Nadat ze tweede werden bij de Nobel Award (2022), de Leidse Song van het Jaar wonnen (2023) en optraden op Roadburn (2024) komt Heath deze maand met hun eerste volledige album, ‘Isaak’s Marble’. Hoewel Heath een Haags gezelschap is, is de band dankzij gitarist Jordy Bouter toch voor twintig procent Leids. Ook zanger Mees heeft een band met de Sleutelstad: hij studeerde er muziektherapie en woonde er ook in die periode. Reden genoeg om langs te gaan in Den Haag om de band te vragen naar hun aankomende plaat, die op 10 mei in het PAARD wordt gepresenteerd.
Jordy Bouter: "Door coole riffjes te verzinnen plant je een soort zaadjes, waaruit je een liedje probeert te laten groeien.
Geen vaste regels
Heath heeft onderhand een flinke fanbase weten te winnen met hun unieke modern vintage- sound en verhalende teksten. Hun muziek en voorkomen doet denken aan de hippietijd, maar zelf zien ze die hippe-invloeden heel anders. Dars: “Ik zou die invloeden meer psychedelisch willen noemen. Hippies hebben veel positieve connotaties, maar ook nogal wat slechte. Dus dat soort associaties willen we liever vermijden.” Mees: “We luisteren veel naar bands uit de seventies, zoals The Grateful Dead en de Alman Brothers. Die invloeden hoor je wel terug, maar we proberen het niet te kopieren. Je hoeft niet te maken wat al bestaat. Maar ja, mensen vergelijken je altijd met wat ze al kennen.”
Gitarist Isaak Heidenfors benadrukt dat het verwerken van zulke invloeden eigenlijk onbewust gaat. “We proberen niet expres te klinken als een band uit de seventies. Wel hebben we met elkaar een signature sound ontwikkeld die we echt zien als onze sound. We zijn allemaal in staat om een heel divers scala aan genres te spelen, maar je wéét wanneer iets een Heath-song is en wanneer niet. Soms gaan we jammen en dan is het niet ons geluid wat er onstaat, maar bijvoorbeeld stevige stonerrock. Daar kunnen we dan nog wel wat aan veranderen als we dat willen, zodat het toch bij ons past. Maar wat we bewust niet doen is een popstructuur volgen: tweeëneenhalve minuut, coupletje, refreintje... We willen niet vastzitten aan regels.” Dat blijkt ook wel uit het repertoire op ‘Isaak’s Marble’: het album omvat vier nummers die in totaal veertig minuten duren. Oorspronkelijk wilde de band vijf nummers op de plaat zetten, maar omdat een LP maar veertig minuten duurt, moesten ze uiteindelijk een nummer schrappen.
Gaspedaal
De band ziet hun vaste producer Arthur Vermeij van de Leidse Studio Veldroos als een soort zesde bandlid. “Arthur is de beste, hij begrijpt onze muziek. Hij heeft veel invloed op onze sound, want hoe een producer het opneemt, is heel bepalend voor hoe een nummer klinkt,” legt Mees uit. Jordy vult aan dat Arthur niet, zoals veel andere producers, alleen maar binnen bepaalde grenzen wil of kan werken: “Als wij aankomen met een nummer van tien minuten, laat hij ons dat niet korter maken bijvoorbeeld. Hij drukt het gaspedaal in en maakt er iets nog gekkers van. Zo brengt hij onze songs echt naar een hoger niveau. Als wij denken dat iets al helemaal dichtgeplamuurd is, trekt hij weer ergens wat open. Soms denk ik dan ‘Help, wat doet hij met m’n baby?’ Maar de nummers worden er eigenlijk altijd beter van als hij ermee aan de slag gaat.“
Dars Hellemond: "Het maakt me niet uit hoe goed de plaat het gaat doen, ik heb m’n droom nu al bereikt.
