Een duik in de platenkast van: Anne Caesar van Wieren

Waar ben je mee opgegroeid?

© Excelsior Records/Apple Music

“Ik kom uit een heel religieus nest. Ik dacht altijd dat er nooit veel muziek bij ons was, maar dat is natuurlijk niet zo. Elke zondag zongen we in de kerk. Er was wel veel muziek, maar die kozen we niet zelf. Mijn ouders hadden wel een paar platen die ik overnam, maar dat was dan bijvoorbeeld eentje van Ede Staal. Dat vond ik cool om te hebben. Wat me het meeste is bijgebleven is een cd die mijn zus won in een tekenwedstrijd voor de NCRV-gids. Die plaat heette Most Wanted Rock uit ’95. Daar stonden bijvoorbeeld Spin Doctors, Weezer en Green Day op. Super ‘moderate’, rechttoe rechtaan rock, eigenlijk. Maar toen was dat heel gevaarlijk! Een andere is Clean van de band Caesar. Die heb ik eigenlijk als grapje een keer van een vriend gekregen omdat ik Caesar heet. Maar dat bleek achteraf echt een hele vette band en cd te zijn! En natuurlijk hield ik van bands als Nirvana, maar ik was veel minder ver in mijn muzieksmaak dan veel vrienden waren. Zij hielden bijvoorbeeld heel erg van al die Belgische bands als dEUS. In het begin vond ik het helemaal niets, maar als iedereen iets cool vindt, dan wil jij dat ook cool vinden. Pas later ging ik het echt waarderen.”

“De eerste keer dat ik naar een band ging kijken was toen ik 18 was. Al die plekken zoals Paradiso en zo zag ik voor het eerst toen ik er speelde. Het was als een omgekeerde wereld. Ik ben pas heel laat echt actief met muziek bezig gegaan. Ik hield altijd van tekenen. Toen ik 16 of 17 was, maakte ik met een vriend een eerste demo. Die hebben we voor de grap opgestuurd naar platenlabels en we kregen direct al reacties. Voordat we een band hadden, kregen we een platencontract bij Excelsior. Meestal gaan dit soort dingen andersom.”

Anne Caesar van Wieren

Anne Caesar debuteerde als muzikant in LPG waarin hij zo’n 10 jaar lang gitaar speelde. Toen LPG stopte speelde hij een tijd in Karawane. Na een korte tijd in Amsterdam, kwam Anne terug in Groningen en vestigde zich weer permanent in het Groningse muzieklandschap. Hij speelde gitaar voor Eva Waterbolk en richt zich nu op Mesofauna en CAW CAW. 

Van die laatste komt er een nieuwe plaat aan genaamd Well, enough about me. What about you? 30 maart zullen ze deze presenteren in Vera met steun van Wolvon, Plain Bizarre, Queens of the Rodeo en Eigen Risico.

© Lisabeth Woltjer/2024

Wat is je favoriet van een Groningse artiest?

© Zeevonk Records/Bandcamp

“Alles van Zeevonk, natuurlijk. En Waterbolk!” Hij gniffelt een beetje. “Dit is een moeilijke. Er zijn zoveel goede bands en artiesten in Groningen. Ook van artiesten die hier niet meer wonen. Zo had je bijvoorbeeld Willie Darktrousers, die niet meer in Groningen zitten. Die maken hele vette doom die loeihard is, maar ook een verhaal kan vertellen. Eigenlijk houd ik van alles wat een duidelijk verhaal vertelt waar ik in kan geloven. Als een artiest mij maar kan overtuigen van hun eigen wereld. Als ik dan toch moet kiezen, dan ga ik voor de nieuwste plaat van suze who?. Die bouwt echt haar eigen wereldje.”

© Lisabeth Woltjer/2024

Wat zou meer waardering mogen krijgen?

© Drag City/Discogs

“Ys van Joanna Newsom. Zij is harpiste en al best beroemd, dus het is niet dat niemand haar kent. Maar ik vind dit echt een meesterwerk. Het grappige is, dat dit heel anders is dan alles wat ik toen luisterde. Er staan vier of vijf nummers op, maar de plaat duurt echt bijna een uur. Het zijn allemaal verhalen. Het orkest dat eronder zit is gecomponeerd door Van Dyke Parks die met de Beach Boys samenwerkte en het is echt fantastisch. Ik houd helemaal niet van musicals en dat soort verhalende muziek, maar door de manier waarop zij het doet, krijg ik nog steeds kippenvel.

Het is niet makkelijk. Het zijn nummers van tien minuten met intelligente en moeilijke arrangementen, maar het zit nog wel in het pop-idioom. Dus het zijn dan wel stukken van tien minuten, maar nog wel echt liedjes. Wat ook meespeelt is dat het allemaal instrumenten heeft die ik niet speel. Bij veel platen die ik fantastisch vind ga ik al snel uitzoeken hoe ze het hebben opgenomen, of hoe het gespeeld is. Dan kijk je alweer vanuit een heel ander oogpunt naar zo’n plaat. Veel technischer. Dan kijk je wat je ervan kan jatten in je eigen muziek. Het haalt een beetje de magie weg. Maar hier kan ik al mijn muzikantenbagage wegleggen en er echt induiken. Het artwork is ook heel gaaf. Alles heeft een betekenis en een symboliek, ik heb nog steeds niet alles ontdekt. Het zit zo goed in elkaar. Je weet gewoon dat niets op deze plaat toevallig is.”

Bij wie moeten we de volgende keer in de kast duiken?

“Eigen Risico! Ik weet alleen zijn echte naam niet meer (kleine gniffel). Ik vind wat hij doet echt heel bijzonder en het is zo’n andere scene. En anders Ioana Iorgu! Beiden zijn van oorsprong niet Gronings, dus ik ben ook benieuwd wat zij meebrengen naar onze stad!”