#DTRH26: dit was de zondag van Down The Rabbit Hole 2026
Een geweldige dag voor de hiphop
De derde, en alweer de laatste, dag van Down The Rabbit Hole 2026 is begonnen. Voor de een begint deze zondag rustig met een meditatie-workshop, voor de ander begint deze met een rave. Hoewel het een grauwe dag is, heeft het festival nog een heleboel in petto voor de festivalgangers.
Terwijl het festivalterrein langzaam volstroomt, staat om half één De Nachtwacht al klaar op het podium van Fuzzy Lop. De vijf bandleden worden op het podium vergezeld door een saxofonist en nog drie achtergrondzangeressen. Ze spelen Nederlandstalige indiepop, beïnvloed door softrock van de jaren zeventig. De Limburgse frontman Jiri Taihuttu weet samen met zijn band het publiek behoorlijk wakker te schudden. Zo vraagt hij aan het publiek: “Wordt dit de eerste moshpit van de dag?” Ook laat hij nog even aan het publiek zijn liefde voor Nijmegen zien. “Dit is een van de leukste shows die ik ooit heb gegeven. Ik houd sowieso van Nijmegen, echt een top stad.” Met deze sfeer begint de dag al goed.
Vervolgens is het in de Bossa Nova propvol, want het is tijd voor de Londense Nectar Woode. Zelfs vanaf de brug meters verderop proberen mensen een glimp van haar op te kunnen vangen. Ze speelt zachtaardige, vrolijke nummers met baslijnen die je laten dansen. Ook krijgt ze het publiek zover om nummers onder haar begeleiding mee te zingen, wat leidt tot een prachtige opvoering van haar nummer ‘How It’s Gotta Be’, waarbij het hele publiek meedoet. Haar stem doet denken aan de prachtige Cleo Soul, gemixt met de energie en vrolijkheid van Olivia Dean. Na afloop van haar optreden staat het hele publiek versteld, en zo zegt iemand, heel terecht: “Mijn hart is vol.”
Op Radiate VI is het de beurt aan de Amsterdamse Phantom Wizard. Deze componist en multi-instrumentalist zorgt met zijn klarinet voor een buitengewoon gevoel midden in de bossen. Om hem heen zit het publiek op bankjes toe te kijken. Er hangt een ontspannen sfeer, waarin mensen even helemaal weg kunnen dromen.
Ondertussen is het al behoorlijk druk op het terrein en zelfs de zon laat zich even zien. Er zijn weinig telefoons in het zicht en de festivalgangers lijken behoorlijk relaxed. Terwijl de een een hapje eet, doen anderen mee aan de vlottenrace en weer anderen zijn te vinden in de Speakers Corner. Genoeg te doen dus.
Terug op Fuzzy Lop staan Derya Yildirim & Grup Şimşek op het podium. Ze spelen eeuwenoude folkmuziek uit Anatolië in een psychedelisch jasje. Yildirim speelt haar bağlama, een zevensnarige Turkse luit, waarvan zij zelf vindt dat deze overal thuishoort. Ze speelt prachtige klanken en heeft een krachtige stem, en ook haar band is fantastisch. Op een gegeven moment spelen ze het nummer waarvan Yildirim zegt dat het het belangrijkste nummer is, namelijk ‘Direne Direne’. Dat vertaalt naar ‘weerstand’, want “we should go on the streets and fight for each other.”
Vervolgens vindt in HOLDING de surprise-act plaats. RADIO Z, het nieuwe hiphoptrio gevormd door Ray Fuego, Dio en producer Kabul $lim. Ondanks dat hun titelloze debuutplaat slechts twee weken geleden verscheen, puilt de tent uit. Er wordt enorm veel gesprongen en gedanst, zelfs vanaf buiten. Het is een geweldige dag voor de hiphop, vooral als het gaat om samenwerkingen, want met IJSLAND en Deki Alem in het vooruitzicht, komt er nog veel moois aan.
Het voorlopig laatste optreden van Claw Boys Claw is ondertussen in de Fuzzy Lop. Dit is een echte rockband, met ruige nummers en bedwelmende ballads. Niet alleen de tent zelf staat vol, maar ook buiten genieten mensen mee. Wanneer de Amsterdamse zanger Peter te Bos begint te zingen zonder microfoon, valt de hele zaal even stil. Het is een prachtig laatste optreden maar niet getreurd: er komt nog steeds nieuwe muziek aan!
Na een setombouw staat Deki Alem op het podium van Fuzzy Lop. De eeneiige Zweedse tweeling, alias Sammy en Johnny Bennett, zetten de hele tent op stelten. Ze maken, samen met hun drummer, een mix van triphop, drum ’n bass, hiphop en big beat waar ze overheen rappen. Al bij het derde nummer hebben ze de hele zaal te pakken en die energie houden ze de rest van de set vast. Het is echt een feestje, en zoals ze zelf zeggen: “I didn’t know you could have this much fun on a Sunday.”
Over feestjes gesproken, ondertussen staat het viertal Rikas op het Bossa Nova-podium. Hoewel het publiek de mogelijkheid heeft om zittend te luisteren, staat iedereen bij dit optreden. Vooral de cover van ‘Last Train To London’ doet het bij de toeschouwers heel goed. Ook werken de hilarische danspasjes en onuitputtelijke vrolijkheid van de bandleden aanstekelijk. Ze eindigen hun set dan ook met een daverend applaus en het publiek verlangt overduidelijk naar meer. Helaas is het toch echt het einde, maar een aantal gelukkigen uit het publiek kregen nog wel de setlist van Rikas in handen!
Ondanks dat het een grauwe zondag leek te worden, weten zowel de artiesten als de festivalgangers er echt een feestje van te maken. Iedereen heeft veel energie en de artiesten stralen veel dankbaarheid uit naar hun publiek. Een zeer geslaagde afsluiting dus. We kijken nu al uit naar volgend jaar!
