Een lach en een traan met Alexandra Alden en Desolaas
Depressieve droompop en warme folk in een herfstig Simplon UP
Herfst. Het is aanzienlijk kouder, de geur van rottende bladeren komt langzaam op en het Boterdiep glinstert de meeste avonden van de regen. Perfect weer dus om ons een avondje te verstoppen in Simplon UP en weg te dromen bij verlangende folk en melancholische indierock. Vanavond staat de Maltese singer-songwriter Alexandra Alden op de planken en als support heeft ze de Groningse band Desolaas meegenomen. Op papier zijn het elkaars tegenpolen. De een is immer op zoek naar verbondenheid, schoonheid en de natuur; de ander zinkt weg in verdriet, ruzie en de (on)zin van het leven. De rode draad vinden we echter in de verhalen achter de songs en het gedeelde verlangen.
Desolaas
Bij Desolaas staat het samenspel tussen Anne van Slageren en Welmoed Wijma centraal. Het duo speelde eerder in bands als Over The Moon, Raw Moon en Solace I Guess. In Desolaas worden ze bijgestaan door jazzbassist Manon Barendsen en drummer Rense van Slageren. Ze hebben een kersvers album op de plank liggen dat in het najaar zal verschijnen. Ondanks het lange CV van Anne en Welmoed, is het nog maar de tweede keer dat de band in deze formatie op het podium staat. Desolaas trapt dus ook wat rommelig af, maar herpakt zich snel. De liedjes zijn een golvende mix van gitaarmelodieën, laidback monotone zang à la Spinvis en een solide ritmesectie.
Omdat de meeste nummers in midtempo doorkabbelen is er genoeg ruimte om de teksten de boventoon te laten voeren. En dat is nou ook net het meest interessante aan de band. De vergelijking met Spinvis is al een keer gemaak. Net als deze artiest zoekt Desolaas de inspiratie in het monotone dagelijkse leven en alle frustraties die daarbij horen. Ruzies, ongemakkelijke intimiteit, de onzin van het bestaan en de eindeloze sleur die daarbij hoort.
We worden er bijna verdrietig van. Maar dan wel op de beste manier. Depressieve droompop, zou je het kunnen noemen. Ondanks dat is het best een gezellige boel en tussen de nummers door is er genoeg tijd voor een grapje hier en daar. Desolaas herinnert ons even aan de sleur van ons eigen leven, voor we daaraan mogen ontsnappen bij Alexandra.
Alexandra Alden
Meestal staat de de Maltese Alexandra Alden met een band op het podium, maar die heeft ze vandaag even thuis gelaten. Vandaag staat ze enkel met haar stem en een akoestische gitaar haar nummers te vertolken. En het wordt persoonlijk. In haar eigen woorden staat Alexandra vooral op het podium ‘om haar eigen vuile was buiten te hangen.’ Haar liedjes gaan over dromen, het einde van de wereld, de natuur en ongemakkelijke liefdes.
De meeste nummers zijn opgebouwd met dezelfde formule. Zachte tokkelende akkoorden en de zuivere stem, waarmee Alexandra toch een beste hoogte weet te raken, zorgen voor een compleet andere sfeer. Hierbij mag je je ogen dicht doen en even vergeten dat je morgen om 9 uur weer achter hetzelfde grauwgrijze computerscherm moet gaan zitten. We horen verhalen over de Maltese natuur, hebzuchtige miljonairs en liefdes die Alexandra in haar reizende leven heeft gewonnen en verloren. Het ene nummer is pakkender dan het andere. Dat is nou eenmaal de vloek van een akoestische show. Maar de zuiverheid van Alexandra’s stem maakt veel goed en we worden met een warm gevoel terug naar huis gestuurd. Gelukkig is het ook nog eens gestopt met regenen.
Popronde Groningen biedt oase aan variatie, melodieën en moshpits
Het is donderdag 10 oktober en wanneer we de koude straten van Groningen belopen komt ons vanuit alle hoeken muziek tegemoet; vanavond is het namelijk weer tijd voor de Groningse editie van de popronde, het evenement om nieuwe muziek en artiesten te ontdekken en te genieten van de meest uiteenlopende genres op de meest uiteenlopende locaties. Wij gingen natuurlijk kijken en dompelden ons onder in deze muzikale oase en kwamen verrast, ontluistert en geïnspireerd weer boven.
‘One More Time with Feeling’: De laatste keer Town of Saints
Er komt definitief een einde aan Town of Saints. Na zo’n veertien jaar op de planken valt het doek voor de eclectische indie/country/folkformatie uit Groningen. Eind deze week is de laatste show. Het verhaal is alom bekend in Stad en ommelanden: Harmen en Heta ontmoetten elkaar ergens op een berg tijdens een songwriters cursus en begonnen een band die door heel Europa podia platspeelde. Tegen het einde van het afgelopen decennium is het vat wel een beetje leeg. Jammer genoeg was het door corona onmogelijk om toen fatsoenlijk afscheid te nemen. Daarom komt de band ruim vijf jaar na hun laatste tournee nog één keer samen voor een reeks shows in Duitsland om te eindigen op hun favoriete plek: Vera. We spreken Harmen Ridderbos over de laatste show op eigen bodem.
Uitgedund Meadowlake blijft schilderen, al blijft hoogtepunt uit
Het zijn de laatste beetjes van de zomer. Officieel is het nog zeker drie dagen nog geen herfst en laagjes zijn nog overbodig. Toch wanen we ons vanavond in Vera al in de stemming. Melancholisch wegdromen bij de gevallen bladeren. De eerste koude zuchtjes winter in de neus. Het Groningse Meadowlake zou hier de perfecte soundtrack voor moeten zijn. Samen met The All Known komen ze hun laatste album where the mountain meets the sea presenteren. Tijd voor galmende dreampop in een dikke laag reverb!