Bij binnenkomst in het huis van Arno Bakker voelt het alsof je een museum binnenstapt. De muren zijn volgehangen met schilderijen, posters, dierenskeletten die zijn omgevormd tot kunstwerken, lampen, en planten. Maar het meest opvallende is toch wel de grote wandkast, helemaal gevuld met muziek. “Ik ben eigenlijk heel slecht met platen kopen, want ik luister gewoon te weinig." Zegt hij terwijl hij ouderwets een met de hand opgegoten koffietje inschenkt. “ Er zit daarom ook veel oude troep bij. Ik draai nog wel platen, maar omdat ik zelf muziek maak en veel onderweg ben, krijg ik al genoeg geluid binnen. Dan kijk ik liever een film.” Desondanks, luisteren we graag naar wat deze vakman te vertellen heeft over zijn platencollectie.
Waar ben je mee opgegroeid?
“Ik kom uit een heel raar gezin waar het idee van muziek heel dichtbij was. Mijn moeder was al heel jong aan het zingen en gitarist op feestjes. Toen ze trouwde hield dat allemaal op. Maar, mijn hele moeders kant van de familie doet aan tapdansen. Bij feestjes werden er sketches tussen de schuifdeuren gehouden, er werd gefloten er werd accordeon gespeeld en ga zo maar door. Bij mijn vaders kant was dat anders. Daar was wel een fanfare cultuur. Ik ben op mijn achtste meegenomen naar de fanfare om een toeter uit te kiezen. Maar we draaiden weinig muziek omdat de platenspeler was doorgebrand."
"Als ik dan toch iets moet opnoemen waarmee ik opgegroeid ben, dan is het The Muppet Show. Daar zaten een heleboel dingen in die ik leuk vond, die heel erg over de top waren. Zo begonnen de Muppets een liedje te zingen en drie minuten later viel er een boom boven op hun hoofd of vloog er iets in de fik. Ik houd enorm van dingen die ontsporen. Dat is mij toch wel geleerd denk ik, in die tijd. Het is ook heel moeilijk om mij stilletjes achter in een band te zetten. Ik ben ook hinderlijk groot natuurlijk, maar ik ben wel echt onderdeel van wat er gebeurt op een podium. Ik ben geen stille aanvulling in de klank.”
Arno Bakker
Na zijn middelbare school ging Arno Nederlands studeren met een invulling naar middeleeuwse letterkunde. Daar hoorde men dat hij trombone speelde. Voordat het universitaire jaar geopend was had hij al twee repetities met bands van hoogleraren achter de rug. Vanaf daar ging het balletje rollen.Van sousafoon en trombone tot lichte percussie en zang; Arno beheerst het, zonder ooit formeel les te hebben gehad, allemaal. Hij noemt zijn merk ook wel ‘Hairyman’ en omschrijft het als een ‘unpolished brass’- een ruwe, ongepolijste vorm van messing. Het past bij hem, want hij houdt van variatie en vernieuwing.Hij heeft op Pinkpop gestaan en speelde ook in de AFAS live met Chef’Special.
Doordat hij een unieke muzikant is in de Groningse scene, heeft hij met een groot aantal artiesten op het podium gestaan. Zo kan je zijn grote gestalte wel eens op het podium hebben zien staan bij Them Dirty Dimes, Avery Plains, Jammah Tammah, en nog veel, veel meer.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Wat is je favoriet van een Groningse artiest?
“Als ik moet kiezen dan is dat Michiel Hoving (o.a. Reverse Cowgirls), daar speelde ik rond het jaar 1990 mee in een rockabilly bandje genaamd De Kittyhawk Bomber Billies. Als we het dan toch over Muppetshow hebben: zij reden rond in een Amerikaanse begrafeniswagen met een vlam erop geschilderd. Daarnaast is Michiel van de waanzinnige serie Varkentje Rund. Zo’n grove kinderserie wat ook precies het randje opzocht. Hij is een soort waanzinnige totaalartiest die fantastische ideeën heeft. En dan schildert hij ook nog een heleboel mooie dingen en maakt hij ook nog eens hele leuke muziek met verschillende bands.”
Wat zou meer waardering mogen krijgen?
“Alles heeft zijn waarde op zijn eigen basis. Het een is niet meer waard dan het ander. Ik vind niet dat een vrolijk liedje wat je in een keer meefluit heel veel slechter dan een liedje waar iemand drie jaar aan heeft gecomponeerd. Ik vind het wel jammer dat de jeugd opgroeit in een tijd waarin melodie en harmonie vrijwel weg is. De manier waarop mensen tegenwoordig geraakt worden is als ze denken “dat melodietje kan ik meezingen”, maar er kruipt nooit meer eens een melodietje onder je huid, dat de tranen in je ogen springen omdat het zo mooi is."
"Ik zou mensen meer instrumentale muziek gunnen waarbij ze toch het klankbeeld en de rijkdom van al die geluiden ervaren. Als je naar mijn platenkast kijkt dan zit daar naar verhouding heel veel instrumentale muziek tussen. Ik hoor zelf heel vaak de tekst niet eens. Als er gezongen wordt, hoor ik het als een klank en vaak niet als inhoud. Ik zou ze adviseren jazz te luisteren, van piep platen uit de jaren ’10 tot de jazz waar iedereen over discussieert of het wel echt jazz is. Dat gaat allemaal over klank en over ritme.”
Bij wie moeten we de volgende keer in de kast duiken?
“Ik denk toch dat je Anissa Jasmo moet hebben, omdat ze affiniteit met platen heeft. Zij heeft ook een tijdje in Plato gewerkt. Ze is denk ik net twintig en met een groepje echt heel lekker aan het prutsen met geluid. Heel goed.”
Een duik in de platenkast van: Timo de Jong
Elke maand vragen we een pure muziekliefhebber naar de meest speciale platen in zijn/haar verzameling. Op advies van Harmen Ridderbos zijn we dit keer op bezoek gegaan bij Americana-artiest Timo de Jong die tegenwoordig in Groningen woont. Hij ontvangt ons met een heerlijk kop thee. En uiteraard een goed gevulde platenkast, met platen uit alle windstreken. En we horen veel verhalen. Over onder andere dubbel gekochte elpees en over te intense orgelmuziek.
Het slotakkoord van Town of Saints dreunt nog lang na
Town of Saints zet er na 14 jaar een punt achter. Na een mini-afscheidstour op diverse locaties staan ze nog één keer in Vera. Het blijkt een moeilijk vaarwel, want man, zelfs na hun lange afwezigheid zijn ze nog steengoed. De avond trekt veel oude bekenden. De setlist is erg mooi opgebouwd. Er is genoeg ruimte voor intimiteit, maar er wordt ook keihard gerockt.
Het geheim van de straatmuzikant
Een muzikant die 25 genres uit alle hoeken van Europa speelt, een jong duo dat een tour door Europa plant, en een muzikant die de wereld vanuit al haar straten heeft gezien. J.R. Bathoorn, Wing It en Moti zijn drie van de vele bijzondere straatmuzikanten die Groningen rijk is. Maar hoe is het om in de tijd van pinpassen, koptelefoons, scooterlawaai en corona op straat te spelen? Is het nog leuk, of zijn de goede tijden nu wel voorbij?