De knusse albumrelease van Anne Jan Toonstra
Een huiskamerconcert, maar dan in de Oosterpoort
Presentator, cabaretier, en nu vooral muzikant Anne Jan Toonstra bracht begin september zijn tweede album While We Were Grandiose uit. Vanavond presenteert hij dat, samen met verschillende gastmuzikanten en een heus kinderkoor.
De binnenzaal van De Oosterpoort. Het is nog vroeg en slechts een handjevol mensen staat verstrooid over de ruimte. Op het verhoogde podium staat een bonte verzameling instrumenten. Waarvan de meest opvallende: de reusachtige vleugel rechts voor op het podium. Naast de vleugel staat een installatie van zilveren staafjes, het 'glockenspiel'. Achter de vleugel, op een kleine verhoging staan een cello, een viool en een contrabas, dan een drumstel, daarvoor een gitaar en op de rand van het podium een goud glanzende saxofoon. Langzamerhand vult de ruimte zich met mensen en hun opgewekte geluid, dat stilvalt als de muzikanten het podium betreden. Anne Jan Toonstra neemt, uiteraard, plaats achter de vleugel. Waarachter niet alleen hij bijna verdwijnt maar ook violiste Heta Salkolahti en cellist Sebastiaan Wiering. Als alle muzikanten hun plaats hebben ingenomen klinken de openingsklanken van het eerste nummer op de plaat: Intro.
Harmonie
We horen zowel nummers van de nieuwe plaat, While We Were Grandiose, als het debuutalbum. Voor Bright Night komt gastmuzikant en zangeres Cath Harryvan op het podium. Het nummer gaat over het gevoel. Dat alles, al is het maar voor even, met elkaar in harmonie lijkt te zijn. En dát gevoel heerst ook in de zaal. Door de lieflijke klanken van het glockenspiel, het deinende geluid van de piano en de strelende strijkers, lijkt er een spreuk over de ruimte te hangen.
Intussen heeft zich een groepje kinderen op de grond voor het podium verzameld. Ze spelen fanatiek het 'volg het licht spel'. Toonstra vertelt hier en daar een verhaaltje of anekdote over het maken van het album, of uit een woord van dank naar mensen die onderdeel hebben uitgemaakt van dat proces. Waaronder Stan, die de hoofdrol speelt in de clip van Sugar, Sex and Irony. Samen met de andere kinderen, die hiervoor hun spel hebben gestaakt, zingt Stan een paar zinnen mee in het juist genoemde nummer.
Huiselijke sfeer
In de interactie met het publiek vervaagt de grens tussen artiest en publiek. Er ontstaat een knusse, huiselijke sfeer, die wederom versterkt wordt tijdens het opgewekte Wanderer. Hiervoor wordt saxofonist Hans Wijnbergen opgeroepen. Toonstra vertelt dat ze dit nummer gisteren pas voor het eerst hebben gerepeteerd. De kunst van het nummer komt meteen compleet tot zijn recht. Het fluitje roept de verbeelding op van een zwervende wandelaar, het ritme doet denken aan zijn voetstappen.
Aan elke spreuk komt een einde
"Het volgende nummer gaat over mannetjes, mansplainende mannetjes, vervelende mannetjes."
Mr. Mister wordt aangeslagen. Het ritme is sneller dan de voorgaande nummers, en door het plots andere onderwerp lijkt de magie weg te sijpelen. Het laatste nummer, The Village borduurt voort op het onderwerp, en vertelt over hoe mannen naar vrouwen kunnen loeren. In tegenstelling tot de opgenomen versie speelt de band hier een bombastischer nummer. De drums klinken harder, de saxofoon stoot chaotische kreten uit, de viool klinkt dreigend en de piano alarmerend. De spreuk is opgeheven en plots zijn we terug in de echte wereld.
