermometer’ in de markt te steken, door een teaservideo te posten. In no-time heerst er koorts. Pieter: “In 5 dagen tijd hadden we 100.000 plays en nu bijna 200.000, zonder enig social media-budget. Ongekend.”
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
'Marco V & Benjamin Bates present De DansSalon' wordt een avond die het verleden eert, maar de energie van 2026 ademt. Naast de opgepoetste tracks uit de periode 1992-2000 betekent dat: een intieme club-in-club-constructie met de welbekende kroonluchter én eigentijds licht en geluid, drags en dansers van toen en nu, een low phone-policy en, tot groot genoegen van de organisatoren, een publiek dat in leeftijd varieert van 21 tot 60 jaar. Pieter: “Niet alleen dertigers en veertigers, óók twintigers zijn nieuwsgierig naar dat legendarische verleden.”
Ook onder queers is er veel animo. Pieter: “Er zijn in Eindhoven weinig echte vaste plekken voor die community. Dit voelt daarom ook als een kans: niet alleen voor liefhebbers van toen, maar voor jongeren die op zoek zijn naar een veilige plek die nog niet bestaat.”
Mede om die reden geldt een ‘low phone policy’, waarbij bezoekers gevraagd wordt niet te fotograferen en filmen. En natuurlijk voeden performances de vibe. Voormalig huisdanser Jean-Paul treedt voor het eerst in 25 jaar weer op, terwijl Striptopia de nieuwe generatie vertegenwoordigt. Het inmiddels internationaal toerende moderne stripclub-concept komt uit de koker van de Amerikaans-Eindhovense designer Maggie Saunders en past naadloos in de avond.
Maggie: “Striptopia draait volledig om inclusiviteit. Veel mensen verwarren dit met met queer zijn. Maar ik kijk naar individuele talenten, hoe ze niet alleen een stuk van zichzelf kunnen laten zien, maar zo ook het publiek inspireren om iets terug te geven, in het moment met hen mee te leven en vrijer te worden.” Om die reden werkt Maggie veel met sekswerkers. “Omdat ik denk dat zij beter dan de meeste performers weten hoe ze voor het publiek moeten zorgen. Zij geven echt die extra emotionele laag.”
Samen met Maggie, die queer-plekken ook nodig mist in Eindhoven, hopen de organisatoren dat deze editie de basis legt voor een langer lopend DansSalon-hoofdstuk: Benjamin: “Ons doel is niet alleen deze ene avond. Het is kijken of we iets blijvends kunnen maken.” Pieter: “Niet wekelijks, maar bijvoorbeeld eens in de paar maanden. En het zou helemaal geweldig zijn als bezoekers het dress and dance to impress van destijds overnemen, dat ze zelf het entertainment worden. Dat gebeurt niet in één avond, dat moeten we opbouwen. Maar als je dit vaker doet, groeit dat vanzelf.”
Ons doel is niet alleen deze ene avond. Het is kijken of we iets blijvends kunnen maken.
Voor Jos, die bedankte voor eerdere reanimatiepogingen van de DansSalon, is deze editie anders. “Vorige keren klopte de filosofie niet, ze wilden alleen de naam uitmelken.” Nu Benjamin en Marco meewerken, heeft hij wel vertrouwen. “Dan zit er hart achter.” Dus vertelt hij nu zijn verhaal en is hij er 28 maart bij, al hoeft hij geen eregast te zijn. “Dat vind ik maar niks.” Is hij wel een beetje trots op deze legacy? “Dat is niet het woord dat bij me past, maar ik kijk er als mens prettig op terug. Ik bedoel: dat heb ik toch maar geflikt.”
Zonder zijn glorietijd was er geen revival gekomen. Een nieuwe DansSalon op een andere iconische plek, voor een nieuwe generatie, mét de ziel van weleer.
Benjamin vat het het mooist samen: “Toegankelijkheid, veiligheid, geen camera’s, zijn wie je bent. Dat was toen de DansSalon. En dat is het nu weer.”