EDLP en thrilled tonen veelzijdigheid van melancholie aan
Puntgave shoegaze en emorock in Cul's Cult
Cat’s Cult is back! Maar deze keer een stuk anders: sinds de sluiting van The Cat’s Back is dit maandelijkse, door 013-georganiseerde, gratis evenement verplaatst en vernoemd naar Cul De Sac; Cul's Cult. Andere plek, zelfde formule: een bak gitaar in diverse rockvormen. Die vormen? Deze editie harde shoegaze met thrilled uit Rotterdam en eigenlijk Osayuki, maar door ziekte is die spot overgenomen door de Eindhovenaren van emopunkrockers EDLP. Een toch vrij zeldzame combinatie van stijlen, maar een die zorgde voor een fijn avondje herrie.
EDLP duikt er figuurlijk in door hun set te starten met het nummer Dive In; een uptempo emorocker zonder lange intro, maar meteen met sterke riffs opent. Het typeert de no-nonsense uitstraling die dit viertal kenmerkt en met de krachtige vocalen van frontvrouw/bassiste Aemilia Geronasopoulos die tot buiten de Cul te horen zijn, blijken de ramen hier net zo dun te zijn als bij The Cat's Back. Gelukkig. Het zorgt ervoor dat iedereen naar binnen wordt gelokt en de kuil langzaam maar zeker vol loopt. De combinatie van emorock met punk zorgt voor die eerdergenoemde sterke riffs, maar ook kwetsbare teksten. Luister bijvoorbeeld naar 'Pretty’ dat de smekende vraag stelt ‘If I'm pretty, will you like me?’. Er zit een sterke opbouw in met een drumloos begin, maar wel alle vier in (wat licht valse) samenzang. Als na een kleine minuut de drums binnendonderen, barst ‘Pretty’ los en gaat ook dit shoegazeverwachtend publiek mee in de energie.
Kadootje voor de die-hard EDLP-fans hier in de Cul: de Eindhovenaren spelen een nieuw nummer: ‘Self-Help Book’ dat zowel qua titel als sound naadloos past bij alles wat we dat punt toe hebben gehoord. Het is dan niet even zuiver wat gitaristen Pelle Drenthen en Cas Scoones laten horen, maar maken dat goed met sterke riffs en solo's waarbij de twee dat afwisselen. Richting het einde een nogal rommelig merchpraatje omdat de band de inventaris even niet helder heeft van wat er wel en niet is, maar wel een gemeend dankwoordje en oproep voor ‘de laatste kans om te dansen!’. Dat wordt door de ene helft beantwoord met wat gespring, de andere staat goed met hun hoofd mee te knikken. Een leuke opwarmer die lekker rauw en oprecht is.
Vindt jij My Bloody Valentine vet, maar mag het van jou soms nog wel een tikkeltje harder? Dan zijn de Rotterdammers van thrilled misschien iets voor jou. In de basis absoluut een shoegaze band, maar dan met een zwaardere draai richting de grunge. Nog steeds zeer gelaagde muziek en dromerig, maar met meer structuur en crunchier gitaren. De Cul stroomt vol en gaat goed mee met de energie, zeker als thrilled uitstekend rustige momenten met intense afwisselt. Flitsende lichten en bellenblaas vanuit het publiek versterkt het bijna surrealistische gevoel dat de zwaardere, ruwe klanken goed complementeert.
Drummer Minne Davids (die inmiddels zonder shirt achter het drumstel zit), jaagt de band bij het inmiddels vierde nummer, Cloak, vooruit, terwijl gitarist Edward Smith samen met frontman Devon van Wijnaarden blijft scheuren en gieren. Ana Hernandez Barrera is op basgitaar rots in de gitaarbranding. De vocalen zijn erg afwisselend: de ene keer horen we van Wijngaarden bijna fluisterend door de microfoon heen praten, de andere keer schreeuwt hij, maar in ieder geval voelt het intens en ongepolijst, wat het juist flink wat charme geeft.
Bij het laatste nummer Burnt schroeft thrilled nog één keer de distortion maximaal open, de uithalen worden groter en harder, en een schreeuw snijdt nog door het geheel heen. Dan sluiten ze af met een ritueel dat we wel vaker zien bij shoegazebands: álle knoppen open, niet meer zingen, maar vooral de gitaren tegen de versterkers aanhouden zodat een walm aan noise zich uitstort over de Cul. Een abrupt maar stevig einde aan de dromerige sfeer, maar wát een afsluiter van een zeer sterke band.
