Een duik in de platenkast van: Coco en Ingo

Waar ben je mee opgegroeid?

Op deze vraag heeft Cora eerst even geen antwoord: “Ik ben bijna niet met muziek opgegroeid,” zegt ze terwijl ze de aandacht naar Ingo verschuift: “Over wat ik van huis uit heb meegekregen kan ik eigenlijk niets interessants over vertellen, daarvoor moet je echt bij Ingo zijn.” Pas op de middelbare school is ze zelf muziek gaan ontdekken en vormde ze haar eigen smaak, vertelt Cora. Maar, dat is niet meer opgroeien vindt ze. Dan ben je al je eigen persoon. Komen we later even op terug. Eerst komt Ingo met een plaat op de proppen die voor hem heel tekenend is voor zijn middelbareschooltijd: “Pete Philly & Perquisite met de plaat Mindstate. Je kent het wel van de Karwei reclame. Het is een Nederlands duo dat ’90s jazzy, funky hip-hop maakt. Ik heb het altijd gezien als on-Nederlands goed. Het album is een concept album over verschillende states of mind. Als ik dit hoor ben ik weer even die Ingo van 15 op de middelbare school die ontdekt dat je in de muziek je eigen kant op kan gaan en zo ver kan gaan als je zelf wil. Het is een verhelderende ontdekking die je doet losbreken van waar je vandaan komt. Je kan jezelf verliezen in wat je leuk vindt en je eigen smaak tot in de puntjes uitwerken. Dat is wat deze plaat voor mij betekent. Mijn jeugd zit in die plaat.”

© Donald van Tol

Na toch even doorvragen krijgen we Cora zo ver om ook iets kwijt te laten over haar vroege muzikale invloeden: “Ik luisterde altijd heel veel jazz. Ik heb voor honderden euro's aan CD’s gekocht. Allemaal jazz. En, als ik daar iets uit zou moeten kiezen dan zou het toch wel iets van Ella Fitzgerald of Aretha Franklin zijn.” Uiteindelijk haalt ze een plaat van Aretha Franklin tevoorschijn. “Ik heb vanaf vrij jonge leeftijd zangles gehad. Mijn ouders konden dat eigenlijk niet betalen dus heeft mijn zanglerares dat bijna gratis gedaan, vijf jaar lang. Dat was een hele eer. Ik luisterde toen veel naar artiesten zoals Norah Jones en Katie Melua en mijn zanglerares heeft mij eigenlijk de originele kant van soul en blues opgestuurd. En zo dus naar de gospelmuziek. Dus naar artiesten als Etta James, Ella Fitzgerald en Aretha Franklin. Dat luister ik nog steeds heel veel.”

© Donald van Tol

© Donald van Tol

Wat zou meer waardering mogen krijgen?

Pastor T. L. Barrett and the Youth For Christ Choir - Like A Ship…(Without A Sail)

© All Original Selections/Bandcamp

Na een beetje zoeken halen Cora en Ingo samen een plaat van Pastor T. L. Barrett tevoorschijn. “Binnen de niche is dit een bekende plaat,” vertelt Ingo, “een gospel plaat dus.” Beiden hebben ze een liefde voor gospelmuziek, Cora vanuit haar zangles en Ingo door de aanraking met Loft in Vera. “Deze plaat kwam ik tegen in mijn Discover Weekly op Spotify, en dat was op het moment dat ik op de veerboot naar Vlieland stapte,” zegt Ingo, “en het blies me helemaal omver. De pastoor zingt met een kinderkoor. Eerst zingt hij de partijen, en dat wordt dan terug gezongen door de kinderen. Call and response dus. Het geheel wordt hierdoor heel krachtig en veelstemmig, en als je het over zulke grote thema's hebt als godsdienst, tegenslag en het leven werkt dat heel imposant.” Deze plaat zou volgens Cora meer aandacht moeten krijgen omdat het menig gospel dat op de radio gedraaid wordt mijlenver achter zich laat. “Laatst was ik bij mijn ouders en die hadden Radio 5 op waar gospel muziek werd gedraaid. Het was alleen maar van die verschrikkelijke kerkmuziek, ook wel Amerikaanse nummers, maar dat waren vooral country nummers. Ik snap gewoon niet waarom zo’n Radiostation, als er zulke mooie platen bestaan, van dat soort muziek gaat draaien. Ik vind dat we in Nederland op het gebied van Gospel heel veel in te halen hebben. We moeten dieper de cultuur in, en radiostations mogen best wat meer moeite steken in het naar buiten brengen van onontdekte muziek. We hebben geen idee hoeveel goede klanken er uit de zwarte kerken van Amerika komt. We zijn beiden niet gelovig, en het voelt soms een beetje ongemakkelijk om zo diep in de religieuze muziek van toch een hele andere cultuur te duiken. Maar ik vind dat de muzikale kwaliteit van gospel die ongemakkelijkheid overstijgt. Dit zouden we gewoon moeten kennen.”

© Donald van Tol

Wat is je grootste miskoop?

Disco 40 Saturday NIght

© Pickwick Records/CDandLP

Hier heeft Ingo niet echt een antwoord op. Hij vindt zelf dat hij geen echte miskopen heeft gedaan. Wel heeft hij singeltjes gekocht die hij niet meer vaak luistert omdat het rendement van een singeltje niet zo groot is, maar niets waar hij echt spijt van heeft. Als Ingo weg is naar Café de Koffer om bier te schenken stellen we de vraag toch nog even aan Cora, en uiteindelijk komt die met een hele bak aan verzamelplaten waar ze toch een beetje spijt van heeft. “Ik heb een tijd lang van die soul-verzamelalbums gekocht. Van die platen waar veel te veel bekende nummers van verschillende artiesten op één plaat staan. Zo raak je eigenlijk alleen de oppervlakte aan, de hitjes. Mijn smaak gaat toch dieper dan dat.” Terwijl ze dit vertelt zoekt ze door een plank met een stuk of tien verzamelalbums naar een goed voorbeeld. “Compilatiealbums in het algemeen heb ik ook niets mee. Deze bijvoorbeeld: Motown Disco Magic. Diana Ross, The Commodores, ze staan er allemaal op, maar het zijn alleen maar de hits, en dat zijn precies de nummers die mij voor geen meter interesseren. Deze is ook erg: Disco 40 Saturday Night, verschrikkelijk. Als iemand het wil hebben mogen ze het komen halen. Ik zou dit ook nooit durven draaien voor publiek.”